Ik kan alleen maar zeggen- en dat zegt ook van alles over mij- dat ik 'het spirituele wereldje' niet bepaald vertrouwenwekkend vind.
Maar dat was vast al wat duidelijk...ehum.
Het is voor mij meer en meer zo gaan voelen alsof mensen eigenlijk wraak nemen of een rekening bezig zijn te vereffenen. Of anders wel bezig zijn iets te compenseren.
Alsof er onder of achter al die prachtige woorden en (zelf)kennisclaims toch ook maar een heel klein verwond en kwetsbaar mensje zit dat zichzelf meer en meer aangeleerd heeft om met spirituele kennis en claims, de innerlijk pijn, verdriet, trauma, smart, enorm te overschreeuwen en compenseren. Daar aardig in slaagt en dan diens eigen progressie, vrede, vrijheid, onaangedaanheid, onbeinvloedbaarheid claimt.
Of anders heeft men wel de pijn, het verdriet, de smart weggepoets met de poetsdoek van leegte of Ik ben Niets. Er is niemand thuis.
Alsof men altijd maar op 1 ding uit was..."hoe word ik onkwetsbaar , hoe zorg ik er voor dat niks en niemand me meer raakt en beïnvloedt".
Ik noem dat de ultieme wraak van deze mensen op Anderen en de wereld die hen iets hebben aangedaan.
Of anders lijkt het spirituele Pad wel een manier om eindelijk iets of iemand voor te stellen. Een wijze, een guru, een kenner, een mysticus, een helderziende etc. Eindelijk status, eer, erkenning. Eindelijk geen gewoon mens meer.
Ik betwijfel of er ooit wel eens oprechte of zuivere motieven in het spel zijn. En wat zijn dat eigenlijk?
Voor mij voelt het zo: Het lijkt wel alsof wij mensen altijd maar met een wijde boog heen lopen om wat echt speelt. En wat speelt niet echt? Zelfkennis speelt niet echt. Inzicht speelt niet echt. Een ego-dood speelt niet echt. Ontwaken en verlichting speelt niet echt. Progressie speelt niet echt. Er spelen zulke veel gewonere dingen. Zoals...innerlijk trauma, pijn, verdriet, beschadiging, etc.
In realiteit is de gedrevenheid tot spiritualiteit meer een escapisme dan een oprecht onderzoek naar wat waar en werkelijk is, volgens mij.
Het zal allemaal wel ontvangen worden als cynisme, als negatief, als duister, als pessimisme. Het zei zo.
Ik denk dat als je niet vlucht in fantasieën over je aanwezigheid, louter gewaarzijn, helder licht, helderheid, innerlijke vrede, leegte, niet-zelf, en je niet dag in dag uit zo op de been houdt, met dat soort denkbeelden die moeten doorgaan voor inzichten, dan ga je eindelijk eens stoppen met 'er omheen draaien'.
Want werkelijk, het zijn alleen maar je eigen investeringen in het idee dat je inzicht hebt, vrede hebt, progressie maakt, dat je wijs bent, iets te vertellen hebt etc...alleen dat houdt de spirituele mens op de been. Maar zonder dat ben je ook echt nog altijd een hoopje ellende...wees eerlijk.
Dat komt volgens mij toch omdat het spirituele pad wordt bewandeld op een escapistische manier. En inzichten, openbaringen, ontdekkingen, ervaringen, doorbraken, staan dan niet te dienste van het bevrijden van een werkelijk liefdevol hart dat oprecht betrokken is bij ieders welzijn, maar staan ten dienste van de overlever in ons. Het komt altijd alleen maar ten dienste te staan van onze verlangens en behoeftige natuur. Niet ten dienste van liefde, dus om niet.
Belangrijker dan zelfkennis lijkt me zelfbedrog. Zelfbedrog vind ik heel normaal. Je kunt jaren en jaren jezelf voor de gek houden. En dan anderen ook.
Dit heeft iets te maken met een vermogen om recht aan te kijken wat er speelt. Het kan zo lang duren voordat je maar een beetje een oprecht mens wordt.
Dan hebben we al heel wat gewonnen vind ik.
