Het feit dat werken aan je eigen welzijn alleen maar een heel broeinest van oordelen en afkeur oproept bij jou is, zegt ook weer genoeg. Hoe kun je nou mensen ontmoedigen dat ze de handschoen oppakken en iets gaan doen aan hun onheilzame intenties, spraak, gedrag, leven? Word je dan zo gelukkig om mensen de vernieling in te zien gaan?
Werk zoveel en zolang aan onheilzame intenties, spraak, gedrag en leven als je wilt, Siebe.
Hoe dan ook: jij blijft spreken vanuit een ethisch trainingsmodel.
Ik antwoord vanuit het wegvallen van het trainingssubject zelf.
Dat zijn twee werkelijkheden die langs elkaar heen praten —
niet omdat ik mensen “de vernieling in wil zien gaan”,
maar omdat er hier geen iemand meer is die nog gered, gecorrigeerd of afgericht moet worden.
Je zegt maar wat. Want ik spreek helemaal niet vanuit een ethisch trainingsmodel maar vanuit een
wijsgerig trainingsmodel. Wijsheid gaat altijd over welzijn.
Een wijs iemand is bijvoorbeeld altijd bekommerd om iemands welzijn. Als iets waar is maar die waarheid zou niet voordelig zijn voor iemand, zal een wijs en gevoelig persoon dat niet delen maar wellicht op een ander moment wel, als de geest er meer open voor staat.
Als iemand met zijn denken, spreken en handelen alleen maar zijn eigen en andermans welzijn ondermijnt, is dat natuurlijk niet wijs.
Op die manier sluit ik ook aan bij de Boeddha die het net zo zag. Dwaasheid toont zich in gedrag en wijsheid ook.
Het training van de geest heeft niks te maken met het verbeteren van jezelf. Je wordt echt niet van een stuiver een gulden. Maar er zijn wel neigingen bij ons die onheilzaam zijn en die je kunnen beheersen. Als je eigen welzijn je nog lief is, werk er aan om er afstand van te doen. Niet om een braaf en modelmens te worden, maar je bent niet goed wijs als je je eigen heil of welzijn niks meer uitmaakt. Dan ben je
onverschillig maar zeker niet wijs.
De geest in training is niet een entiteit-Ik in training maar de geest in training zijn de vermogens in training, de functies. Krishnamurti heeft dit ook nooit begrepen en was daarom ook zo afkeurend naar training. Maar als de geest zijn
functies van mindfulness, initiatief, concentratie, wijsheid, vertrouwen herkent en gebruikt, is dat niet iets wat een entiteit-Ik doet, net zo min als de functies van een computer een entiteit in die computer veronderstellen te bestaan die ze toepast.
Jij ziet dit niet. Jij blijft maar denken dat initiatief, vertrouwen, herkenning, herinnering, wil, begrip, een entiteit-Ik veronderstellen ipv dat je dit kent als
functies van de geest.
Onderzoek het volgende nou eens nauwkeurig:
Als ik jou de opdracht geef...
volg met je aandacht de adem....is er dan ergens een entiteit-Ik die deze opdracht begrijpt en uitvoert?
Jij meent duidelijk van wel. Wat jij niet snapt is dat zowel het begrijpen van de opdracht en het kunnen uitvoeren er van, niet een entiteit-Ik veronderstelt te bestaan, net zoals iets zien dat ook niet doet.
Het vereist alleen actieve fysieke en mentale functies of vermogens die samenwerken. Het idee dat er een soort entiteit-Ik in ons zit, die jij
iemand-thuis noemt, de opdracht begrijpt en uitvoert is sowieso een waanidee.
Ook het idee dat er niemand thuis is, is sowieso een waanidee. Het zijn gewoon functies die opereren.
Laat dus het denken in termen van iemand en niemand thuis los want dit zijn waanideeën. Als je de geest traint, train je niet een entiteit-Ik. Je traint de natuurlijk vermogens of functie van de geest. Die sterk maken (mindfulness, wijsheid, initiatief, concentratie, vertrouwen) gaat richting Nibbana, een ultieme vrede. Met training kan het op deze manier niet mis gaan. Het is cruciaal. Je bent niet zelf-bevestigend bezig. Dat gebeurt alleen maar als je naast je schoenen gaat lopen en bedwelmd raakt door wat je krijgt te zien, ontdekt, weet, je progressie etc.
