@Siebe,
Daar haal je inderdaad wel een belangrijk punt aan.
Het is inderdaad belangrijk dit niet letterlijk te nemen. De Boeddha heeft dit ook eens voorgehad. Voor hij in een retraite ging leerde hij zijn volgelingen de gehechtheid aan het lichaam te overkomen door het als vergaand en zelfs rottend enzo te contempleren. Vele van zijn discipelen hebben toen zelfdoding gedaan.
Wat natuurlijk niet de bedoeling was. Achteraf is hij het belang van het lichaam om tot verlichting te kunnen komen wel gaan benadrukken.
Ik bezie het zo: ik ben niet het lichaam, maar dit lichaam is wel een voertuig waarmee volledige bevrijding kan gerealiseerd worden. Het dient dus wel met zorg behandeld te worden. Een voertuig, bvb een auto, ga je daarom ook niet met minder zorg gebruiken als je het te leen zou krijgen, als het niet echt van jou zou zijn, maar je het wel dagelijks nodig hebt om naar je werk en terug te kunnen rijden bijvoorbeeld. Maar als iemand er een kras op maakt, ga je nu ook weer niet reageren alsof het een kras in je arm is. Eerder zo.
Trouwens het gezonde referentiepunt: dit is de mond waar ik eten in steek om het lichaam in stand te houden, of dit is de arm die nodig is om het voedsel naar die mond te brengen, moet zich juist wel blijven voordoen, anders zou eten stoppen, en arm verzorgen kunnen stoppen. Heel natuurlijk blijft zich dit ook voordoen, zelfs bij dieren, een hond zal wel eens achter zijn staart aanjagen, maar er nooit in bijten. Als dit referentiepunt niet meer juist opkomt, dan is dit een ziekte, een erg verstoord mentale aandoening, en is het deze aandoening die maakt dat het natuurlijke proces zichzelf niet meer in stand gaat houden.
Zulke psychologie rond trauma's die eerst moeten verwerkt worden, evenwichten die eerst moeten hersteld worden vind je inderdaad niet of maar erg vaag terug in oorspronkelijk Boeddhisme. Je vindt deze juist wel terug in sjamanisme. In Tibetaans boeddhisme wordt sjamanisme wel mee opgenomen, juist omwille van het feit dat er soms eerst grote onevenwichten moeten hersteld worden, alvorens men met de meer abstracte bevrijdende aspecten, of zelf maar met meditatie gaat bezig houden. Een gezonde geest in een gezond lichaam is een voorwaarde om aan de bevrijding van jezelf en anderen te gaan bezig zijn. Dat is je voertuig onderhouden en herstellen opdat het kan doen waar je het voor nodig hebt.
Dat van die lagen die gelijktijdig en naast elkaar bestaan en hun eigen wetmatigheden en waarheden hebben vind ik zelf ook erg nuttig om het zo te zien. Ik had het al over een absolute en een relatieve laag, maar er zijn er natuurlijk nog een hoop anderen die daar aan toegevoegd kunnen worden ja, een psychologische, energetische, bewuste en onbewuste laag, … . Visies mogen op al die lagen gehanteerd worden, waarbij er geen enkele visie de enige juiste is, maar wel nuttig is binnen die laag, en liefst nog gelijktijdig. Bijvoorbeeld je kan er voeling mee hebben dat je in absolute zin geen vaste identiteit hebt, maar in relatieve zin je wel gedragen alsof je dezelfde bent als gisteren en vorig jaar, en op pyschologisch vlak ondertussen werken aan trauma's en dit allemaal zonder de één de bovenhand te laten hebben op de ander en zonder dat ze in conflict hoeven te zijn met elkaar, of elkaar gaan uitsluiten. Ja daar voel ik erg veel voor. Dat is gezond!
Het idee dat ons leven zich afspeelt op meerdere niveaus tegelijkertijd vind ik wel mooi want het verplicht je niet te kiezen voor wat nou echt waar en werkelijk is.
Als je psychologisch niveau niet erkend ga je daar over oordelen. Dan meen je dat mensen zichzelf en anderen maar wat wijsmaken met hun ideeen dat hun trauma hun heeft gevormd etc.
Dat is best lelijk.
Inderdaad. Het maakt je los van bepaalde te enge visies, zonder de visies zelf te verloochenen, verschillende waarheden, geen ene ultieme waarheid om aan vast te houden, want zo zit het niet in elkaar.
Trauma's zijn inderdaad geen ideeën, je kunt ze dus niet aanpakken door je idee erover te veranderen, ze moeten geheeld worden, net als fysieke wonden, die krijg je ook niet weg door te gaan geloven dat ze er niet zijn of geen belang hebben of niet mee zouden spelen op de andere lagen.
