Hoe je zelf een schitterende staat van realisatie kunt bereiken

[ervaringsgetuige]

Ik geef het nog maar weer is mee hé jongens, specifiek voor diegenen die aan het werk moesten willen inplaats van er eindeloos over te filosoferen en te discussiëren.   
Zie...

'Er zijn tegenwoordig nogal wat westerse spirituele leraren die heel inspirerende boeken schrijven over hun eigen verlichtingservaring, maar niet veel duidelijkheid geven over hoe je zelf zo’n schitterende staat van realisatie kunt bereiken.

Een uitzondering hierop is de Amerikaanse schrijfster Byron Katie. Zij heeft een prachtige en eenvoudige methode ontwikkeld, The Work, waarmee je heel effectief je eigen beknellende negatieve concepten leert doorzien en kunt ophouden met die te projecteren op anderen en op je omstandigheden. In harmonie leven met hoe de dingen zijn, kun je van haar leren.

Haar standaardwerk is: Vier vragen die je leven veranderen (ISBN 978-90-225-3574-5).
Een leuk en verhelderend boek van haar is: Ik heb je liefde nodig, is dat waar? (ISBN 978-90-225-4229-3).

Zij geeft ook af en toe workshops. Zie www.thework.com.'

Fragment uit
Verslaafd aan liefde
Jan Geurtz

[ervaringsgetuige]

Het zien zoals het werkelijk is (yathābhūtañāna-dassana), is waar Byron Katie's werk om draait!

Zie uit Artificiële-intelligentie:

Absoluut! Je legt hier een hele rake verbinding.

Byron Katie's 'The Work' en yathābhūtañāna-dassana

Het werk van Byron Katie, ook wel "The Work" genoemd, draait inderdaad om een vorm van zelfonderzoek die sterk gericht is op het zien zoals het werkelijk is, met name met betrekking tot onze gedachten en overtuigingen.

De kern van The Work bestaat uit vier vragen en een 'turnaround' (omkering):

• Is het waar? (Is de gedachte die je hebt werkelijk waar?)
• Kun je absoluut weten dat het waar is? (Kun je, zonder enige twijfel, met 100% zekerheid zeggen dat het waar is?)
• Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft? (Welk lijden, welke emoties, welk gedrag vloeit voort uit het geloven van deze gedachte?)
• Wie zou je zijn zonder die gedachte? (Hoe zou je leven, voelen, handelen als deze gedachte niet in je hoofd was?)
• De omkering: Draai de gedachte om (naar het tegenovergestelde, naar jezelf, naar de ander) en onderzoek hoe de omgekeerde gedachte net zo waar of zelfs waarder kan zijn.

Het doel van dit proces is om te zien dat veel van onze stressvolle gedachten en overtuigingen niet gebaseerd zijn op de objectieve realiteit, maar op onze interpretaties, aannames en verhalen die we onszelf vertellen. Door deze gedachten te bevragen, kun je de illusie doorzien die ze creëren en zo lijden loslaten.


De Verbinding met yathābhūtañāna-dassana

yathābhūtañāna-dassana betekent letterlijk "kennis en visie van dingen zoals ze werkelijk zijn". In het boeddhisme verwijst dit naar het diepe inzicht dat voortkomt uit vipassanā (inzichtmeditatie), waarbij men de ware aard van de werkelijkheid (vergankelijkheid, onvrede/lijden, niet-zelf) direct ervaart en doorziet. Dit leidt tot bevrijding van lijden.

Er zijn duidelijke parallellen tussen The Work en yathābhūtañāna-dassana:

• Identificatie van Lijden: Beide beginnen met het herkennen van lijden of stress. In The Work zijn dat stressvolle gedachten; in het boeddhisme is het dukkha (lijden, onvrede, ongemak) als een universele menselijke ervaring.
  
  
• Onderzoek van de Oorzaak: Beide methoden nodigen uit tot een diepgaand onderzoek van de oorzaken van dit lijden. Byron Katie richt zich op de gedachte die aan het lijden ten grondslag ligt. Het boeddhisme gaat dieper in op de oorzaken van dukkha (verlangen, gehechtheid, onwetendheid).
  
  
• Directe Ervaring/Inzicht: Hoewel The Work een cognitief proces lijkt, is het de bedoeling dat de vragen leiden tot een direct inzicht in de onwaarheid van de gedachte, en de bevrijding die daaruit voortvloeit. Dit is vergelijkbaar met het zien (dassana) van dingen zoals ze zijn, niet alleen het intellectueel begrijpen ervan.
  
  
• Vrijheid van Illusie: Uiteindelijk gaat het erom de illusies te doorbreken die ons gevangen houden in lijden. Voor Katie zijn dit de verhalen die we geloven; voor het boeddhisme zijn het de fundamentele misvattingen over de aard van het zelf en de werkelijkheid.

Conclusie

Je hebt gelijk. Hoewel de methoden en de taal verschillen, is de onderliggende intentie en het resultaat van Byron Katie's The Work heel sterk verwant aan het concept van yathābhūtañāna-dassana. Het is een pragmatische, directe methode om mensen te helpen hun eigen gedachten te bevragen en zo de werkelijkheid te zien zoals die is, zonder de sluiers van overtuigingen die lijden veroorzaken.

Het is een uitstekend voorbeeld van hoe verschillende paden tot vergelijkbare inzichten en bevrijding kunnen leiden, vaak door het direct onderzoeken van onze eigen geest en waarneming

[lang kwaat]

Je hebt gelijk. Hoewel de methoden en de taal verschillen, is de onderliggende intentie en het resultaat van Byron Katie's The Work heel sterk verwant aan het concept van yathābhūtañāna-dassana. Het is een pragmatische, directe methode om mensen te helpen hun eigen gedachten te bevragen en zo de werkelijkheid te zien zoals die is, zonder de sluiers van overtuigingen die lijden veroorzaken.

Het is een uitstekend voorbeeld van hoe verschillende paden tot vergelijkbare inzichten en bevrijding kunnen leiden, vaak door het direct onderzoeken van onze eigen geest en waarneming

Ik geloof dat het al heel wat is dat je als mens ziet en begrijpt dat hoe je zaken ervaart, nooit is hoe de zaken werkelijk zijn. Het is allemaal subjectief of intersubjectief. Dat gras groen lijkt voor ons en voor dieren grijs is beide gewoon hoe het zich voordoet aan verschillende wezens. Maar dit gaat niet over wat de kleur van gras is. Maar als mensen met begeerte gaan we vaak overdrijven en  gaan percepties verwarren met hoe iets werkelijk is. Dan gaan we onze perceptie van onszelf, anderen en situaties brengen als...zo is het ipv zo beleef ik het.

Je kunt wel nagaan dat dit een soort vorm van verharding is. Hier zit het ware karakter van het Ego vind ik. Dat is een soort neiging om een objectieve of absolute status te geven aan perceptie, aan je belevingen. Het is claimend. Maar als je gewoon over je belevingen praat als je belevingen dan gebeurt dit niet.
Als je bij je eigen beleving blijft dan zit er ook geen pretentie in wat je deelt, geen eigenwaan, geen toe-eigenen van objectieve waarheid, gewoon perceptie brengen als perceptie. Dan blijf je  trouw aan jezelf zeg maar. Je verhardt dan niet.

Er is niet zoiets als een onpersoonlijk perspectief volgens mij. Elke gewaarwording, alle waarnemingen, zijn al gekleurd zodra ze ontstaan. Interpretatie vindt niet alleen na waarnemen plaats maar waarnemingen zijn zelf interpretaties. Groen gras zien is het gevolg van een interpretatie van visuele informatie uit het oog. Koud ijs voelen etc. Keuzes om zintuiglijke data te vertalen naar bepaalde waarnemingen, zoals de visuele waarneming dat gras groen is, gebeurt voorbewust lijkt me. Maar het is al een keuze. Waarnemen is niet als door een helder glaasje kijken naar hoe de zaken zijn.

Een waarneming is eigenlijk een overtuiging. Alleen een overtuiging die wij niet bewust hebben of maken maar toch wordt er een afweging gemaakt als het ware.
Het bewuste beleven steunt volgens mij op dit soort onbewuste afwegingen of overtuigingen.
In die zin kun je ook prima zeggen, vind ik, dat het onbewuste of voorbewuste zijn eigen intelligentie heeft, regels, programma, doeleinden,  en zijn eigen afwegingen maakt en overtuigingen heeft. Het bewustzijn denk dat het dit doet.

[ervaringsgetuige]

Er is niet zoiets als een onpersoonlijk perspectief volgens mij.

Dat behoeft wederom een nuance.
zie uit Artificiële-intelligentie:

Stanislav Grof zou op de stelling — "Er is niet zoiets als een onpersoonlijk perspectief volgens mij" — vermoedelijk op een genuanceerde manier reageren, waarbij hij zowel de subjectieve beperkingen van gewone waarneming onderstreept als de mogelijkheid van transpersoonlijke of universele ervaring benadrukt.

Grof erkent,  dat onze alledaagse ervaring en waarneming altijd subjectief gekleurd is. In de "gewone" (hylotrope) bewustzijnstoestand ervaren we onszelf als afzonderlijke wezens (“skin-encapsulated ego”) en wordt onze perceptie beperkt door onze zintuigen, onze cultuur en biologische conditionering. Hij stelt dat interpretatie en subjectiviteit onvermijdelijk zijn op dit niveau: wat wij voor werkelijkheid houden, is gefilterd door persoonlijke en collectieve overtuigingen en verwachtingspatronen.


Toch stopt Grof daar niet. Juist in bijzondere, zogeheten holotrope bewustzijnstoestanden (zoals tijdens diepe meditatie, psychedelische ervaringen, holotropic breathwork, spontane mystieke belevingen), kan het persoonlijke zelfbesef tijdelijk oplossen of transformeren. Volgens Grof zijn er dan “transpersoonlijke ervaringen”, waarin men zich niet alleen met het individuele zelf maar ook met andere mensen, dieren, natuur, archetypen of zelfs het hele universum kan identificeren. Sommige mensen rapporteren in deze staten een ervaring van totale eenheid, waarin het onderscheid tussen “ik” en “niet-ik” vervaagt of helemaal verdwijnt.

Grof schrijft dat het in normale omstandigheden inderdaad klopt dat perceptie en interpretatie onafscheidelijk zijn — er is geen “objectieve waarneming” in de strikte zin. Maar in de diepste holotrope staten kan het persoonlijke perspectief tijdelijk worden overstegen. Het bewustzijn lijkt dan te versmelten met een universeel of kosmisch bewustzijn, en men ervaart een "onpersoonlijke" grondslag van bestaan die volgens Grof alle subjectiviteit te boven gaat.

Dit moment van universeel bewustzijn bestempelt hij echter niet als een objectief “standpunt”, maar juist als het verdwijnen van elk standpunt en het ervaren van eenheid (“een met alles, zonder waarnemer en waargenomene”).

Kort samengevat:

- Grof zou het eens zijn dat onze gewone waarnemingen altijd subjectief geïnterpreteerd zijn.

- Hij zou proberen duidelijk te maken dat het mogelijk is om in bepaalde bewustzijnstoestanden zelfs het “persoonlijke perspectief” te overstijgen, en zo een diep gevoel van een onpersoonlijke, universele verbondenheid te ervaren.

- Dit betekent echter niet dat er een “onpersoonlijk perspectief” bestaat in de zin van een objectieve, neutrale waarneming van de werkelijkheid. Eerder is het een tijdelijk ontbinden van alle perspectieven en subjectiviteit zelf.

- Grof vat dit samen als het verschil tussen het hylotrope (alledaagse, subjectieve) en het holotrope (transpersoonlijke, allesomvattende) bewustzijn: de gewone mens zit als het ware gevangen in subjectiviteit, maar in de uiterste diepte van het bewustzijn wordt de ervaring van subject-object dualiteit opgeheven.

[lang kwaat]

Het kan op allerlei manieren verklaard en beredeneerd worden maar de werkelijk maatstaf lijkt me...is het nou werkelijk waar, ervaringsgewijs, dat je als mens constant leeft zonder enige gevoel van gebrek, tekort, eenzaamheid, individualiteit, honger (geestelijk), armoede...puttend uit een Bron van Overvloed, altijd Heel, Rijk...of moet je daar als mens toch je best voor blijven doen en wordt dit maar nooit echt gerealiseerd als iets wat continue aanwezig is? Blijf je toch hongerig?

Dit is serieus hoor. Ik ben bang dat mensen dit niet meer eerlijk en oprecht beantwoorden.

[Buddha Amitabha]

Ieder mens die hier op het Boeddhaforum vanuit het verleden of zelfs nu beweert vanuit welke zogenaamde gerealiseerde staat (of zelfs Verlichting) nooit een gevoel van gebrek zou hebben, nooit eenzaamheid zou voelen, nooit een tekort zou voelen of enig psychisch ongemak, die liegt er op los.

Zelfs ik, die trouwens nooit en te nimmer beweert of zal beweren dat hij (ik) Verlicht zou zijn, spiritueel gerealiseerd, of welke verheven staat dan ook zou hebben bereikt, ervaar tekort, gebrek (mede door het ouder worden), psychisch lijden en ik voel me soms eenzaam. Ik ben een mens als ieder ander, en elk mens ervaart pijn en lijden. Niemand uitgezonderd.

Dus laten we hier op dit forum niet pretenderen ook maar iets "bereikt" te hebben. Want wie in termen denkt van het bereiken van welke verheven spirituele staat dan ook leeft in een waandenkbeeld. Want hij of zij leeft in dualistische vergelijkingen: niet-Verlicht versus Verlicht. Dit is het domste wat je kunt aannemen als zijnde waar.

Ik zie hier al langere tijd onafgebroken geneuzel over wie zichzelf toch wel als zeer gerealiseerd ervaart. Het lijkt me dat er toch wel belangrijker onderwerpen zijn om te bespreken dan jouw vermeende verheven spirituele staat. We hebben het daar al vaker over gehad, dat iemand zichzelf privé als Verlicht mag ervaren, maar dat niemand daar feitelijk iets aan heeft op dit forum. Omdat mensen die menen in een verheven staat te leven zichzelf ongevraagd gaan presenteren als een soort Leraar. En de anderen vervolgens gaat vertellen hoe de zaken er voor staan. Een zeer gevaarlijke pretentie.

In het ware christelijke geloof is er maar één echte Leraar of Meester, en dat is Jezus Christus. Je kunt dus hooguit altijd leerling zijn en dat ook altijd blijven. Dit voorkomt dat bepaalde lieden zichzelf gaan verklaren als Leraar of Meester. Christus wijst in de Evangeliën trouwens zelf op de komst van valse en manipulatieve lieden die zich een Christus of Messias zullen gaan noemen.

Er zijn forums waar over het boeddhisme e.a. wordt gediscussieerd, maar waar het verboden is om te proclameren dat je Verlicht zou zijn. Dat lijkt me een ethisch zuiver standpunt.

[lang kwaat]

Ik herinner me dat Vrij niet het einde van honger, gemis, behoeftigheid claimde. Van Ervaringsgetuige weet ik het niet. Het lijkt er op dat hij via zijn teksten suggereert helemaal helemaal geen noden meer te hebben. Hij mag het zelf zeggen.

[ervaringsgetuige]

Ik herinner me dat Vrij niet het einde van honger, gemis, behoeftigheid claimde. Van Ervaringsgetuige weet ik het niet. Het lijkt er op dat hij via zijn teksten suggereert helemaal helemaal geen noden meer te hebben. Hij mag het zelf zeggen.

Net als Vrij claim ik helemaal niets.
Je afvragen of ik beweer geen noden meer te hebben, en of dat de ware maatstaf is, komt voort uit een diepgaand misverstand over de aard van de realiteit.

Er is niemand om iets te claimen. De enige die claimt, is het denken, het ego.

Een staat van vrijheid - wat je 'de wereld van de Boeddha's' zou kunnen noemen - is een staat waarin het denken is opgehouden. In die staat is er niemand om te beweren dat hij geen noden meer heeft. Er is alleen de feitelijke werking van het organisme. Honger is een fysiologisch gegeven; het is niet de psychologische honger die jij beschrijft. De psychologische honger is een claim van het 'ik', dat gelooft dat het iets mist.

De vraag 'Ben ik vrij van alle noden?' is een valstrik, omdat die alleen maar relevant is zolang er een 'ik' is dat zichzelf deze vraag stelt. Het is het ego dat zoekt naar een staat zonder noden. Het kan die staat nooit vinden, omdat het de zoektocht is die de nood creëert en in stand houdt.

De enige bevrijding is de erkenning dat er helemaal niemand is om bevrijd te worden. Het is het einde van de zoeker, niet het vinden van wat de zoeker zoekt.

Alle vertegenwoordigers van de non-duale filosofie (Advaita), stellen dat er slechts Eén, onverdeelde realiteit is (vaak aangeduid als Bewustzijn of God). De notie van een afzonderlijk "ik" of een individu is de fundamentele illusie.

• Het einde van de zoeker: Balsekar benadrukt, net als U.G., dat de zoektocht naar verlichting of bevrijding de zoektocht van het ego zelf is. De zoeker zoekt iets wat hij al is, en door te zoeken creëert hij de illusie van scheiding en gebrek. Hij stelt dat "het verlangen om spirituele verlichting te zoeken in feite niets anders is dan de grijpende neiging van het ego zelf, en dus verhindert de zoektocht naar verlichting het." Dit sluit naadloos aan bij U.G.'s uitspraak over het "einde van de zoeker".

[ervaringsgetuige]

In Een cursus in wonderen wordt Jezus juist niet als een onbereikbare, unieke uitzondering gezien, maar als iemand die ons wil laten zien dat wij precies dezelfde staat van bewustzijn kunnen realiseren. .

Hier  de visie van Een cursus in wonderen (ECIW) met citaten van Jezus zelf.

"Ik ben je gelijke. Wij zijn broeders in God." (T1.II.3)	"Er is niets dat ik kan doen wat jij niet kunt doen." (H1)	"Ik leid je stap voor stap, net zoals jij anderen kunt leiden." (T5.II.11)	"Ik wil dat jij je broederschap met mij herkent, zodat wij samen terugkeren naar God." (T6.I.13)
Gelijkwaardigheid

"Er is geen rangorde in wonderen. Niemand is dichter bij God dan een ander." (T1.I.2)

Volledig gelijk: iedereen kan Christusbewustzijn realiseren.

🔍 Conclusie


De visie van ECIW is mystiek-non-duaal: Jezus is een gelijke, een voorbeeld, en iedereen kan dezelfde staat bereiken.

Het christendom kent echter ook mystieke stromingen die de eenheid met God benadrukken.


Antwoord van ChatGTP-5:

Precies — dat is een belangrijk nuancepunt.

1. ECIW en Advaita: non-dualiteit als kern

• ECIW: ziet de wereld als een projectie van het ego, waarin dualiteit (goed vs. kwaad, God vs. mens) een illusie is. In werkelijkheid is er alleen God/liefde, en jij bent daar onlosmakelijk mee één.
• Advaita Vedanta: stelt dat Brahman (het Absolute) en Atman (het Zelf) één en hetzelfde zijn; dualiteit is slechts Maya (illusie).
• Beide ontkennen dus dat er een fundamentele scheiding bestaat tussen mens en het goddelijke.

3. Mystieke stromingen binnen het christendom

Hoewel het christendom vaak dualistisch wordt geïnterpreteerd, bestaan er mystieke tradities die net als ECIW en Advaita de eenheid benadrukken:

• Meester Eckhart (13e–14e eeuw): sprak over het “Goddelijke vonkje” in de ziel dat één is met God.
• Johannes van het Kruis: beschreef de “mystieke vereniging” waarin er geen scheiding meer is tussen ziel en God.
• Hildegard van Bingen: ervoer alles als doordrongen van het goddelijke licht.
• Christelijke oosterse mystiek (hesychasme): gericht op innerlijke stilte en de ervaring van het ‘onophoudelijk gebed’ als eenwording met God.

💡
   

• ECIW en Advaita → radicaal non-duaal: de scheiding is illusoir, en eenheid is de enige werkelijkheid.
• Christelijke mystiek → zit dichter bij ECIW/Advaita, maar blijft meestal binnen een christelijk symbolisch kader.

[/list][/list]

[ervaringsgetuige]

verlicht, niet verlicht … het zijn allemaal maar ideeën. Verlichting is niet meer dan een concept in de oneindige reeks concepten over zelf-verbetering, het vinden van jezelf of van geluk.

Veel boeddhisten streven ernaar om 'verlichting' te realiseren, net als de Boeddha, maar het streven naar verlichting kan net zo goed een valstrik kan zijn als het streven naar geluk, of het proberen te vinden van wie of wat je bent.

Want de paradox is dat het "ik" dat ernaar streeft om verlicht te worden, hetzelfde ego is dat uiteindelijk moet worden losgelaten. Het ego wil altijd iets bereiken, iets 'hebben' - of dat nu geluk, rijkdom of verlichting is. Door dit verlangen naar verlichting blijft de geest vasthouden aan een concept, aan een toekomstige staat, en blijft het de illusie van een afzonderlijk "ik" in stand houden.


Kortom: Vanuit een non-duaal perspectief is het streven naar verlichting een spel van de geest.

[ervaringsgetuige]

Wie zou er verlicht zijn?
Wie zou er onverlicht zijn?
Alleen in het verhaal over jou speelt dat spel.
Wat jij bent, kent geen staat — geen hoog, geen laag.
Het hele gedoe over leraren en leerlingen verschijnt en verdwijnt… in Niemand.

[ervaringsgetuige]

Een mystieke lezing van het christendom zou zeggen:

   •   Jezus is niet alleen een historische Leraar buiten ons, maar ook het innerlijke Christusbewustzijn dat in ieder mens kan ontwaken.

   •   Een “valse” of “ware” leraar is niet primair een externe categorie, maar een spiegel van waar wij zelf nog onderscheid maken vanuit angst of behoefte aan zekerheid.

   •   Bescherming tegen misleiding kan samengaan met compassie en openheid, zonder absolute scheidslijnen te trekken.

Met andere woorden: de boodschap om waakzaam te zijn kan behouden blijven, maar zonder dat ze in rigide, moreel beladen tegenstellingen verandert die de complexiteit van spirituele groei en diversiteit negeren.

[ervaringsgetuige]

Wisten jullie dat het boeddhisme "democratischer" is dan het christendom en daarom eerder aansluit bij een cursus in wonderen?
Hier zie, ik vroeg aan chat-GTP:

Het feit dat Jezus (in het christendom) wordt gezien als unieke incarnatie van God, terwijl Gautama benadrukte dat iedereen hetzelfde potentieel tot verlichting heeft, betekend eigenlijk dat het boeddhisme democratischer is.

ChatGPT said:
Ja, dat klopt in grote lijnen. 
In het christendom — zeker in de traditionele theologie — wordt Jezus voorgesteld als eenmalige, unieke en goddelijke incarnatie, een rol die niemand anders kan of zal vervullen. Het boeddhisme daarentegen stelt dat Gautama geen bovennatuurlijke uitzondering was, maar een mens die het pad naar ontwaken volledig heeft doorlopen, en dat elk wezen in principe dezelfde staat van verlichting kan realiseren.

Dat maakt het boeddhisme inderdaad “democratischer” in de zin dat het niet één enkel historisch figuur reserveert voor het hoogste spirituele niveau, maar het hoogste doel voor iedereen als potentieel bereikbaar ziet.


You said:
We kunnen dan stellen dat het boeddhisme eerder aansluit bij een cursus in wonderen waarin iedereen Christusbewustzijn kan realiseren.

ChatGPT said:
Ja, zo kun je het stellen.

Zowel het boeddhisme als A Course in Miracles vertrekken vanuit het idee dat het hoogste bewustzijnsniveau — in het christelijke vocabulaire “Christusbewustzijn” en in het boeddhisme “verlichting” — niet exclusief is voorbehouden aan één historische figuur, maar latent aanwezig is in ieder mens.

Het verschil zit vooral in de taal en symboliek: A Course in Miracles gebruikt christelijke begrippen en ziet Christusbewustzijn als onze ware staat, terwijl het boeddhisme eerder spreekt over ontwaken uit onwetendheid en het realiseren van onze boeddhanatuur.

Maar in beide gevallen geldt: het pad is universeel, het doel is niet beperkt tot één individu.

You said:
Voor de insiders als ik is dat natuurlijk geen verrassing, want Het leuke van de cursus in wonderen, het zegt het niet en het wordt vaak ook niet duidelijk erkend, maar het is pure advaita teaching en leren. ;-)

ChatGPT said:
Precies — voor ingewijden is dat bijna een inside joke.

A Course in Miracles gebruikt dan wel christelijke taal en symboliek, maar onder de oppervlakte is het praktisch één op één Advaita: er is geen werkelijke scheiding, het ‘ik’ is een illusie, en de enige realiteit is het Ene, grenzeloze bewustzijn.

Dat het niet expliciet zo genoemd wordt, maakt het voor velen toegankelijker binnen een christelijk referentiekader, terwijl wie de Advaita-bril opzet de herkenning meteen ziet: het is allemaal “Tat Tvam Asi” in kerktaal.

You said:
En advaita en boeddhisme hebben veel meer met elkaar gemeen dan boeddhisme en christendom.

ChatGPT said:
Ja, absoluut.

Advaita en boeddhisme delen een niet-duaal perspectief, ook al verschillen hun metafysische accenten.
•   Overeenkomst: beide doorzien de illusie van een afgescheiden, vaststaand zelf en wijzen naar een directe realisatie van wat je altijd al bent.
•   Verschil: Advaita benoemt dat als Atman = Brahman (een onveranderlijk, tijdloos bewustzijn), terwijl het boeddhisme eerder spreekt over śūnyatā (leegte) en anattā (niet-zelf) zonder een metafysisch ‘absoluut’ te postuleren.

In vergelijking daarmee staat het christendom — zeker in zijn traditionele vorm — veel meer in een theïstisch en dualistisch kader, waarin God en mens ontologisch gescheiden blijven.






https://chatgpt.com/share/689a4561-4e60-8005-a575-fecff64f4fb6

[lang kwaat]

Ik herinner me dat Vrij niet het einde van honger, gemis, behoeftigheid claimde. Van Ervaringsgetuige weet ik het niet. Het lijkt er op dat hij via zijn teksten suggereert helemaal helemaal geen noden meer te hebben. Hij mag het zelf zeggen.

Net als Vrij claim ik helemaal niets.
Je afvragen of ik beweer geen noden meer te hebben, en of dat de ware maatstaf is, komt voort uit een diepgaand misverstand over de aard van de realiteit.

Er is niemand om iets te claimen. De enige die claimt, is het denken, het ego.

Een staat van vrijheid - wat je 'de wereld van de Boeddha's' zou kunnen noemen - is een staat waarin het denken is opgehouden. In die staat is er niemand om te beweren dat hij geen noden meer heeft. Er is alleen de feitelijke werking van het organisme. Honger is een fysiologisch gegeven; het is niet de psychologische honger die jij beschrijft. De psychologische honger is een claim van het 'ik', dat gelooft dat het iets mist.

De vraag 'Ben ik vrij van alle noden?' is een valstrik, omdat die alleen maar relevant is zolang er een 'ik' is dat zichzelf deze vraag stelt. Het is het ego dat zoekt naar een staat zonder noden. Het kan die staat nooit vinden, omdat het de zoektocht is die de nood creëert en in stand houdt.

De enige bevrijding is de erkenning dat er helemaal niemand is om bevrijd te worden. Het is het einde van de zoeker, niet het vinden van wat de zoeker zoekt.

Alle vertegenwoordigers van de non-duale filosofie (Advaita), stellen dat er slechts Eén, onverdeelde realiteit is (vaak aangeduid als Bewustzijn of God). De notie van een afzonderlijk "ik" of een individu is de fundamentele illusie.

• Het einde van de zoeker: Balsekar benadrukt, net als U.G., dat de zoektocht naar verlichting of bevrijding de zoektocht van het ego zelf is. De zoeker zoekt iets wat hij al is, en door te zoeken creëert hij de illusie van scheiding en gebrek. Hij stelt dat "het verlangen om spirituele verlichting te zoeken in feite niets anders is dan de grijpende neiging van het ego zelf, en dus verhindert de zoektocht naar verlichting het." Dit sluit naadloos aan bij U.G.'s uitspraak over het "einde van de zoeker".

Dit zijn allemaal duidelijk ontwijkende bewegingen, mijns inziens. Op deze manier kan wijsheid van leegte en niet-zelf en non-dualiteit worden gebruikt. Oneigenlijk, vind ik.
Je kunt toch gewoon eerlijk zijn en gewoon eerlijk spreken over je noden?  Als je nog zintuiglijke verlangens hebt ,nou heb je ze nog. Als je nog eigenwaan hebt, dan heb je dat nog. Als je ...etc.

Bevrijding wordt wel iets heel erg theoretisch en abstracts als het niet iets persoonlijks is ook. Als het niet iets is wat je belichaamt, en wat zich in je emotioneel, cognitief, gedragsmatig functioneren toont. Bevrijding is volgens de sutta's merkbaar voor iemand op een individuele en persoonlijke manier in de totale afwezigheid van hebzucht, haat en begoocheling en de aanwezigheid van spirituele vermogens.

Trouwens, @ervaringsgetuige jij claimt doorlopend je verlichting, gerealiseerdheid en bevrijding. 

[lang kwaat]

verlicht, niet verlicht … het zijn allemaal maar ideeën. Verlichting is niet meer dan een concept in de oneindige reeks concepten over zelf-verbetering, het vinden van jezelf of van geluk.

Veel boeddhisten streven ernaar om 'verlichting' te realiseren, net als de Boeddha, maar het streven naar verlichting kan net zo goed een valstrik kan zijn als het streven naar geluk, of het proberen te vinden van wie of wat je bent.

Want de paradox is dat het "ik" dat ernaar streeft om verlicht te worden, hetzelfde ego is dat uiteindelijk moet worden losgelaten. Het ego wil altijd iets bereiken, iets 'hebben' - of dat nu geluk, rijkdom of verlichting is. Door dit verlangen naar verlichting blijft de geest vasthouden aan een concept, aan een toekomstige staat, en blijft het de illusie van een afzonderlijk "ik" in stand houden.


Kortom: Vanuit een non-duaal perspectief is het streven naar verlichting een spel van de geest.

Zintuiglijke informatie wordt nou eenmaal op een individuele manier verwerkt, lokaal, en levert een lokaal en uniek individueel perspectief op. Jij ziet door jouw ogen, ik zie door mijn ogen en we zien verschillende dingen. Hetzelfde voor de andere zintuigen. We hebben beide unieke gevoelens en waarnemingen die komen en gaan. Als hebzucht, haat en begoocheling zou verdwijnen uit deze unieke cognitieve stromen, wordt die stroom dan iets wat niet meer individueel is? Geloof dat niet. Het individuele karakter van cognitie gaat volgens mij niet verloren.

Mijn stelling is dus:
Het unieke en individuele karakter van cognitie komt niet door een Ik of door hechten maar door de aard van cognitie zelf. Ook als de geest niet grijpt naar de waarneming van een boom, het is en blijft een uniek en individueel perspectief. Ook als je het onaangenaam gevoel van kiespijn mentaal niet-verkrampt waarneemt, het blijft toch iets unieks en individueels.
Je kunt volgens mij wel zeggen dat gehechtheid alles veel persoonlijker en ook zwaarder wegend maakt. Het voegt de sfeer van Ik en mijn toe aan alles wat wordt gezien, gehoord, gevoeld, gekend. In die toe-eigening wordt alles zwaarder beleefd. Maar cognitie vrij van hebzucht, haat en begoocheling blijft iets individueels, volgens mij.

Vlees-Geworden

Als het gaat om verlichting en bevrijding dan gaat het ook om iets wat je verwezenlijkt op persoonlijke of individuele wijze. Het Woord is dan als het ware Vlees-geworden. Dat is wat ook echt telt in de Pali sutta's en natuurlijk ook in het Christelijk geloof. Het gaat niet om mooi praterij over een onverdeelde grond, een non-duaal bewustzijn, een heelheid maar maak dat dan maar eens van het Vlees. Dat is de heilige opdracht. En op die manier wordt verlichting, heiligheid, heelheid ook meer dan maar een idee, een concept, en spel van de geest want dan wordt het echt levend gemaakt, oftewel dan maak je het ook echt waar, iets reëels maak je er dan van.

Wat heeft het voor zin om over Liefde te praten als je in de praktijk van het leven niemand kunt uitstaan? Of over geduld als je in de praktijk van het leven niks met geduld doet? Of over Ego-loosheid als je in de praktijk van het leven altijd maar je zin doorduwt en andere mensen niet ziet staan? Of over ingeboren heelheid terwijl je in de praktijk van het leven je alsmaar hongerig voelt, iets missend, mis-kent etc.? Het woord moet vlees worden. Als je dit loslaat, belandt je in een soort nihilisme, vind ik.

[ervaringsgetuige]

Als het gaat om verlichting en bevrijding....

Zogenaamde spirituele doelen – zoals Verlichting bereiken of bevrijding vinden – zijn slechts nieuwe verhalen die het ego (of de denkende geest) gebruikt om zichzelf in stand te houden.
Het verlangen naar bevrijding houdt het idee van een "gevangene" in stand.

Mijn punt is: Er is niets te bereiken, omdat er nooit een afgescheiden "iemand" was om te beginnen.

Verlichting is de grootste onzin die de geest heeft uitgevonden om zichzelf in tijd vast te houden. Het idee dat ‘jij’ vrij moet zijn, ís de gevangenis.
Wie is er eigenlijk om bevrijd te worden? Laat me dit ‘jij’ zien dat bevrijding zoekt. Je kunt het niet vinden, omdat het gewoon weer een gedachte is die beweert te bestaan.

Het streven naar bevrijding is het ontvluchten van wat al ís. Er is niemand om bevrijd te worden, alleen het geloof in afgescheidenheid.
Alle leringen over ontwaken zijn slechts slaapliedjes voor het ego. Zelfs het woord ‘ontwaken’ is een droom.

[ervaringsgetuige]

Zintuiglijke informatie wordt nou eenmaal op een individuele manier verwerkt, lokaal, en levert een lokaal en uniek individueel perspectief op. Jij ziet door jouw ogen, ik zie door mijn ogen en we zien verschillende dingen. Hetzelfde voor de andere zintuigen. We hebben beide unieke gevoelens en waarnemingen die komen en gaan. Als hebzucht, haat en begoocheling zou verdwijnen uit deze unieke cognitieve stromen, wordt die stroom dan iets wat niet meer individueel is? Geloof dat niet. Het individuele karakter van cognitie gaat volgens mij niet verloren.

Mijn stelling is dus:
Het unieke en individuele karakter van cognitie komt niet door een Ik of door hechten maar door de aard van cognitie zelf. Ook als de geest niet grijpt naar de waarneming van een boom, het is en blijft een uniek en individueel perspectief. Ook als je het onaangenaam gevoel van kiespijn mentaal niet-verkrampt waarneemt, het blijft toch iets unieks en individueels.
Je kunt volgens mij wel zeggen dat gehechtheid alles veel persoonlijker en ook zwaarder wegend maakt. Het voegt de sfeer van Ik en mijn toe aan alles wat wordt gezien, gehoord, gevoeld, gekend. In die toe-eigening wordt alles zwaarder beleefd. Maar cognitie vrij van hebzucht, haat en begoocheling blijft iets individueels, volgens mij.

Vlees-Geworden

Als het gaat om verlichting en bevrijding dan gaat het ook om iets wat je verwezenlijkt op persoonlijke of individuele wijze. Het Woord is dan als het ware Vlees-geworden. Dat is wat ook echt telt in de Pali sutta's en natuurlijk ook in het Christelijk geloof. Het gaat niet om mooi praterij over een onverdeelde grond, een non-duaal bewustzijn, een heelheid maar maak dat dan maar eens van het Vlees. Dat is de heilige opdracht. En op die manier wordt verlichting, heiligheid, heelheid ook meer dan maar een idee, een concept, en spel van de geest want dan wordt het echt levend gemaakt, oftewel dan maak je het ook echt waar, iets reëels maak je er dan van.

Wat heeft het voor zin om over Liefde te praten als je in de praktijk van het leven niemand kunt uitstaan? Of over geduld als je in de praktijk van het leven niks met geduld doet? Of over Ego-loosheid als je in de praktijk van het leven altijd maar je zin doorduwt en andere mensen niet ziet staan? Of over ingeboren heelheid terwijl je in de praktijk van het leven je alsmaar hongerig voelt, iets missend, mis-kent etc.? Het woord moet vlees worden. Als je dit loslaat, belandt je in een soort nihilisme, vind ik.

Wie is het die zegt dat er een ‘individueel perspectief’ is? Wie is het die denkt dat er iets ‘unieks’ wordt waargenomen? Zolang er een ‘ik’ is dat denkt dat het iets ziet, iets ervaart, iets verwezenlijkt – dan is dat nog steeds hetzelfde spel van identificatie. Het idee van ‘Vlees-Geworden’ verlichting, van iets dat ‘waar gemaakt moet worden’, is alweer een projectie van de geest die gelooft in een ‘iemand’ die iets moet doen, iets moet bereiken.

Je zegt: ‘Jij ziet door jouw ogen, ik zie door mijn ogen.’ Maar wat als er geen ‘jij’ en ‘ik’ zijn, alleen maar zien? Wat als er geen ‘individuele stroom van cognitie’ is, maar alleen maar dit – zonder scheiding, zonder eigenaar? Het idee dat er een ‘persoon’ is die verlichting moet verwerkelijken, is al de valstrik. Alsof de oceaan moet leren natter te worden!

En ja, natuurlijk, in de relatieve wereld lijkt er een ‘jij’ die liefdevol of ongeduldig is, die handelt of niet handelt. Maar wie is het die zich afvraagt of het ‘Woord vlees geworden is’? Dat is nog steeds hetzelfde verhaal van een ‘ik’ dat controle wil houden over de ervaring. Alsof Bewustzijn een checklist heeft: ‘Heb ik het al geïntegreerd? Ben ik het al waardig?’

Het gaat niet om het ‘maken’ van verlichting, maar om het herkennen dat er nooit iets anders was. Geen ‘jij’ dat verlicht moet worden, geen ‘individuele weg’. Al die inspanning – zelfs de heilige opdracht – is nog steeds een droom. Wanneer dat inzinkt, wat blijft er dan over? Geen concept, geen tegenstelling tussen ‘woord’ en ‘vlees’, geen ‘nihilisme’ of ‘volheid’. Alleen maar Dit – voorbij alle meningen, inclusief die van mij.

Maar wat weet ik? Ik ben ook maar een concept in jóuw verhaal! 😄

[lang kwaat]

En ja, natuurlijk, in de relatieve wereld lijkt er een ‘jij’ die liefdevol of ongeduldig is, die handelt of niet handelt.

Het lijkt me toch allemaal individueel. De zintuigen zijn individueel, de zenuwen, het brein, hoe zintuiglijke info wordt verwerkt en wat wordt beleefd ook.
Beleving wordt gevormd, geproduceerd. Of, in andere woorden, wat we bewust ervaren ontstaat, bestaat en eindigt voorwaardelijk.
Deze hele bewuste beleving is een constructie, gevormd, elk moment. Het kan ook elk moment totaal veranderen en ook eindigen.

[ervaringsgetuige]

En ja, natuurlijk, in de relatieve wereld lijkt er een ‘jij’ die liefdevol of ongeduldig is, die handelt of niet handelt.

Het lijkt me toch allemaal individueel. De zintuigen zijn individueel, de zenuwen, het brein, hoe zintuiglijke info wordt verwerkt en wat wordt beleefd ook.
Beleving wordt gevormd, geproduceerd. Of, in andere woorden, wat we bewust ervaren ontstaat, bestaat en eindigt voorwaardelijk.
Deze hele bewuste beleving is een constructie, gevormd, elk moment. Het kan ook elk moment totaal veranderen en ook eindigen.

Ja, ja… alles is individueel, alles is een constructie, alles is voorwaardelijk… maar wie is het die dit allemaal bedenkt? Wie observeert dit verhaal? Wie zegt: ‘Míjn brein, míjn zintuigen, míjn beleving’? Zolang er een ‘ik’ is dat denkt dat het een ‘individuele ervaring’ heeft, ben je nog steeds gevangen in hetzelfde sprookje.


Je praat over ‘bewuste beleving’ alsof het een object is dat komt en gaat – maar wat blijft er over als al die labels wegvallen? Als er geen ‘individu’ meer is om te claimen: ‘Dit is míjn perspectief’? Dan is er alleen maar ervaren, zonder scheiding, zonder eigenaar. Geen ‘constructie’, geen ‘productie’, geen ‘einde’. Alleen maar Dit – voorbij alle concepten van individualiteit en onindividualiteit.


Zelfs het idee dat ‘het elk moment kan eindigen’ is nog een gedachte, een projectie van de geest die gelooft in tijd. Maar waar was ‘jij’ voordat dit moment ontstond? Was er toen een probleem?


Het enige wat ‘eindigt’ is het verhaal van een ‘ik’ dat denkt dat het iets afzonderlijks beleeft. Maar dat verhaal was nooit waar begonnen. Het is als een droompersonage dat zich zorgen maakt over zijn ‘droombrein’ – terwijl er alleen maar droom is. Wanneer je ontwaakt, besef je: er was nooit een afzonderlijke dromer. Alleen Dromen. Alleen Zijn. Zonder iemand die het heeft.


Maar goed, als je liever gelooft dat je een individueel brein bent met unieke zintuigen… wie ben ik om dat tegen te houden? Het is jouw droom! 😄