Vraag en antwoord topic spiritualiteit

[Buddha Amitabha]

Deze topic is uitsluitend bedoeld om elkaar vragen te stellen en door te vragen waar nodig. Mogelijk kan dit idealiter leiden tot wat meer onderling begrip. Er zijn echter geen garanties, we moeten er denk ik niet teveel van verwachten.

Iedereen kan hier meedoen. De enige beperking is, dat belerende betogen niet zijn toegestaan. Het gaat er hier uitsluitend om, elkaars ervaringen met spiritualiteit te bevragen. Discussies kun je voeren in andere topics.

Ik vraag hierbij ook de specifieke hulp van forumbeheer. Het verzoek is aan hem om reacties die afwijken van het doel van deze topic en/of belerend zijn aan de kaak te stellen. Het hoeft geen keihard optreden te zijn, maar wel zodanig, dat het doel van deze topic behouden blijft.

Mogelijke vragen kunnen zijn:
1. Wat was de aanleiding om je te verdiepen in spiritualiteit?
2. Wat was je eerste kennismaking met spiritualiteit?
3. Heb je een Leraar of Meester gehad? Zo ja, wat heeft je dat opgeleverd?
4. Waarom heeft het boeddhisme (of welke anders religie of stroming) jou in het bijzonder aangetrokken?
5. Hoelang ben je al bezig met spiritualiteit? En wat heeft dat je persoonlijk opgeleverd, wat heb je er door geleerd?
6. Etcetera.

[lang kwaat]

Mogelijke vragen kunnen zijn:
1. Wat was de aanleiding om je te verdiepen in spiritualiteit?

Er ging voor mij een wereld open toen ik in aanraking kwam met 'het wijsgerige'. Ik denk dat ik zaken best wel vaak zinloos vond of ergens voelde dat het toch niet echt bij me hoorde.
Dit was totaal anders toen ik 'zomaar' eens Plato ging lezen en de dialogen van Socrates. Ik vond het echt heel bijzonder te realiseren dat millenia geleden mensen al dezelfde levensvragen stelden: wat is goed, wat is waar, wat is schoon, wat is het doel van het leven etc. Vooral ook hoe mooi daar over werd geredeneerd en onderzocht. Mensen die op pleinen stonden en zo die levensvragen met elkaar bespraken. Geweldig. Er ging een wereld voor me open.

Ik ontdekte ook meteen iets wat heel dicht bij me voelde staan en wat echt mijn belangstelling had. Waar ik echt warm voor liep. Al zou niemand er warm voor lopen in mijn omgeving, en dat was en is grotendeels zo, ik ben blij dat ik het wijsgerige hebt ontmoet.

2. Wat was je eerste kennismaking met spiritualiteit?

Socrates/Plato's dialogen. Ik smulde er van.

3. Heb je een Leraar of Meester gehad? Zo ja, wat heeft je dat opgeleverd?

Ik had vroeger wel persoonlijk gesprekken met leraren van het Tibetaans Instituut. Ik vond het allemaal nogal indrukwekkend en overweldigend destijds om dat allemaal aan te gaan in mijn eentje. Ik heb er goede herinneringen aan overgehouden. Ik hoop de leraar ook nog weer eens te zien.
De begeleiding was heel aards, direct en er werd veel aan mezelf overgelaten. Eigenlijk was ik een wanhopige leerling met maar 1 verzoek: 'leraar u ziet hoe ik in elkaar zit want u hebt dat talent, u weet wat ik nodig heb, geef me de instructies  aub en ik zal ze trouw en ijverig uitvoeren'...maar zo werkte het niet zei de leraar. Oh

4. Waarom heeft het boeddhisme (of welke anders religie of stroming) jou in het bijzonder aangetrokken?

Ik denk toch vooral omdat iets in me het vertrouwenwekkend vond, betrouwbaar, en herkenning vond, en ook iets van zuiverheid proefde. Als ik iets nodig had, was het wel wat vertrouwen wekt.
Mystiek spreekt me ook wel aan maar ik kom toch niet echt verder met het idee van een Schepper, Vader, Beschikker God of het idee dat alles naar diens Wil geschiedt waar ook mystici aan vasthouden. Maar ik vind het christendom wel heel mooi als mensen Jezus zien als hun voorbeeld, een leven waarin ook naastenliefde een grote rol speelt.
Het komt niet zoveel aan bod maar teksten in de Pali Canon beschrijevn ook hoe de Boeddha in eindeloos veel vorige levens daden van naastenliefde toonde in de praktijk. Sterker, ook zijn kwaliteiten in dit leven zouden daarmee verband houden.

5. Hoelang ben je al bezig met spiritualiteit? En wat heeft dat je persoonlijk opgeleverd, wat heb je er door geleerd?

Ik ben vooral esoteer begonnen, vanuit een soort intuïtief verstaan van de Dhamma zoals ik die hoorde en ook las via de mahayana sutra's en tantra's.
Nu, bijna 2 decennia later, kijk ik op dit intuïtief verstaan terug als iets wat eigenlijk tot niks verplicht.

Nu zie ik het zo dat alleen uit gedrag blijkt of je iets echt begrepen hebt en niet uit een soort intuïtief verstaan. Je moet ook vooral verder gaan, vind ik nu, dan het intuïtief verstaan van de lessen, van de Dharma. De lessen 'moeten' ook doordringen tot op het niveau van lichaam en geest.  Intuïtief verstaan mag best ergens hout snijden, en misschien wel een soort hart-kennis zijn of resonantie op een diep niveau, maar het heeft niks te maken met de vruchten die de Boeddha beschrijft, volgens mij. Die vruchten worden op het niveau van lichaam en geest gerealiseerd. Ik zie dat de Boeddha dat juist ook tot taak stelt aan zijn leerlingen. Het moet juist niet bij intuïtief verstaan blijven.

En vooral, het hoeft niet allemaal vanzelf te gaan. Soms moet je gewoon doorzetten, en door allerlei twijfels, ongemakken en moeilijkheden heen werken. Mensen die het intuïtief verstaan teveel trouw zijn, en dat essentieel vinden, blijven hangen,  doen dat niet. Dat soort mensen zien geen taak voor zichzelf.

 De stroom intreden plaats ik  ook niet in het intuïtieve verstaan maar juist wanneer zaken echt concreet worden voor jezelf. Dit vergt volgens mij dat je zaken op een persoonlijke wijze doorwerkt en dat doe je niet als je bij intuïtief verstaan blijft en vervolgens niks doet, omdat je voelt dat je het allemaal wel weet. Ook Nibbana wordt op persoonlijke wijze gerealiseerd volgens de teksten.

Intuïtief verstaan is een mooie kwaliteit maar als je daar teveel op leunt en steunt ontwikkel je je niet als mens volgens mij. Zeggen de christenen niet dat het Woord Vlees is geworden.
Zo zie ik de Dhamma ook. Als het bij intuitief verstaan blijft wordt ook de Dhamma niet vlees.

Ik zie dit ook als het edele Pad, het heilige Pad, want zo komt de Dhamma echt tot leven in de wereld. Niet via intuïtief verstaan.

[ervaringsgetuige]

Mogelijke vragen kunnen zijn:
1. Wat was de aanleiding om je te verdiepen in spiritualiteit?

Een zware identiteits-crisis in 1987. Ik leefde als Boeddha in zijn paleis, had alles en toen begon me een gevoel te bekruipen dat ik iets miste.

Dit gevoel vormt het hart van een van de oudste en meest universele spirituele verhalen: het ontwaken van Prins Siddhartha Gautama, de latere Boeddha.

2. Wat was je eerste kennismaking met spiritualiteit?

'Spiritueel' ademen, ook gekend als Rebirthing van Leonard Orr en het gelijkaardige Holotropisch ademwerk à la Stanislav Grof rond 1990.

3. Heb je een Leraar of Meester gehad? Zo ja, wat heeft je dat opgeleverd?

Mijn eerste echte, 'waarachtige', en beste “spirituele” leraar was François, een helder-ziende mysticus bij wie ik terechtkwam rond 1990.

Dit heeft mij uiteindelijk dertig jaar later bevrijding ende verlichting “opgeleverd”.

4. Waarom heeft het boeddhisme (of welke anders religie of stroming) jou in het bijzonder aangetrokken?

'Neo-pseudo’ Advaita heeft mij als stroming aangetrokken. Waarom? Omdat een ademhaling en relatie trainer die ik erg waardeerde rond de jaren ’90 mij begin 2003 het adres van Ramesh Balsekar gaf in India, waarbij ik dan uiteindelijk eind 2003 zou belanden.

5. Hoelang ben je al bezig met spiritualiteit? En wat heeft dat je persoonlijk opgeleverd, wat heb je er door geleerd?

Sinds eind jaren ’80. Wat ik er niet zozeer door geleerd, maar wel ervaren heb sinds augustus 2019 tot in elke cel van mijn lichaam is dat alles met alles verbonden is.

[Steve]

Het gaat hier stil worden zonder Siebe (lang kwaad),
dus ik zal hier ook maar even op antwoorden.

1. Wat was de aanleiding om je te verdiepen in spiritualiteit?

Als kind voelde ik me al aangetrokken tot spiritualiteit. Ik werd vrijzinnig opgevoed, kreeg zedenleer op school en kwam nooit echt in aanraking met een christelijke leer of een godsbeeld. Toch had ik een kinderbijbel en ging ik af en toe spontaan naar de kerk, gewoon om naar religieuze verhalen te luisteren.
Rond mijn veertiende vond ik in de boekenkast van mijn moeder een boekje over het boeddhisme: Open Bewustzijn van Tarthang Tulku. Toen had ik geen idee van de achtergrond ervan; pas later ontdekte ik dat het uit een Dzogchen-context komt. Het sprak me enorm aan en vanaf dat moment groeide mijn interesse in het boeddhisme. Op mijn zestiende ontdekte ik het Tibetaans Instituut in Huy, waar ik verschillende weekends, meerdaagse teachings en retraites volgde.

2. Wat was je eerste kennismaking met spiritualiteit?

Mijn ouders waren erg open-minded en wilden ons als kinderen laten kennismaken met verschillende levensbeschouwingen. Zo bezochten we onder andere de Hare Krishna’s, de Getuigen van Jehova en New Age-centra. Ik denk dat ik een jaar of acht was toen ik voor het eerst met zulke spirituele groeperingen in contact kwam.

3. Heb je een Leraar of Meester gehad? Zo ja, wat heeft je dat opgeleverd?

In het Tibetaans Instituut zag ik veel mensen die sterk dweepten met hun gekozen leraar. Zelf voelde ik daar aanvankelijk weinig voor. Ik wilde alles liever zelf uitzoeken en op mijn eigen manier beoefenen. Dat veranderde toen het instituut een belangrijke Dzogchen-meester uitnodigde voor een diepgaand onderricht over meerdere jaren: Jatseun Rinpoche.
Hij kon me feilloos verwijzen naar een gelijkaardige ervaring die ik ooit had gehad op een strand in Thailand, na een tiendaagse Vipassana-retraite — iets wat men vandaag misschien een “ego-dood” zou noemen. Daardoor viel mijn weerstand tegen autoriteit en het werken met een leraar plots volledig weg. Zonder twijfel vroeg ik of ik zijn leerling mocht worden, en hij accepteerde mij.
Ik hoopte meteen met de Dzogchen-voorbereidingen te mogen beginnen, maar omdat het centrum waar hij uitgenodigd was vooral Mahamudra-georiënteerd was, zei hij dat ik eerst de Mahamudra-voorbereidingen moest doorlopen: vier keer 100.000 herhalingen van de klassieke voorbereidende oefeningen. Pas daarna zou ik aan de Dzogchen-voorbereidingen mogen beginnen (nog eens vijf keer 100.000). Ik aanvaardde dat zonder problemen.
Het heeft me vijf jaar gekost. Ik stond elke dag om 5u30 op, omdat werk en gezin de rest van de dag grotendeels opslorpten. Na die vijf jaar vroeg ik of ik nu aan de Dzogchen-voorbereidingen mocht beginnen—ik rekende op opnieuw vijf à zes jaar werk. Tot mijn verrassing zei hij dat dit niet nodig was. Ik mocht de Dzogchen-voorbereidingen kort doorlopen, enkele keren (niet die 100.000 keer), terwijl ik tegelijk al de hoofdpraktijk mocht beoefenen. Dat was een mooie verrassing.
Zo heb ik het ook gedaan: enkele maanden lang telkens de vijf voorbereidende oefeningen (elke een paar keer) doorlopen, en als er nog tijd over was, de hoofdpraktijk: Trekchö.

Door onderlinge strubbelingen is Jatseun Rinpoche echter jarenlang niet meer naar België gekomen, waardoor ik op zoek ging naar andere leraren. Een tijdlang volgde ik Adyashanti, voornamelijk online, maar ook in persoon tijdens een retraite in Nederland. Wat ik daar miste, was de Dzogchen- en Mahamudra-oriëntatie. Bovendien ging Adyashanti op een gegeven moment met pensioen.
Uiteindelijk kwam ik terecht bij Lama Lena. Zij is volledig Dzogchen- en Mahamudra-georiënteerd, wat meteen vertrouwd aanvoelde. Ik zit bij haar in een Dzogchen-intervisiegroep. We komen maandelijks online samen, kunnen al onze vragen stellen, en ze prikt ons genadeloos door als we het te hoog in onze bol krijgen. Heerlijk.

4. Waarom heeft het boeddhisme (of welke anders religie of stroming) jou in het bijzonder aangetrokken?

Omdat het zo breed is. Voor mij bevat het alles wat er in andere religies ook te vinden is: liefde, mededogen, meditatie, werken met bewustzijnstoestanden (bvb dromen), non-dualiteit. Het is diepgaand en nuchter tegelijkertijd. Hoewel ik open sta voor alle religies, en in het bijzonder mystieke (Sufi, Christelijke mistiek) en non-dualistische stromingen (advaita), vind ik in het boeddhisme toch de meest veilige thuishaven. Het heeft allerlei mechanismen ingebouwd om te voorkomen dat je er in opgaat en jezelf erin verliest.

5. Hoelang ben je al bezig met spiritualiteit? En wat heeft dat je persoonlijk opgeleverd, wat heb je er door geleerd?

Vanaf mijn 14de.
Het heeft vooral veel weggenomen.
Ik heb er uit geleerd dat er altijd weer diepere lagen zijn, die nog weggenomen kunnen worden. Dat als je denkt dat je er bent (of juist dat "je" er niet meer bent), dat het dan pas echt gevaarlijk wordt.