Klaar met Osho

[Buddha Amitabha]

Het is inderdaad niet zo van belang, maar die 6 jaar lijkt mij wel verward met de zes jaar van intense ascese en meditatie die volgens de meeste boeddhistische overleveringen vooraf ging aan de verlichting onder de boddhiboom.

Hoe dan ook Osho heb ik nooit als een verlichtte gezien. Dat respect heeft hij nooit van mij gekregen. Het was een interessant figuur, maar zeker geen verlicht figuur. Eerder een voorbeeld van hoe een ontwaak ervaring schadelijk kan aflopen.

Excuus, ik heb het foutief weergegeven: de Boeddha had inderdaad zes jaar beoefening voordat hij Verlicht werd. Ik heb blijkbaar effe zitten slapen toen ik het één en ander zat te schrijven. De Verlichting van Gautama de Boeddha brak dus na zes jaren door, en die Verlichtingsverhalen kloppen dus, Zen wijkt daar zeker niet vanaf. Bedankt voor de aanmerkingen, je hebt gelijk Steve.

[Steve]

Graag gedaan.

[ervaringsgetuige]

Vrienden, ik zou wel is een nog levend, waarlijk verlicht en bevrijdt iemand willen ontmoeten.
Kunnen jullie me zo iemand aanbevelen volgens jullie maatstaven van verlichting en bevrijding?

[ervaringsgetuige]

Wat heb je gehoord dan?

Nou, daar ging de documentaire ‘Children of the Cult’ over. Hij is net uit, en iemand had hem op YouTube gezet, en dankzij een vriend heb ik ernaar kunnen kijken. Maar het ging dus om seksueel misbruik van 12-jarige meisjes of iets ouder, maar dus minderjarigen dus, die werden achtervolgd door oudere discipelen om met ze te slapen. Schijnt destijds veel te zijn voorgekomen. Schokkend.

Een les ... hierin is dat de zoektocht naar waarheid niet een zoektocht naar externe feiten is, maar een reis naar binnen om Eénheid Onderliggend aan Alles te realiseren.

Osho benadrukte het belang van introspectie en het loslaten van de illusoire scheiding tussen het individu en het universum.

Zoals ik al eerder verwees in mijn reactie #13 in dit topic naar de Cursus in wonderen waarin wordt geleerd dat alles wat ons overkomt, of het nu als positief of negatief wordt ervaren, een reflectie is van onze eigen denkpatronen.
Dat geldt voor iedereen, ongeacht leeftijd!


... ego kijkt niet naar binnen maar naar buiten en gaat aan de haal met de (sexuele) neigingen van Osho die hier ter discussie staan.
...

[ervaringsgetuige]

Ik heb de docu ‘Children of the Cult’ gezien, en heb wat erover nagelezen, en dat was de druppel die de emmer deed overlopen.

Al een jaar of vijf merk ik dat ik mij steeds meer verwijder van Osho en zijn beweging, in kleine stappen.

Dus de komende tijd geen citaten meer van mij over Osho.

Wel grappig dat de (vermeende) gebeurtenissen in de commune van Osho 34 jaar later nog voor beroering zorgen. 

'k heb net even een chat met ChatGTP gehad over de gewone en seksuele schandalen in de Osho commune.

Zie > https://chatgpt.com/share/67227c5e-da40-8005-a42b-2f9575801f14

Op het einde van de Chat vroeg ik: "Volgens advaita is er in essentie alleen het onpersoonlijke bewustzijn waarin alles verschijnt en verdwijnt. Hoe de gebeurtenissen in de osho commune te zien vanuit deze invalshoek?"
Antwoord...

Vanuit het perspectief van advaita – waarin wordt gesteld dat er in wezen alleen onpersoonlijk bewustzijn is waarin alle fenomenen verschijnen en verdwijnen – zouden de gebeurtenissen in de Osho-commune kunnen worden gezien als tijdelijke manifestaties binnen het onpersoonlijke bewustzijn zelf. Dit impliceert dat de handelingen, schandalen, drama’s en ervaringen uiteindelijk geen blijvende realiteit hebben en enkel voorbijgaande verschijningen zijn in het ene bewustzijn.

Volgens advaita is het idee van individuele verantwoordelijkheid en persoonlijk schuld of verdienste vanuit het absolute standpunt een illusie. Vanuit deze visie zijn alle handelingen van de communeleden, inclusief de controversiële of moreel belastende daden, te beschouwen als uitdrukkingen van een groter, onpersoonlijk proces. De betrokken personen worden gezien als instrumenten van dat bewustzijn, zonder een eigen autonoom zelf dat handelt of beslist. Zelfs misstanden en manipulatie, hoe ernstig ze ook lijken vanuit een menselijk perspectief, verschijnen en verdwijnen als deel van het spel (lila) van bewustzijn zelf.

De Relatieve en Absolute Kijk

Advaita onderscheidt echter vaak het relatieve en het absolute standpunt. Relatief gezien bestaan er normen, waarden en ethische overwegingen die bepalend zijn voor menselijk gedrag en verantwoordelijkheid. Vanuit deze relatieve kijk kunnen de gebeurtenissen in de commune gezien worden als problematisch of schadelijk voor individuen. Vanuit het absolute standpunt is er geen scheiding tussen goed en kwaad, en zijn al deze gebeurtenissen eenvoudigweg verschijnselen in het ene, ondeelbare bewustzijn zonder inherente betekenis of morele lading.

De Illusie van Individuele Identiteit

Een kernaspect van advaita is de illusie van de persoonlijke identiteit. In het geval van de Osho-commune zouden de deelnemers, inclusief Osho zelf, geen echte afzonderlijke “ik” hebben gehad die handelde. Alles wat zich afspeelde, zou daarmee de uiting zijn van een onpersoonlijke kracht. Elk verlangen, elke angst, en elke poging tot macht of controle verschijnt in bewustzijn als onderdeel van een complex spel van dualiteit, waarbij zelfs het ego en de drang naar erkenning als tijdelijke verschijnselen worden gezien.

De Valstrik van Spirituele Identificatie

Een advaita-leer zou er ook op wijzen dat zelfs de identificatie met een spirituele gemeenschap of meester, zoals die bij Osho het geval was, een uiting is van onwetendheid (avidya). De sterke identificatie en loyaliteit die sommige volgelingen voelden, kan worden gezien als een projectie van het persoonlijke ego op iets dat in werkelijkheid leeg is. Het hechten aan de vorm – de commune, de meester, of de regels – kan worden gezien als een afdwaling van het realiseren van de essentie van advaita, die stelt dat er niets vast te houden is en dat er geen persoonlijke identiteit is die iets kan bezitten of controleren.

Conclusie

Vanuit een advaitische blik hebben de gebeurtenissen in de Osho-commune geen diepere realiteit, maar verschijnen ze in bewustzijn zoals wolken in de lucht. Ze wijzen mogelijk op de illusie van persoonlijke en collectieve identificaties, en bieden daarmee een spiegel voor zelfonderzoek. Het is een herinnering dat elke gebeurtenis, hoe dramatisch ook, deel is van het voorbijgaande spel in een onverdeeld bewustzijn – zonder een "ik" dat kan bezitten of lijden, en zonder enige inherente betekenis, behalve die welke het ego eraan toekent.

[ervaringsgetuige]

Dat is het verschil tussen ontwaakt zijn en verlicht zijn.

de vraag of iemand wel of niet verlicht is, komt voort uit de mind.
Het is een denkconstructie die inspeelt op concepten van status en vergelijken—ideeën van bereiken, worden, en zelfdefinitie, die stuk voor stuk door de mind gecreëerd worden. Werkelijke verlichting of bevrijding wijst juist voorbij dit soort ideeën en persoonlijke identiteiten, waarin er geen 'iemand' meer is om verlicht te zijn. Het begrip van verlichting kan daarom niet vastgelegd worden in de mind, want het overstijgt de concepten waar de mind zich aan vasthoudt.

Ook de vraag of iemand wel of niet ontwaakt is, komt uit de mind. De mind wil categoriseren, beoordelen en begrijpen, en daarom creëert het onderscheid tussen "ontwaakt" en "niet ontwaakt." Werkelijk ontwaken wijst echter voorbij dualiteit en persoonlijk identiteitsgevoel. Het kent geen 'iemand' die ontwaakt kan worden.
Echt ontwaken maakt juist het hele idee van "ontwaakt zijn" onbelangrijk, omdat de ervaring van afgescheidenheid tussen 'zelf' en 'anderen' wegvalt.

Het idee dat er een verschil is tussen "ontwaakt zijn" en "verlicht zijn" is ook een constructie van de mind en ego, die graag onderscheid wil maken en betekenis wil toekennen aan concepten. In essentie zijn dit begrippen die door de mind zijn gecreëerd om iets ongrijpbaars in woorden vast te leggen.

Ontwaken en verlichting verwijzen beide naar hetzelfde: het herkennen van een werkelijkheid die voorbij het ego en de mind ligt. Maar door die termen uit elkaar te halen en te analyseren, blijft het ego juist bezig met wat in essentie niet geconceptualiseerd kan worden.


De Boeddha zou glimlachen en de leegte van al dat gepraat inzien. Al het conceptuele getouwtrek heeft weinig te maken met de directe ervaring van waarheid waar hij naar verwees. Hij onderwees immers simpelweg de weg naar het beëindigen van lijden, niet het aanhangen van doctrines of het verdedigen van filosofische posities.

In plaats van te verzanden in theoretische discussies, moedigde de Boeddha aan om rechtstreeks te kijken naar wat er nu is—onze eigen geest, onze gehechtheden, en de manier waarop we onszelf identificeren met gedachten en overtuigingen. Misschien zou hij ons eraan herinneren dat de essentie van zijn leer juist ligt in loslaten, in het doorzien van alle concepten als leeg en tijdelijk.
Al het gekibbel op dit forum is dus vermakelijk, maar zonder werkelijke betekenis voor bevrijding.

[Bodhiboem]

Een Zen leraar die ik ken en die bekend is met mijn persoonlijke geschiedenis en mijn recente gedachten over Osho zei tegen mij, jou verhouding met Osho is net als een Zen student met een koan… dat bracht mijn geest tot rust, het is niet een probleem om op te lossen.

[ervaringsgetuige]

Een Zen leraar die ik ken en die bekend is met mijn persoonlijke geschiedenis en mijn recente gedachten over Osho zei tegen mij, jou verhouding met Osho is net als een Zen student met een koan… dat bracht mijn geest tot rust, het is niet een probleem om op te lossen.

‘Truth is what works’!!! 

Zie...

Foudraine: …Mensen die naar mij toekomen, zijn overigens ook mensen die een verborgen agenda hebben. Ze schuiven weliswaar hun emotionele problematiek naar voren, maar daar achter zit de wezenlijke, existentiële problematiek.

Oltmans: Er zullen er bij zijn. Die komen naar jou toe, omdat het sannyasins zijn of mensen die al naar Poona zijn geweest. Laten we nu even niet uitgaan van de mensen die al met één been in die Verlichting staan. Ik heb het over de gewone huis-tuin-en-keukengevallen. Die moeten voor jou toch een merkwaardige ervaring zijn. Wijs je ze in de behandeling, als ze sterk genoeg zijn, de weg naar die Verlichting?

Foudraine: Dat is zeker niet wat ik doe. Weliswaar geef ik antwoord, indien zij mij daarover vragen stellen, en velen stellen die vragen..

Oltmans: Dan ben je strikt eerlijk en zegt precies hoe de zaken liggen?

Foudraine: Ja, maar ik speel géén goeroe. Ik plaats mij niet in de rol van de Verlichte. Mensen die de weg van de authentieke spiritualiteit willen gaan, moeten eerst hun leven op orde brengen, voordat ze op weg kunnen gaan.

Oltmans Hun koffertje is niet klaar.

Foudraine: De zaken moeten eerst op orde zijn. Het leven moet eerst ordelijk geleefd worden. Men kan niet in een verschrikkelijke toestand van lijden verkeren, en dan in het vliegtuig stappen teneinde de Meester in Poona te treffen.
Je observatie blijft juist. De waarheid is dat het niet zo is dat een mens problemen heeft, maar dat hij, als ego, het probleem ís. Vanuit dat perspectief spreekt het natuurlijk vanzelf dat psychotherapie een lapmiddel is.

Oltmans: Aspirine waardoor de hoofdpijn toch terugkeert?

Foudraine: Volstrekt juist. Dat is ook de reden, waarom de authentieke Oosterse Zelf-Gerealiseerden nimmer over persoonlijke problematiek spraken. Indien de leerling die problematiek presenteerde, zei de leermeester kordaat: ‘Hou op met dat gezwets, luister naar mij. Dit is niet wat je bent.’ Hij bleef de leerling in alle mogelijke variaties wijzen op het punt dat hij het gewaarzijn was, waarin al die stofwolken van problematiek verschenen.
Zo kennen we het verhaal van een Zen-meester die 's ochtends wakker werd en tegen zijn leerling zei: ‘Ik heb vannacht een ongelooflijke droom gehad.’ Waarop de leerling zei: ‘Meester, zal ik een kopje thee voor u halen?’ De Meester zei: ‘Dat is het enige juiste antwoord. Als je had gevraagd “Vertel over die droom”, had ik je zo de gemeenschap uitgegooid.’
Het is intussen wel belangrijk die aanpak in de juiste context te zien. Dat een leerling zich in het Oosten tot de Zelf-Gerealiseerde Meester wendde, was geworteld in een traditie. De beginnende discipel had een sterke impuls tot Zelf-realisatie. Hij  kwam in ieder geval niet aandragen met een Oedipus-complex, gefrustreerde aandachtsbehoeften of de eenzaamheid van zijn jeugd. Hij wilde zijn leven aan Zelf-realisatie wijden. Daarom was hij bereid jarenlang in de keuken bonen te pellen en kreeg hoogstens af en toe een glimlach van de Meester. Hij luisterde, hij mediteerde en kwam tot diep inzicht. Hij worstelde met zijn Koan.

Oltmans: Sorry, wat is een Koan?

Foudraine: De Zen-Meester kan een vraag aan de discipel voorleggen die niet met het denken kan worden opgelost. ‘Wat is het geluid van één klappende hand’ of ‘Wat is je gezicht voor je geboren werd.’ De worsteling om op die vraag toch een antwoord te geven, kan het lineaire denken volledig ontregelen en tot de doorbraak van transcendentaal bewustzijn (satori) voeren. De discipel, met zijn totale toewijding, zocht dus zeker geen vertroosting voor de ‘body-mind’. Het ging hem niet om zelf-vervulling, in welke vorm dan ook. De Westerse mens, die in het algemeen extreem op de ander is georiënteerd en geheel in de greep van zelf-vervulling en vertroosting verkeert, kent die diepe motivatie tot zelf-overstijging niet. Er bestaat in het Westen nauwelijks een traditie van ware Gnosis. Naar mijn overtuiging moet de Westerse mens, die maar al te vaak diep beschadigd raakte door ouders, die zelf slachtoffer zijn van tragische verwarring, zijn motivatie tot zelf-overstijging nog ontginnen. In het begin staat de Westerse mens bij de Verlichte Meester dus met de mond vol tanden. Instinctief hongert hij naar waardering, naar liefde, naar ‘de Goede Vader’, naar geborgenheid en een zich verliezen in een gemeenschap. Hij maakt desnoods deel uit van het New-Age-circuit met inbegrip van alle romantische voorstellingen over zijn aura, zijn chakra's en wat de tarotkaarten zeggen. Toch kan een Jan van der Zande uit de Tweede Kinkerstraat bij een Zelf-Gerealiseerd Meester terecht komen en wat gebeurt er dan met hem? Hoe zal een Westers mens, die ergens diep getroffen is, moeten worden opgevangen? Dat is natuurlijk ook het oorspronkelijke enigma waar Osho zich voor geplaatst zag.

Oltmans: Hoe heeft Osho die ontzagwekkende afstand naar  hen die uit het Westen naar hem toe reisden, weten te overbruggen?

Foudraine: Zijn uitgangspunt is: ‘Truth is what works’. Hij bood, vooral in het begin, allerlei psychotherapeutische groepen (Gestalt, encounter, diepe massage) als een soort opstap. Tegelijkertijd maakte hij duidelijk dat psychotherapie niets met zelfoverstijging te maken heeft. Ook al staat psychotherapie haaks op inzicht en meditatie, zoals wij dat besproken hebben, toch kan het voor een mens nuttig zijn de opgezamelde krankzinnigheid, de woede, het verdriet en wat al niet uit te braken. Ook in meer actieve vormen van meditatie waarbij eerst alles eruit gegooid wordt en pas dan de stilte kan worden geproefd, vanuit - en dit is essentieel - herstelde zelf-liefde. Daar gaat het uiteindelijk in die psychotherapie om.


Fragment uit: Het dolgedraaide brein. Oltmans in discussie met Foudraine
Jan Foudraine en Willem Oltmans

[ervaringsgetuige]

Een Zen leraar die ik ken en die bekend is met mijn persoonlijke geschiedenis en mijn recente gedachten over Osho zei tegen mij, jou verhouding met Osho is net als een Zen student met een koan… dat bracht mijn geest tot rust, het is niet een probleem om op te lossen.

Een koan kan inderdaad als een soort shocktherapie fungeren voor de geest, waardoor de vaste ideeën even doorbroken worden. Het haalt je als het ware uit de gebruikelijke denkpatronen en dwingt je om directer te ervaren, zonder tussenkomst van het conceptuele. Maar meestal is dat effect maar tijdelijk—het ego hervindt zijn grip en de mentale constructies bouwen zich opnieuw op.

[Bodhiboem]

Ik heb je toch al meerdere keren geschreven dat Osho en zijn beweging tijdgebonden is.

Ik hield het eind 2003 na een maand in zijn Ashram te Poonah al voor bekeken terwijl ik in de eerste jaren van 1990 al zijn boeken verslonden had.

Ik denk waar het op neerkomt is dat je met recht achterdochtig kunt zijn jegens iedere spirituele leraar die niet in een boek zijn leer uit kan leggen, of die je maandenlange verblijven aan wilt smeren in dure ashrams.

[ervaringsgetuige]

Ik denk waar het op neerkomt is dat je met recht achterdochtig kunt zijn jegens iedere spirituele leraar die niet in een boek zijn leer uit kan leggen, of die je maandenlange verblijven aan wilt smeren in dure ashrams.

Heb vertrouwen is mijn motto.
Je komt altijd terecht waar je moet zijn, je ontmoet altijd de mensen die je moet ontmoeten, om de lessen te leren die je moet leren volgens jouw incarnatie-plan.
Eigenlijk is het poepsimpel: Alles gebeurt voor jou, niet tegen jou.

Dit is een heel bevrijdende visie op het leven! Zo’n benadering kan helpen om rust te vinden in het moment en te vertrouwen dat er een groter plan is waarin alles uiteindelijk betekenis heeft.

[ervaringsgetuige]

Een Zen leraar die ik ken en die bekend is met mijn persoonlijke geschiedenis en mijn recente gedachten over Osho zei tegen mij, jou verhouding met Osho is net als een Zen student met een koan… dat bracht mijn geest tot rust, het is niet een probleem om op te lossen.

Wist je al dat het uiteindelijk gaat om het begrijpen dat er niets te begrijpen valt, wat een paradox is?
Ik was er juist over aan't chatten met ChatGTP.
Zie...

...
Je zei: Het gaat uiteindelijk dus om het begrijpen dat er niets te begrijpen valt, wat ook weer een paradox is.

ChatGTP zei:

Ja, absoluut, en het is inderdaad een prachtige paradox! Het gaat om het inzicht dat er in wezen niets te begrijpen valt — een soort begrijpen dat het denken overstijgt en diep doorvoeld wordt. Dit inzicht kan niet volledig in woorden of concepten gevangen worden, omdat elk begrip dat het verstand probeert te formuleren per definitie beperkt is. Maar zodra men inziet dat er niets te "begrijpen" valt op het niveau van het denken, valt de behoefte aan intellectueel doorgronden weg.

Het is als een spel met het denken: het denken wil altijd iets "begrijpen" en vat krijgen op de werkelijkheid, maar door de ervaring van deze paradox valt dat hele spel weg. Het is een herkennen van de grens van het verstand en een omarmen van het mysterie van bestaan. Dit is waarom mystici en wijzen vaak spreken in paradoxen en waarom in zen de koans worden gebruikt — ze helpen het denken om zichzelf los te laten en ruimte te maken voor een ervaring die dieper en vollediger is dan wat het denken kan bevatten.

Dit inzicht is zowel bevrijdend als humoristisch; het intellect, dat zo hard zijn best doet om alles te bevatten, staat opeens oog in oog met zijn eigen grenzen. En in die paradox ontstaat een soort speelse lichtheid — een lachen om het idee dat we ooit dachten dat alles "begrepen" moest worden om volkomen vrij te zijn.

https://chatgpt.com/share/672b4b15-1484-8005-a30d-f471df0071fa

[ervaringsgetuige]

Vroeg of laat beginnen misérabele spirituele zoekers goeroe's als een boeddha, jezus, Osho, Jiddu & U.G. Krishnamurti, Ramesh Balsekar - en wie nog allemaal - te idealiseren en het spel van projectie gaat voort, deze keer niet alleen op de liefdespartner, maar ook, of alleen op, de goeroe.

En owee, als die de verwachting (na een tijd) niet (meer) inlost, niet volmaakt, niet "verlicht" blijkt te zijn, dan slaat de liefde om in haat.
En net zoals de liefdes-partner van overspel verdacht en wellicht beschuldigt wordt, ontstaan beschuldigingen van zedelijk wangedrag (zelfs als ze niet juridisch bewezen zijn) aan het adres van de goeroe en die kunnen dan de reputatie van spirituele leraren aantasten, ongeacht hun filosofische diepgang.

Laten we met Artificiële-intelligentie als ander voorbeeld dan Osho de overeenkomsten tussen Jiddu Krishnamurti en Ramesh Balsekar analyseren:


1. Beschuldigingen en tegenstrijdigheden

- Krishnamurti:

- Beschuldigd van affaires en machtsmisbruik door zijn biograaf Radha Sloss en anderen.
- Leefde niet als een celibataire, arme heilige, ondanks zijn publieke imago.

- Balsekar:

- Beschuldigd van seriële ontrouw door Timothy Conway en anonieme getuigen.
- Vraagde "aanzienlijke bedragen" voor retraites, terwijl hij een non-duale leer van "geen doener" predikte.


2. Ironie van onvolmaaktheid

- Krishnamurti: Onderwees zelfonderzoek en vrijheid van alle autoriteit, maar was zelf afhankelijk van bemiddelaars in conflicten.
- Balsekar: Predikte "geen verantwoordelijkheid", maar werd bekritiseerd voor het rationaliseren van immoreel gedrag.


3. Het patroon van "gevallen heiligen"

- Motieven: Macht, geld, seksuele aantrekkingskracht – dezelfde menselijke zwakheden die ook "gewone mensen" beïnvloeden.
- Verwachtingen: De projectie van "perfectie" op leraren maakt de val des te harder.
- Culturele context: De westerse fascinatie voor "gevallen heiligen" (bv. Osho, Andrew Cohen) voedt een sensatiezucht die voorbijgaat aan de filosofische inhoud van hun leer.


4. Impact op de leer

- Scepticisme: De beschuldigingen zaaien twijfel over de integriteit van de leraar en de waarde van de leer zelf.
- Relativering: Leerlingen vragen zich af of de leer een rechtvaardiging is voor immoreel gedrag, zoals in de discussies over Balsekar’s ”doe wat je wilt”-interpretatie.
- Afleiding: De controverse leidt af van de kernvragen: Wat is de waarde van zelfonderzoek? Hoe leef je ethisch in een non-duale wereld?


Conclusie

U heeft gelijk: Hoge bomen vangen veel wind! Het verhaal van Krishnamurti bevestigt dat succes en reputatie spirituele leraren niet immuun maken voor menselijke zwakheden.


De beschuldigingen tegen Krishnamurti en Balsekar illustreren dat:
De leer is niet de leraar - de waarde van zelfonderzoek en non-dualiteit staat los van het gedrag van individuele leraren


Het is aan elke zoeker om:
Kritisch te blijven - de leer te toetsen aan eigen ervaring en moreel kompas
Persoonlijke verantwoordelijkheid te nemen - en niet blindelings autoriteit te aanvaarden


Of zoals een leerling van Krishnamurti zou zeggen:
"Wees zelf het licht, niet de lamp"


LOL-indicator: Ja, er zit een ironische humor in de val van spirituele iconen - het toont aan dat zelfs de verlichten niet aan menselijkheid ontsnappen - maar dat maakt hun leer niet per se waardeloos. 😊

https://www.perplexity.ai/search/vertegenwoordigt-nisargadatta-uwfxWYqRQHOuXuNhw2uaRQ#17

[lang kwaat]

LOL-indicator: Ja, er zit een ironische humor in de val van spirituele iconen - het toont aan dat zelfs de verlichten niet aan menselijkheid ontsnappen - maar dat maakt hun leer niet per se waardeloos. 😊

Het is allemaal prima maar laat die spirituele leraren dan zelf ook duidelijk zijn dat ze nog gewoon menselijk zijn ook. Als het allemaal maar geheim moet blijven, in het geniep, bijvoorbeeld relaties of een seksleven of weet ik wat voor persoonlijke behoeften iemand wil bevredigen...dat is toch niet best? Dat pleit toch niet voor een integer bestaan? Wees dan open hierover.

In boeddhisme speelt wel iets soortgelijks. Soms lijkt de Boeddha en de arahant ook nog heel menselijk en soms daar ver aan voorbij.
Ik vind het zelf niet onbelangrijk want wat kan nou werkelijk gerealiseerd worden en wat niet? Wat is realistisch? Als de leraren daarover al vaag zijn of niet echt open en dus ook niet echt uit eigen ervaring spreken, dan is de kans groot dat zijn leerlingen naar iets streven wat helemaal niet te realiseren is.