Kun je jezelf verbeteren?

[Buddha Amitabha]

Het lijkt me beter om met de beide benen op de grond te blijven, want we zijn allemaal sterfelijk, feilbaar en het leven is lastiger dan al die discussies over wat dan ook. Ware spiritualiteit maakt nederig en gevoelig voor andermans pijn en lijden. En dat is wat anders dan de gevierde man of vrouw uit te hangen, die het allemaal zo goed weet. Meestal is men ijdel en hoogmoedig, en ongevoelig voor de pijn van de naaste. En dat is een eenmalige spirituele ervaring niet waard, vind ik.

Toch bevat de spirituele reis momenten van een-zijn met het universum, dat je de ervaring krijgt een te zijn met al het levende en deel uit te maken van een eeuwig leven. Wij zijn niet allemaal sterfelijk, want het onsterfelijke leeft in ons. Het is aan elk van ons opnieuw om dat te ontdekken.

Dat sluit ik niet uit, alleen vind ik de zoekers naar de waarheid soms ook nogal egocentrische wezens. Als ik het maar ervaar, als ik maar Verlicht ben of wordt. Er is geen enkel "ik" wat Verlicht kan zijn. Ik geloof eerder in dat wat Siebe aangeeft, hoe is de liefde, de aandacht, de dienstbaarheid in het ziekenhuis of het verpleeghuis?

[lang kwaat]

Het lijkt me beter om met de beide benen op de grond te blijven, want we zijn allemaal sterfelijk, feilbaar en het leven is lastiger dan al die discussies over wat dan ook. Ware spiritualiteit maakt nederig en gevoelig voor andermans pijn en lijden. En dat is wat anders dan de gevierde man of vrouw uit te hangen, die het allemaal zo goed weet. Meestal is men ijdel en hoogmoedig, en ongevoelig voor de pijn van de naaste. En dat is een eenmalige spirituele ervaring niet waard, vind ik.

Toch bevat de spirituele reis momenten van een-zijn met het universum, dat je de ervaring krijgt een te zijn met al het levende en deel uit te maken van een eeuwig leven. Wij zijn niet allemaal sterfelijk, want het onsterfelijke leeft in ons. Het is aan elk van ons opnieuw om dat te ontdekken.

Er zit ook iets heel moois, vind ik, in het puur subjectieve, het persoonlijke. Geen enkele claim leggen op objectiviteit, absolute waarheid, of...de mentaliteit hebben van..."zo is het niet anders".  Ik zie zelf hoe dat me verhardt. Als je persoonlijk blijft , subjectief, en constant alles wat je ziet, kent, begrijpt, deelt,  ziet, kent, en begrijpt en deelt als subjectief, als iets, persoonlijks, als jouw waarheid zeg maar, blijf je authentiek, zacht, warm, sensitief ook, in verbinding. Maar als je al begint met het idee dat je mensen eens de waarheid zal vertellen...eens goed zal uitleggen hoe het allemaal objectief in elkaar zit...Zodra je, vaak aangejaagd door passie, claims gaat leggen op objectiviteit, "zo is het en niet anders"...dan wordt je hard, zelfs meedogenloos, je bent niet meer jezelf. Er gebeurt iets wat duidelijk niet zo mooi is.

Het is volgens mij een teken dat je die claims ook helemaal niet kunt waarmaken. Al die grote claims lijken te wortelen in bezoedeling, in passie, in vuur en wind. In jezelf voorbij lopen.

Het is denk ik net zo als je in discussie zou gaan met iemand die niks gelooft van het idee dat het onsterfelijke in ons leeft. Op een bepaald moment zul je vast boos worden omdat je het eigenlijk ook niet echt kunt waarmaken. Hooguit kun je zeggen zoiets van...dat geloof ik nou eenmaal...dat voel ik. Het is alsof je uit je element raakt dan. Claims brengen je uit je element.

[ervaringsgetuige]

Ik ben er wel al wat langer van overtuigd dat het onderbewuste ons leeft. Dat regelt volgens mij zo goed als alles: het regelt wat we ervaren, dat we ervaren en hoe we dingen ervaren. Dat is allemaal niet onze keuze. Het is niet onze keuze dat we tot dit aangetrokken zijn en tot dat niet. Of dat we 'toevallig' dit zien en dat niet. Of zelfs tot inzichten komen.

Ja, dat is wat men noemt “er is geen vrije wil” of “vrije wil is een illusie”.
Het onbewuste stuurt ons tot bepaalde keuzes, maar het bewustzijn beschrijft dit voor zichzelf dat het zelf deze keuze bewust heeft gemaakt.

Als het over Vrij wil gaat moeten we toch ook is luisteren naar Eckhart Tolle, dewelke toch wel de incarnatie bij uitstek is als  de huidige Westerse Boeddha...
Zie / luister...

Do We Really Have Free Will? - Eckhart Tolle Explains - YouTube

[ervaringsgetuige]

Het lijkt me beter om met de beide benen op de grond te blijven, want we zijn allemaal sterfelijk, feilbaar en het leven is lastiger dan al die discussies over wat dan ook. Ware spiritualiteit maakt nederig en gevoelig voor andermans pijn en lijden. En dat is wat anders dan de gevierde man of vrouw uit te hangen, die het allemaal zo goed weet. Meestal is men ijdel en hoogmoedig, en ongevoelig voor de pijn van de naaste. En dat is een eenmalige spirituele ervaring niet waard, vind ik.

Toch bevat de spirituele reis momenten van een-zijn met het universum,...

Voor de verlichte is dat moment er altijd NU, nooit in het verleden of de toekomst.

[ervaringsgetuige]

'Wat is spirituele zelfverwezenlijking? Het geloof dat je geest bent? Nee, dat is een gedachte. Een beetje dichter bij de waarheid dan de gedachte die gelooft dat je bent wat er op je geboortebewijs staat, maar nog steeds een gedachte. Spirituele zelfverwezenlijking wil zeggen dat je duidelijk ziet dat wat je waarneemt, ervaart, denkt of voelt uiteindelijk niet is wie je bent, dat je jezelf niet kunt vinden in al die dingen die voortdurend voorbijgaan. De Boeddha was waarschijnlijk de eerste die dat duidelijk zag en dus werd anata (geen zelf) een van de centrale punten van zijn leer. En toen Jezus zei: ‘Verloochen jezelf’, was wat hij bedoelde: ontken (en vernietig) de illusie van het zelf. Als het zelf – ego – werkelijk is wie ik ben, zou het absurd zijn om het te ‘verloochenen’.Wat overblijft is het licht van het bewustzijn waarin waarnemingen, ervaringen, gedachten en gevoelens komen en gaan. Dat is Zijn, dat is het diepere, ware Ik. Als ik mezelf ken als dat, is wat er ook in mijn leven gebeurt niet meer van absoluut maar alleen nog van relatief belang. Ik erken het, maar het verliest zijn absolute ernst, zijn gewicht. Het enige wat er uiteindelijk toe doet is dit: kan ik op elk moment in de achtergrond van mijn leven mijn essentiële Zijn voelen, het Ik Ben? Kan ik mijn essentiële identiteit als bewustzijn voelen? Of verlies ik mezelf in wat er gebeurt, verlies ik mezelf in het verstand, in de wereld?'

Het zou veel makkelijker zijn als de Boeddha had geleerd dat er het ware-Ik is en het onware-Ik (als dat echt zijn leer was) maar wat de Pali suttas beschrijven, mijns inzien, is dat elk idee/visie/ervaringswijze/kennis van een: "Ik ben dit of dat", en zelfs "Ik ben" daar zit nog begeerte en onwetendheid achter.

Dat je dit denkt komt natuurlijk omdat jij nog geen gedegen zelfonderzoek gedaan hebt, laat staan afgerond.
Eens afgerond weet je dat je GOD bent. Niet-iets dus.

Het lijkt alsof de teksten aangeven dat als je werkelijk alles kent zoals het werkelijk is, niet via verbeelding of voorstelling, onvertekend, dan is daarin ook geen ruimte voor de perceptie van 'Ik ben', het idee dat een zelf beslist, doet, leeft, denkt, handelt, laat staan voor het idee 'Ik ben dit of dat'. In die zin zou je kunnen zeggen, denk ik, een ontwaakte geest ontbreekt het aan enige vorm van zelf-kennis doordat deze geest alles kent zoals het werkelijk is, onvertekend.

Wat zit jij nou toch steeds die 2.500 jaar oude teksten uit te pluizen en te interpreteren?
Laat dit van een hedendaagse verlichte Westerse Boeddha is tot je doordringen...

5:29...


"there is no freedom of choice of the individual because ultimately there is no individual.

Do We Really Have Free Will? - Eckhart Tolle Explains - YouTube

Als er uiteindelijk geen individu is, is er ook geen "Ik ben dit of dat", niet?

Zelfkenners benadrukken dat bevrijding komt van de juiste zelf-kennis hebben, kennis van je ware zelf. Dat scheidt dan de wetenden van de onwetenden.  En als je maar die of die ervaring hebt gehad, dan krijg/heb je de juiste zelfkennis. Waarmee je daarna eigenlijk constant leeft met een antwoord op zak. Je hebt letterlijk zelf-kennis. Zelf-kennis is nu je bezit geworden. Ik geloof hier niet in.

Zelfkennis niet hetzelfde is als feitenkennis. Feitenkennis kan worden gemeten en geverifieerd, terwijl zelfkennis meer subjectief en persoonlijk is. Toch is het van onschatbare waarde.
"Weet" dat je God ben en de boeken mogen toe.

[ervaringsgetuige]

Die andere 'staat' ken ik niet. Ik kan me voorstellen dat zo'n staat van wegvallen, bevestigt dat je belevingen hier en nu allemaal ontstaan. Dus het vestigt je in de wetenschap dat alles wat je beleeft volledig subjectief is en hier en nu wordt geconstrueerd. Dat besef dat heeft niet iedereen op een niet theoretische manier. Ik ook niet.

Dat heb jij ook niet nodig Siebe, je bent gelukkig niet bevattelijk voor jezelf als God te wanen.
 

Zo'n uitdrukking wil dus zeggen dat je je ondermaats opstelt, je bent maar de nietige dienaar van God oftewel een 'ik' in al zijn kleinmenselijkheid. Je hebt God boven jezelf geplaatst niet realiserende dat je God bent, vast zit ik je 'ik'.

Kom kom Steve / Dorje, ik snap wel dat je je op een Boeddha forum zoals hier je bescheiden moet opstellen en denken aan een kabbelend beekje met een zacht belletje op de achtergrond, wat gezang, en de waaiende wind de grote voorkeur heeft.

Daarentegen is je zelf verheffen tot 'wat je bent not done.

Praten over het het 'directe zien', het zien zelf zonder ziener of 'ik', dan kan dan weer wel in alle blindheid hier op het forum.

[Steve]

Zo'n uitdrukking wil dus zeggen dat je je ondermaats opstelt, je bent maar de nietige dienaar van God oftewel een 'ik' in al zijn kleinmenselijkheid. Je hebt God boven jezelf geplaatst niet realiserende dat je God bent, vast zit ik je 'ik'.

Kom kom Steve / Dorje, ik snap wel dat je je op een Boeddha forum zoals hier je bescheiden moet opstellen en denken aan een kabbelend beekje met een zacht belletje op de achtergrond, wat gezang, en de waaiende wind de grote voorkeur heeft.

Daarentegen is je zelf verheffen tot 'wat je bent not done.

Praten over het het 'directe zien', het zien zelf zonder ziener of 'ik', dan kan dan weer wel in alle blindheid hier op het forum.

Het is niet zo moeilijk.

De ervaring God, eenheid, de totaliteit te zijn is een ervaring die zich voor kan doen, maar het is nog steeds een subjectieve ervaring: “ik ben God/eenheid/totaliteit”. Ervaringen zijn vluchtige verschijnselen, ze komen en gaan, maar het ego, beïnvloed door zijn neigingen, zal deze ervaring willen stabiliseren, opeisen en zich God wanen.

Siebe is hier niet vatbaar voor, maar voor zij die hier wel vatbaar voor zijn is het cruciaal dat ook dit ultieme subject ook nog eens wegvalt. Dit voorkomt dat het ego zich identificeert met dit subject en zijn neigingen beschermt onder het mom van goddelijkheid.

Daarom benadrukt het Boeddhisme niet het ontdekken van het ware Zelf, het “wat je bent” waar de zelfkenners naar zoeken, maar de realisatie van niet-zelf. Dit verwijdert zowel het kleine zelf als het ultieme zelf als iets om aan vast te houden, juist om te voorkomen dat het ego zich identificeert met het Zelf en zijn neigingen daardoor juist nog beter in stand gaat houden en “vrij” kan laten uitleven. Hoewel dit een gevoel van vrijheid kan geven, is dit volgens boeddhisme helemaal geen bevrijding, maar een nog grotere geketendheid in illusie, ten alle tijden te vermijden op het pad.

[lang kwaat]

Zelfkennis niet hetzelfde is als feitenkennis. Feitenkennis kan worden gemeten en geverifieerd, terwijl zelfkennis meer subjectief en persoonlijk is. Toch is het van onschatbare waarde.[/size][/font]
"Weet" dat je God ben en de boeken mogen toe.

Nee joh, kom nou maar gewoon je alledaagse denken, intenties, plannen, neigingen, emoties, manier van contact, spreken, handelen onder ogen, als mens in de wereld. Richt je nou maar daar op want anders ontaardt je alleen maar en verlies je je in incidenten. Waar mensen altijd veel te veel aan ophangen: "Verlicht", "bevrijd", "God", "Zelfkennis", "Non-dualiteit", 'de Oergrond", "het Zijn". Allemaal van die grote verhalen waar aan vastgeklampt wordt. Grenzeloos in verbeelding maar nog altijd zo begrensd in de realiteit. Dat is de praktijk, toch?

[Bodhiboem]

Het is denk ik net zo als je in discussie zou gaan met iemand die niks gelooft van het idee dat het onsterfelijke in ons leeft. Op een bepaald moment zul je vast boos worden omdat je het eigenlijk ook niet echt kunt waarmaken. Hooguit kun je zeggen zoiets van...dat geloof ik nou eenmaal...dat voel ik. Het is alsof je uit je element raakt dan. Claims brengen je uit je element.

Kom kom, Siebe. Ik wist niet dat jij zo een scepticus was.

Ik denk dat er wel een mogelijkheid is om mensen te leiden naar het voelen. Om het logisch redeneren terzijde te laten, en het lichaam te voelen en te richten op hoe je gevoel reageert als je denkt, “ik ben sterfelijk” — komt er dan geloof of ongeloof naar boven? Ergens weet jij het zelf ook wel.

[ervaringsgetuige]

Het is niet zo moeilijk.

Het is zelfs poepsimpel.
Als je de waarheid wil weten moet jij verdwijnen! 

"And he Papaji said: if you wish to know the truth, YOU must VANISH!"

Zoals te horen in deze video vanaf 13:45...

Mooji tells his spiritual story Open Satsang with Mooji 3/3/17 International Yoga Festival - YouTube

[lang kwaat]

Het is denk ik net zo als je in discussie zou gaan met iemand die niks gelooft van het idee dat het onsterfelijke in ons leeft. Op een bepaald moment zul je vast boos worden omdat je het eigenlijk ook niet echt kunt waarmaken. Hooguit kun je zeggen zoiets van...dat geloof ik nou eenmaal...dat voel ik. Het is alsof je uit je element raakt dan. Claims brengen je uit je element.

Kom kom, Siebe. Ik wist niet dat jij zo een scepticus was.

Ik denk dat er wel een mogelijkheid is om mensen te leiden naar het voelen. Om het logisch redeneren terzijde te laten, en het lichaam te voelen en te richten op hoe je gevoel reageert als je denkt, “ik ben sterfelijk” — komt er dan geloof of ongeloof naar boven? Ergens weet jij het zelf ook wel.

Iemand vertelde me onlangs dat ik veel weet, veel heb geleerd in vorige levens, behoorlijk rijp ben, goed geaard ben, en zelfs een oude ziel heb (ook weer zo'n claim: er zijn oude en jonge zielen).  Maar ik heb ook een kant die er niks van wil weten, die alles onderuit haalt, die van weten niks wil weten, eigenlijk. Beide is aanwezig, zei ze.
Ze vond dat deel ook maar een klier.

Wat ik probeer te achterhalen is wat we onszelf en anderen alleen maar wijsmaken, en ook alleen maar een verhaal is wat we onszelf vertellen.
Bijvoorbeeld zoiets als oude en jonge zielen. Die gedachte komt veel voor maar Boeddha leerde zoiets totaal niet.
Wat is dan waar? Is dit ook alleen maar een verhaaltje?
Ik vind dat belangrijk.

Verder ben ik overtuigd van onze menselijke behoefte aan status, erkenning, eer, aandacht, lof.
Ik geloof dat dit zelfs nog meer speelt in spirituele kringen dan in wereldlijke kringen.
In wereldlijke kringen troeven mensen elkaar af met rijkdom, huizen, auto's,etc.
En in spirituele kringen heel duidelijk met spirituele ervaringen en zogenaamde kennis en visie.
Dit is heel duidelijk inzet allemaal van status. Iedereen kan dat zien gebeuren.
Zelfkenners bijvoorbeeld hier zijn decennia verwikkeld geweest en misschien nog wel in dit gebeuren.
Elkaar aftroeven, zelf eer en status zoekend.

Ondertussen claimend: Ik heb kennis van het Absolute, Ik ben Niets, Ik ben de Oergrond, Ik ben God, ...eindeloos. Ik geloof dat het meerendeels, zo niet altijd, aandachttrekkerij is.
Ja, ik heb er heel weinig vertrouwen in. Ik kan het ook niet goed meer verdragen ook. Ik ervaar afkeer er bij. In het ontkennen van hele gewone menselijke verlangens naar aanzien, macht, eer, kan ik het niet meer geloofwaardig vinden allemaal.

Als ik je iets persoonlijks mag zeggen:
Jij hebt zo buien, vind ik, waarin je soms niks meer ziet zitten en dan ineens is alles weer voor je waar en inspirerend. Dat gaat een beetje op en neer.
Ik vind jou teveel gericht op een goed gevoel willen hebben/krijgen bij iets.
Jij neemt teveel je gevoel als maat.

[Steve]

Als je de waarheid wil weten moet jij verdwijnen!  [/size]

"And he Papaji said: if you wish to know the truth, YOU must VANISH!"

Zoals te horen in deze video vanaf 13:45...

Mooji tells his spiritual story Open Satsang with Mooji 3/3/17 International Yoga Festival - YouTube

Die ik die de waarheid wil kennen is wat verdwijnen moet, de waan “ik ken de waarheid” is dan niet meer en de verantwoording ervan en verheerlijking ervan als iets goddelijk stopt dan vanzelf. Het ik is dan louter iets dat zich voordoet, niet wat je bent, maar een functie. Een functie hoeft de waarheid niet te kennen en maakt zichzelf ook niet wijs dat te kennen, het is iets relatiefs en hoeft zichzelf niet te verabsoluteren. Het verdwijnen van het ik om dan te claimen “ik ken de waarheid” is als een boemerang smijten die terug tegen je hoofd klapt en dan te claimen dat die klap je alwetend heeft gemaakt.

M.a.w. het ik zelf hoeft niet zozeer weg te vallen, maar gezien worden voor wat het is: een functioneel iets, geen identiteit. En het moet ook niet vervangen worden door iets anders, een waarheid kenner. De ik die waarheid zou kennen moet ook wegvallen als identificatie. Dat heeft een heel ander effect dan het “ik ben God” dat zijn plaats gaat innemen. Dat laatste is gewoon nog meer waan, geen bevrijding er van. Dat eerste bevrijdt de functie van al die via identificatie ermee toegevoegde ladingen. Dat is bevrijdend, niet alleen voor de functie, maar ook voor de wereld, de communicatie, dit forum. Het verdwijnen van die lading is zeer welkom. Het steevast blijven uitleven er van niet echt en het geloven dat dit goddelijk is nog minder.

[Bodhiboem]

Zelfkenners benadrukken dat bevrijding komt van de juiste zelf-kennis hebben, kennis van je ware zelf. Dat scheidt dan de wetenden van de onwetenden.  En als je maar die of die ervaring hebt gehad, dan krijg/heb je de juiste zelfkennis. Waarmee je daarna eigenlijk constant leeft met een antwoord op zak. Je hebt letterlijk zelf-kennis. Zelf-kennis is nu je bezit geworden.
Ik geloof hier niet in.

Kijk, ben ik bevrijd? Ik heb geen cosmische kennis, of energie lichaam van zeven lagen, of inzicht in vorige levens.

Maar ik heb wel een lage mate van ego, en weinig verlangens, en de capaciteit om alleen te zijn, en een zekere zelf-kennis.

[Bodhiboem]

Als ik je iets persoonlijks mag zeggen:
Jij hebt zo buien, vind ik, waarin je soms niks meer ziet zitten en dan ineens is alles weer voor je waar en inspirerend. Dat gaat een beetje op en neer.
Ik vind jou teveel gericht op een goed gevoel willen hebben/krijgen bij iets.
Jij neemt teveel je gevoel als maat.

Misschien zit daar wel wat waarheid in. Als je je gedachten niet meer gelooft, dan word je zeker veel meer een gevoelsmens. Maar gedachten zijn ook in erg grote mate niet waar, en het is beter je er niet mee te identificeren.

[lang kwaat]

M.a.w. het ik zelf hoeft niet zozeer weg te vallen, maar gezien worden voor wat het is: een functioneel iets, geen identiteit.

De teksten...ja, daar is ie weer de Schriftgeleerde Siebje... beschrijven het Ik- en mijn- maken als een keten. Als iets wat vanuit een oeroude gewenning gebeurt. Gewoontekrachten.
Het gebeurt zonder dat je dit zelf doet en zonder beheersing. Er is pijn en voordat je het weet ervaar je dit als 'mijn-pijn". Het is daar, in die onvrijwilligheid, in die dwangmatigheid, dat de ketening zit.

Een ontwaakte is vrij van zulke ketens, alle. Wij bepalen niet hoe we iets beleven maar innerlijke neigingen doen dat. 7 anusaya gaan er over, niet wij.
Anusaya zijn latente neigingen. Ik zie het als voorbewuste zaken.

Mana is bijvoorbeeld een neiging om te gaan verbeelden, te gaan voorstellen. Bijvoorbeeld, de geest gaat zo zo voorstellen dat een Ik ervaart. De mana-anusaya doet dit en niet wij.
7 Anusaya's beheersen de manier we zaken beleven. Niet wij. Dit is iets dwangmatigs, iets wat je niet zelf beslist.

In de ontwaakte geest zijn alle anusaya verdwenen. Dit aspect van dwangmatigheid speelt niet meer. Het automatisme waarmee emoties ontstaan, verbeelding, Ik en mijn maken dat verdwijnt. Zo wordt het althans beschreven. Geen zelf-kenner is het er mee eens maar dit is bevrijding zoals dat wordt beschreven in de sutta's. Dat is niet een of ander incident.

In de ontwaakte geest wordt alles inderdaad puur functioneel. Geloof ik ook. Sommige boeddhisten denken dat er helemaal geen Ik- en mijn- besef meer is, maar ik geloof dat niet.
Ik geloof dat er een functioneel Ik en mijn maken overblijft. Maar het kan ook net zo makkelijk losgelaten worden. En daarin is de ontwaakte geest heel anders dan de geketende geest.

Neem flinke pijn. Dan zie je dat het vrijwel onmogelijk dat los te laten omdat de neiging om die pijn als mijn pijn te beleven, wordt getriggerd en heel sterk is.

Het belangrijkste is denk ik het zien dat neigingen beheersen hoe we zaken ervaren. Daar zit dwangmatigheid in, onvrijheid, ketening.
Voor mijn gevoel is dit systeem van dwangmatigheid wat avijja overeind houdt, en eindigt wanneer avijja (onwetendheid) verdwenen is.

Maar je kunt niet zeggen dat onwetendheid verdwenen is in je, of niet meer actief, als er nog zulke dwangmatigheid is.
Dit komt omdat avijja ook een onderliggende neiging is, avijja anusaya (iets anders dan mana-anusaya)
Je kunt wel dingen hebben ontdekt, gezien, maar dat betekent toch niet dat avijja als neiging al verdwenen is en niet meer je doen en laten beheerst.
Dat zijn verschillende dingen.

Zoals je wel weet, Steve, is er in Pali sutta's geen sprake van juiste bevrijding tenzij alle anusaya ook daadwerkelijk denken, spreken en doen niet meer vormgeven.

Niet om jou te corrigeren maar te informeren.

[Buddha Amitabha]

Even over het zogenaamde "nu" en de wenk (van onder andere Eckhart Tolle e.a.) om vooral in het heden te leven. De kracht van het nu, noemt Tolle het. Dit is echter een zeer beperkt, en zelfs uiteindelijk onjuist concept. Want het nu, de zogeheten werkelijkheid, die creëer je gewoon zelf. En elk van ons creëert een eigen "werkelijkheid", onder invloed van de zintuiglijke waarneming, op welke wijze we voelen en ervaren, hoe onze beleving is en hoe we zijn opgevoed met normen en waarden, etcetera.

Het heden is als geestelijk concept net zo'n "illusie" als het verleden en de toekomst. Natuurlijk is het enigszins geestelijk behulpzaam om te proberen om je niet teveel te laten beïnvloeden door het verleden of door projecties in de toekomst. Dus in het moment leven lijkt toch zo zijn voordelen te hebben. Maar Gautama de Boeddha stelt dat alles zich bevindt in een onafgebroken stroom van verandering, en dat er niets substantieels bestaat waaraan je je eventueel zou kunnen vasthouden, of waar je je op zou kunnen baseren. Alles is afhankelijk en alles is veranderlijk, zegt hij.

Dus het "nu" bestaat helemaal niet als datgene waar je je op zou moeten richten. Het nu bestaat net zo min als het verleden of de toekomst. Dit zijn allemaal projecties van de menselijke geest. Maar er zijn en blijven altijd mensen, die blijven adviseren dat je in het nu zou "moeten" leven. Onzin, het is veel belangrijker om de werking van de menselijke geest te onderzoeken, en te erkennen dat er helemaal niets is om je mee te identificeren, want dat doe je immers wanneer je je probeert op het "nu" te richten.

[Buddha Amitabha]

Als je de waarheid wil weten moet jij verdwijnen!  [/size]

"And he Papaji said: if you wish to know the truth, YOU must VANISH!"

Zoals te horen in deze video vanaf 13:45...

Mooji tells his spiritual story Open Satsang with Mooji 3/3/17 International Yoga Festival - YouTube

Die ik die de waarheid wil kennen is wat verdwijnen moet, de waan “ik ken de waarheid” is dan niet meer en de verantwoording ervan en verheerlijking ervan als iets goddelijk stopt dan vanzelf. Het ik is dan louter iets dat zich voordoet, niet wat je bent, maar een functie. Een functie hoeft de waarheid niet te kennen en maakt zichzelf ook niet wijs dat te kennen, het is iets relatiefs en hoeft zichzelf niet te verabsoluteren. Het verdwijnen van het ik om dan te claimen “ik ken de waarheid” is als een boemerang smijten die terug tegen je hoofd klapt en dan te claimen dat die klap je alwetend heeft gemaakt.

M.a.w. het ik zelf hoeft niet zozeer weg te vallen, maar gezien worden voor wat het is: een functioneel iets, geen identiteit. En het moet ook niet vervangen worden door iets anders, een waarheid kenner. De ik die waarheid zou kennen moet ook wegvallen als identificatie. Dat heeft een heel ander effect dan het “ik ben God” dat zijn plaats gaat innemen. Dat laatste is gewoon nog meer waan, geen bevrijding er van. Dat eerste bevrijdt de functie van al die via identificatie ermee toegevoegde ladingen. Dat is bevrijdend, niet alleen voor de functie, maar ook voor de wereld, de communicatie, dit forum. Het verdwijnen van die lading is zeer welkom. Het steevast blijven uitleven er van niet echt en het geloven dat dit goddelijk is nog minder.

Alle claims van spirituele realisatie en dat men bijvoorbeeld God is zijn gebaseerd op drijfzand en uiteindelijk op niets. In de gnostieke leringen zou dit goddelijke in jezelf realiseren het ultieme doel zijn. Maar ook in diverse andere stromingen zie je dit terug. Volgens mij is dit jezelf als zijnde God verklaren gebaseerd op de angst dat je misschien geen grond meer onder je voeten hebt. Want het is duidelijk een wens om in ieder geval een vereenzelviging of een identificatie te zijn van wat God genoemd wordt. Net als Steve verklaar ik dergelijke uitspattingen om jezelf als zijnde God te verklaren als een zeer ernstige vorm van spirituele blindheid.

[Steve]

Zoals je wel weet, Steve, is er in Pali sutta's geen sprake van juiste bevrijding tenzij alle anusaya ook daadwerkelijk denken, spreken en doen niet meer vormgeven.

Niet om jou te corrigeren maar te informeren.

Dat weet ik, de sutta’s lijken volledige bevrijding te definiëren als een staat waarin zich niets meer vormt, dus enkel tijdelijk te bereiken in dit leven of definitief in parinibbana, na het sterven van het lichaam. Dat is pali sutta Boeddhisme en met dit aspect er van ben ik het niet eens en ben ik het meer eens met Mahayaba Boeddhisme dat wel degelijk volledige, permanente bevrijding aanwijst in dit leven, terwijl het zich bewegen in dat leven gewoon door blijft gaan. Ook dat is Boeddhisme.

[lang kwaat]

Alle claims van spirituele realisatie en dat men bijvoorbeeld God is zijn gebaseerd op drijfzand en uiteindelijk op niets. In de gnostieke leringen zou dit goddelijke in jezelf realiseren het ultieme doel zijn. Maar ook in diverse andere stromingen zie je dit terug. Volgens mij is dit jezelf als zijnde God verklaren gebaseerd op de angst dat je misschien geen grond meer onder je voeten hebt. Want het is duidelijk een wens om in ieder geval een vereenzelviging of een identificatie te zijn van wat God genoemd wordt. Net als Steve verklaar ik dergelijke uitspattingen om jezelf als zijnde God te verklaren als een zeer ernstige vorm van spirituele blindheid.

Verklaarde Jezus zichzelf tot God of is dit een uitvinding van de Kerk?

Het is al weer een tijdje geleden dat ik de boeken van Jan van het Kruis las maar ik meen me te herinneringen dat hij altijd wel vermeed dat we ooit ook volledige kennis kunnen hebben van God. Ook al is de ziel naar Gods gelijkenis, gelijkenis is niet hetzelfde als gelijk zijn, zeg maar. Hooguit kunnen we een stukje kennen zeg maar of iets maar niet alles.
God blijft een mysterie, zeg maar.

In een boek over de geschiedenis van de christelijke dogmatiek (moeilijk doorheen te komen voor me) las ik dat gnostiek wel zo'n beetje het ergste was voor de Kerkelijk leer omdat het suggereert dat zelfkennis samenvalt met godskennis. Maar dat kan juist niet volgens de Kerk maar dus ook volgens bijvoorbeeld mysticus Jan van het Kruis volgens mij.
Mystiek lijkt geen gnostiek.

[lang kwaat]

Zoals je wel weet, Steve, is er in Pali sutta's geen sprake van juiste bevrijding tenzij alle anusaya ook daadwerkelijk denken, spreken en doen niet meer vormgeven.

Niet om jou te corrigeren maar te informeren.

Dat weet ik, de sutta’s lijken volledige bevrijding te definiëren als een staat waarin zich niets meer vormt, dus enkel tijdelijk te bereiken in dit leven of definitief in parinibbana, na het sterven van het lichaam. Dat is pali sutta Boeddhisme en met dit aspect er van ben ik het niet eens en ben ik het meer eens met Mahayaba Boeddhisme dat wel degelijk volledige, permanente bevrijding aanwijst in dit leven, terwijl het zich bewegen in dat leven gewoon door blijft gaan. Ook dat is Boeddhisme.

Nee, er blijven zich gewoon gevoelens, waarnemingen, gewaarwordingen vormen bij bevrijding in de Pali sutta's.
Maar normaal wekken die gevoelens en waarnemingen volautomatisch neigingen op, zoals: neigingen van voorkeur, afkeer, verbeelding, eigenwaan, Ik maken, mijn maken.
Dat gebeurt niet meer. Dat stukje ketening is verdwenen. Maar bevrijding is niet een staat van leegte, een afwezigheid van alle gevoelens en waarnemingen.
Die staat heet sannavedayitanirodha wat meestal vertaald wordt als de beeindiging van waarneming en gevoel.

Ik heb er geen vaste meningen over. Ik voel me niet verplicht tot welke yana dan ook.

[ervaringsgetuige]

Als je de waarheid wil weten moet jij verdwijnen! 

"And he Papaji said: if you wish to know the truth, YOU must VANISH!"

Zoals te horen in deze video vanaf 13:45...

Mooji tells his spiritual story Open Satsang with Mooji 3/3/17 International Yoga Festival - YouTube

Die ik die de waarheid wil kennen is wat verdwijnen moet, de waan “ik ken de waarheid” is dan niet meer en de verantwoording ervan en verheerlijking ervan als iets goddelijk stopt dan vanzelf. Het ik is dan louter iets dat zich voordoet, niet wat je bent, maar een functie. Een functie hoeft de waarheid niet te kennen en maakt zichzelf ook niet wijs dat te kennen, het is iets relatiefs en hoeft zichzelf niet te verabsoluteren. Het verdwijnen van het ik om dan te claimen “ik ken de waarheid” is als een boemerang smijten die terug tegen je hoofd klapt en dan te claimen dat die klap je alwetend heeft gemaakt.

Afsluiter:

Hoe meer je het gevoel hebt dat je oplost (vanished),
hoe meer je in feite je werkelijke Zelf ontdekt,
je ware, onbegrensde natuur.
Een nietige ego-identiteit wordt  ingewisseld voor het onmetelijke.
Is dat niet een heel goeie deal?

- Mooji -
 

[lang kwaat]

In de gnostieke leringen zou dit goddelijke in jezelf realiseren het ultieme doel zijn. Maar ook in diverse andere stromingen zie je dit terug.

christelijke mystici spreken hierover als de ziel. Een stukje goddelijkheid. God-gelijkendheid. Van dit gaat ook een werking uit. De ziel zal alles wat niet god gelijkend is, niet zuiver, corrupt, scheef, kwaadaardig, willen wegnemen. Dat is diens natuur. Maar het is niet zeer een wil als wel een werking. Van de zon gaat een werking uit maar het is niet dat de zon, het ene dier wil leven schenken en een ander van de dorst en droogte ombrengen. Maar van de ziel gaat een werking uit. En als spiritueel mens moet je de kunst verstaan om je daar ook aan over te geven en niet naar je eigen wil te leven, en te vormen naar hoe je je verbeeldt dat je zou moeten zijn. Het licht van de ziel zal het scheve, corrupte, het niet God gelijkende wegnemen. Hoe sterker onze zelf-wil hoe meer we dit proces van transformatie in de weg staan.

Zou dit nou echt zo anders zijn dan de weg van de Boeddha? Kwam de Boeddha er ook niet achter dat al zijn inzet, al zijn inspanning om het lijden te bevechten, onderdrukken, vervangen etc ook niet bevrijding bracht? Moest de Boeddha ook niet eerst totaal willoos worden?

In boeddhisme is de nadruk extreem komen te liggen op inspanning, op het herkennen van wat heilzaam en onheilzaam is, en min of meer bevechten/bestrijden in jezelf van wat onheilzaam is. Maar werkt het? Ik geloof er niet meer in. Ik geloof dat alles liefhebben het beste is want wat je wilt bestrijden lijkt alleen maar te groeien, of anders versterk je wel weer een of andere onheilzame neiging er mee. 

Mijn eigen ervaring is dat je vast dingen in jezelf wilt bestrijden om de verkeerde reden. Bijvoorbeeld niet omdat je er echt onder lijdt  en je welzijn je lief is, maar omdat je dingen wilt verbergen voor anderen, een bepaalde indruk wilt maken op anderen en als dat niet lukt, lijdt je daaronder en neem je jezelf dat kwalijk. Beeldvorming.
Bijvoorbeeld je wilt verbergen dat je angsten hebt. Maar mijn ervaring is, het werkt niet. je moet eerst in het reine komen met alles. Niet alles meteen weg willen poetsen.
Het helpt gewoon niet.

Is de aanzet tot beoefening niet vaak dat je eigenlijk over van alles oordeelt aan jezelf en anderen, dit is verkeerd, dat is verkeerd. Dit mag niet, dat mag niet.

[Steve]

Nee, er blijven zich gewoon gevoelens, waarnemingen, gewaarwordingen vormen bij bevrijding in de Pali sutta's.
Maar normaal wekken die gevoelens en waarnemingen volautomatisch neigingen op, zoals: neigingen van voorkeur, afkeer, verbeelding, eigenwaan, Ik maken, mijn maken.
Dat gebeurt niet meer. Dat stukje ketening is verdwenen. Maar bevrijding is niet een staat van leegte, een afwezigheid van alle gevoelens en waarnemingen.

Fijn om te weten, dan is het toch niet zo verschillend als in Mahayana. Volledige bevrijding is dan toch ook te realiseren in dit leven terwijl gevoelens en waarnemingen zich ook nog steeds blijven voordoen. Wat zich ook voordoet is het subject, het gevoel van referentie waaraan de gevoelens en waarnemingen zich voordoen, hetgeen we conventioneel “ik” noemen, maar dan zonder dit te houden voor wat men is, zonder er een identiteit (ik ben) van te maken, zonder dat het eigen gemaakt wordt. Het is dan gewoon iets wat opkomt, functioneel nut heeft om uit te maken in welke mond het eten moet gestoken worden om het lichaam zichzelf in stand te kunnen houden. Enkel in die zin, bedoel ik dat zo’n “ik” zich nog voor kan doen, en dat dit niet weg hoeft te vallen, anders kan het lichaam ook zichzelf niet meer in stand houden, dit hoeft gewoon niet meer de neiging of de visie op te wekken “ik ben (dat)”. Vandaar het vormt zich nog wel als louter functie, en als iets opkomend en weer wegvallend wanneer deze functie even niet meer nodig is, niet meer als identiteit. Zou dit dan ook niet kloppen met de pali sutta’s?

Ik heb er geen vaste meningen over. Ik voel me niet verplicht tot welke yana dan ook.

Fijn en ja dat begint mij duidelijk te worden. Als er naar verwezen wordt moet het voor jou wel kloppen met hoe het beschreven staat, fair enough.

[Buddha Amitabha]

Inderdaad denk ik dat er weinig verschil is tussen de bevrijding door overgave aan God de Vader zoals Jezus Christus dat uitlegde en het los laten van alle pogingen van Gautama de Boeddha om tot realisatie te komen. Misschien is de weg anders, maar het resultaat is hetzelfde. Christus zegt: "Ik en de Vader zijn één." (Bijbel, Johannes 10:30. Jezus is de Zoon van God staat in de Schrift, maar het één zijn met God de Vader betekent volgens mij dat je de wil van God volgt, niet omdat het moet, het is geen slavernij. In het Onze Vader gebed staat: "Uw wil geschiede" (Bijbel, Mattheüs 6:10). Het heelal draait niet om jou, mij, ik. Daarom is het op zijn minst vreemd dat sommigen zichzelf God verklaren, wat zou inhouden dat ze alwetend zouden zijn. En de reden om dit te roeptoeteren is een teken dat dit de grootste lariekoek is. Alsof je het centrum van het heelal zou zijn. Dat is de weg van het ego, zelf of ik, want het ego, zelf of ik wenst in het middelpunt van de belangstelling staan. Je wilt de zaken naar je hand zetten en het liefst bewonderd worden. Maar goed.

Het klopt denk ik ook, dat spirituele bevrijding of realisatie betekent dat de identificatie, de vereenzelviging met het ik, zelf of ego is opgehouden. Het gaat er niet langer om wat ik wil, maar wat God wil. Je kunt het woord God ook vervangen door het Bestaan, het universum of wat dan ook als je merkt dat er teveel geconditioneerde ideeën of associaties bestaan omtrent het woord "God". Eigenlijk is het heel simpel en weinig bijzonders. Als je aan een Verlichte Taoïstische Meester vraagt: "Wat is er met u gebeurd? Hoe is de Verlichting gerealiseerd?" Dan zegt hij: "Geen idee. Ik hak hout, ik kook eten en ik veeg het pad." Geen idee? Hij heeft immers ook jarenlang de beoefening gedaan, en nu zegt hij "Geen idee"?! Hieruit volgt dat de Verlichting voor on-Verlichten wellicht "bijzonder" lijkt, maar dat dit integendeel helemaal niet zo bijzonder is. Eerder is dit het volledige natuurlijke zijn zoals je bent. Je maakt geen aanspraak op bijzondere krachten, niets. En dat is een klap voor iedereen die meent dat de realisatie van de Verlichting iets heel bijzonders is, en dat je dan (een soort) God wordt. Vergeet het maar! Je raakt eerder nogal wat kwijt, dan dat je ook maar iets wint. Feitelijk verlies je alles, het enige wat blijft, is dat je leeft. Het leven gaat door, het is nooit anders geweest. Weliswaar zonder alles je egocentrische wil op te leggen. Want het bestaan heeft zijn eigen weg in ontstaan en vergaan. Je grijpt niet in, je doet hooguit wat bepaalde situaties vereisen, verder bemoei je je met niemands leven. Dat is immers een gepasseerd station.

[lang kwaat]

Nee, er blijven zich gewoon gevoelens, waarnemingen, gewaarwordingen vormen bij bevrijding in de Pali sutta's.
Maar normaal wekken die gevoelens en waarnemingen volautomatisch neigingen op, zoals: neigingen van voorkeur, afkeer, verbeelding, eigenwaan, Ik maken, mijn maken.
Dat gebeurt niet meer. Dat stukje ketening is verdwenen. Maar bevrijding is niet een staat van leegte, een afwezigheid van alle gevoelens en waarnemingen.

Fijn om te weten, dan is het toch niet zo verschillend als in Mahayana. Volledige bevrijding is dan toch ook te realiseren in dit leven terwijl gevoelens en waarnemingen zich ook nog steeds blijven voordoen. Wat zich ook voordoet is het subject, het gevoel van referentie waaraan de gevoelens en waarnemingen zich voordoen, hetgeen we conventioneel “ik” noemen, maar dan zonder dit te houden voor wat men is, zonder er een identiteit (ik ben) van te maken, zonder dat het eigen gemaakt wordt. Het is dan gewoon iets wat opkomt, functioneel nut heeft om uit te maken in welke mond het eten moet gestoken worden om het lichaam zichzelf in stand te kunnen houden. Enkel in die zin, bedoel ik dat zo’n “ik” zich nog voor kan doen, en dat dit niet weg hoeft te vallen, anders kan het lichaam ook zichzelf niet meer in stand houden, dit hoeft gewoon niet meer de neiging of de visie op te wekken “ik ben (dat)”. Vandaar het vormt zich nog wel als louter functie, en als iets opkomend en weer wegvallend wanneer deze functie even niet meer nodig is, niet meer als identiteit. Zou dit dan ook niet kloppen met de pali sutta’s?

De sutta's beschrijven het zo dat er zoiets is als asmin mana, de eigenwaan "Ik ben". De basis, het vertrekpunt van alle ideeen over wie/wat je bent . "Ik ben dit en dat".
Deze basisnotie van "Ik ben", wordt behandeld als eigen-waan, en er van wordt gezegd:

Dispassion for the world is happiness
for one who has gone beyond sensual pleasures.
But dispelling the conceit ‘I am’
is truly the ultimate happiness.” (Ud2.1)

Eigenwaan heeft bij ons de klank van iets hooghartigs maar de eigenwaan 'Ik ben' is eerder zoiets als verbeelding. Iemand heeft verbeelding. Iemand praat alsmaar over een Ik en zichzelf. Bij eigenwaan hoeft het niet zo te zijn dat iemand zich superieur acht. Zelfs je minderwaardig voelen of zelfs gelijk aan anderen, al zulks is eigenwaan, al die gerichtheid op die manier op jezelf, al dat wordt gezien als eigen-waan. Al dat spiegelen, meten, en een Ik poneren is waan. Het is allemaal vertekende perceptie van jezelf. De volledige beeindiging er van wordt dus gezien als een zegen. Het wordt ook wel vertaald als de ego-waan.
 
Mana wordt ook wel gezien als het meten van jezelf aan anderen. Of je dit nu doet in termen van "Ik ben hoger, lager of gelijk aan die Ander", betrokkenheid in zulke ideeen is eigenwaan.
Gebeurt veel, zie ik bij jezelf. Je positie bepalen. Vaak zie je dat dan als de waarheid over jezelf en anderen.

Ook mensen die zichzelf gelijk achten aan anderen, zich presenteren als "Ik ben gelijk aan anderen" hebben  eigenwaan. Er zit altijd wel iets geforceerds in, nietwaar. Dat voel ik wel aan.
Het is iets kunstmatigs, het heeft iets onechts.
Eigenwaan is dus niet perse arrogantie, je superieur voelen aan anderen.

Een sutta die ingaat op het verschil tussen de eigenwaan "Ik ben"  en zelfvisies "Ik ben dit en dat" is Samyutta Nikaya 22.89. Misschien de moeite waard te lezen.

Het idee is dat de notie of eigenwaan "Ik ben" een nog diepere en subtielere bezoedeling is dan daarvan afgeleide ideeen in de vorm van: "Ik ben dit of dat". Alleen de Boeddha en de arahant heeft niet meer eigenwaan "Ik ben". Maar zij gebruiken nog wel uitdrukkingen in die vorm.

Het kan zijn dat de geest geen ideeen/kennis/zelfvisies meer voortbrengt in relatie tot wat ervaren wordt of het ervaren zelf, maar toch, zo geeft SN22.89 aan, is er nog heel lang een soort restgeur van "Ik ben" dat blijft hangen rondom onze ervaringen en ervaren. Maar die restgeur van "Ik ben" zal verdwijnen als men het ontstaan en verdwijnen van ervaringen en ervaren tot object van meditatie houdt. Als de geest diep doordrongen raakt van het vergankelijke, instabiele, niet constante karakter van alles in de 6 zintuiglijke domeinen, dan verliest dat alles op den duur ook het kenmerk/teken van Ik en mijn. Dus, anicca leidt tot de realisatie van anatta en zal uiteindelijk ook alle eigenwaan ontwortelen uit de geest.

Pali sutta's erkennen geen juiste bevrijding met welke bezoedeling dan ook. Of dat nu haat is, hebzucht, jaloezie, lust, eigenwaan Ik ben, Ik en mijn maken, zolang bezoedelingen functioneren in de geest, is er geen sprake van juiste bevrijding of het einddoel, totale onthechting, de vrede van Nibbana.
Alles moet wegvallen, alle bezoedelingen. Het kan best zijn dat bijvoorbeeld afkeer opkomt en je er niet op ingaat maar dat wordt niet gezien als juiste bevrijding maar als onderdeel van de training. Op die manier, afkeer niet voedend, verandert geleidelijk maar zeker de voorbewuste keuzes die de geest maakt, totdat de geest niet meer kiest voor afkeer.
Bevrijding ligt dus ook niet zozeer in het bewustzijn maar in hoe die geest op voorbewuste wijze kiest.

Volledige bevrijding is een discussiepunt. Dat heb ik wel gemerkt. Want de sutta's, bijvoorbeeld MN121, leren dat eigenlijk alleen al het aanwezig zijn van gevoelens en waarnemingen altijd een bepaald subtiel element van dukkha of belasting, vertegenwoordigt. Ik geloof dat ook wel. Maar hierover denkt niet elke boeddhist hetzelfde, dat is wel duidelijk.
De leidende figuren van sutta central die zijn overtuigd dat de Pali teksten leren dat er geen einde is aan lijden in welke bestaansvorm dan ook, ook niet voor een Boeddha maar alleen bij een laatste dood en het niet meer verder voortbestaan van de levensstroom, eindigt lijden. Ik heb daar geen gevoel voor. Maar hun redenatie is eenvoudig: ook alleen al pijn, ziekte, ouderdom is lijden, ook al heb je er geen weerzin, hekel aan.

Ik heb er geen vaste meningen over. Ik voel me niet verplicht tot welke yana dan ook.

Fijn en ja dat begint mij duidelijk te worden. Als er naar verwezen wordt moet het voor jou wel kloppen met hoe het beschreven staat, fair enough.

Ja, klopt. Dank je.

[lang kwaat]

Dank BA. Ik merk wel dat ik op bepaalde punten wel wat bedenkingen heb. Zoals niet ingrijpen en dat het bestaan zijn eigen weg heeft. Is dat wel zo?

Ik vind dat tricky. Als je zo denkt, kan dat ook betekenen dat je een soort fatalist wordt. Je grijpt niet in. Je gaat niet inenten, niet euthanasie plegen, niet ...
Lastig.

Vroeger zagen ze natuurlijk overal de werking en wil van Goden in. Is er wel zoiets? Ook die ene nog overgebleven God? Open vraag.
Is het nou echt waar dat als iemand zijn kinderen niet inent en een van die kinderen sterft aan een ziekte of wordt gehandicapt, is dat echt Gods wil of is het toch je verantwoordelijkheid als ouder?

Ik vind Meister Eckharts analyse heel onbevredigend. Hij zegt (in mijn woorden), je hoeft je nooit af te vragen of iets Gods wil is of niet, want als iets niet Gods wil is, gebeurt het ook niet en kan het niet plaatsvinden. Ik snap er niks van. Klinkt dogmatisch.

Toch ontkom ik er niet aan dat ik toch een gevoel heb van....zo is het leven bedoeld en zo is het niet bedoeld. Dat is ook bij me.
Boeddha heeft dat niet vind ik. Jezus wel.
Alsof er naast oorzaak en gevolg ook wel degelijk zoiets is als een bedoeling, een wil.
Bijvoorbeeld, dat het niet de bedoeling is dat het leven ontaardt in Sodom en Gomorra. Of niet ontaardt in grenzeloze behoefte bevrediging tegen elke prijs.
Die kant koester ik toch ook wel.

Boeddhisten kunnen wel pleiten dat zoiets niet bestaat, dat er niet zoiets is als bedoeling en zonde, maar dit druist in tegen mijn innerlijk weten.
Het leven draait niet alleen maar om lijden en diens beeindiging, en oorzaak en gevolg, maar toch ook om dat soort dingen vind ik.

[Steve]

Inderdaad denk ik dat er weinig verschil is tussen de bevrijding door overgave aan God de Vader zoals Jezus Christus dat uitlegde en het los laten van alle pogingen van Gautama de Boeddha om tot realisatie te komen.

Dat lijkt mij ook. En je bericht is erg helder geschreven.

Het valt mij op dat vele spirituele meesters (of ze nu volledige bevrijding hebben gerealiseerd of niet) getuigen pas opening te vinden tot iets werkelijks bevrijdend nadat ze al dat lange gestreef opeens opgeven. Toch merk ik ook dat het iets gevaarlijks heeft voor de ikken, de ego’s die dit aanhoren. Het probleem is denk ik dat er helemaal niets mis is met beoefening, integendeel vaak, zoniet altijd nodig is om tot dat punt te komen waar overgave maar mogelijk is. Ik zou dit het uithollen van het ego noemen, het neemt het ego niet weg, hetgeen als frustrerend, wanhopend wordt ervaren dat het maar niet volledig weggenomen kan worden, zelfs met uitermate en langdurige beoefening. Het blijven streven het weg te doen vallen wordt dan een groot obstakel dat enkel overkomen kan worden door uiteindelijk dit streven, die sterke ik wil waarmee men het ik wil wegvagen, te laten varen of uit te putten. De wil kan de wil niet opheffen. Dat kan alleen maar vanzelf gebeuren door een soort overgave van die eigen wil. Dit kan vertaald worden als de wil van iets hoger, God, het bestaan, het universum te laten gelden in plaats van de eigen wil, met het risico dat hoge te personaliseren, te subjectiveren en er weer mee te identificeren. Ik vertaal dat daarom liever als het stoppen met opdelen in subject en object, en het einde van elke identificatie, het opgeven van elke houvast, zelfs aan iets hogers, iets ruimers, iets universeels.

Dus ik zie twee valkuilen in deze getuigenissen, hoewel ik ze herken als erg waardevol en juist:
1. Ego die het opneemt als ik mag mij blijven voordoen, er moet niets met mij gebeuren.
2. Een identificering met het hogere waaraan men zich overgeeft.

Dat wil niet zeggen dat zij die het zo beschrijven in die valkuilen zijn blijven steken, dat wil alleen zeggen dat zij die het opvangen grote kans hebben in die valkuilen te blijven steken en zulke getuigenissen op de eigen nog steeds erg vertroebelde ervaring gaan betrekken en het daardoor juist niet meer gaan uithollen waardoor dit wegvallen ooit echt en vanzelf zal kunnen gebeuren.

Daarom blijft het gezegde “aan de vruchten herken je de boom” om uit te maken vanwaar zulke getuigenissen komen. Als hetgeen zich voordoet verdeeldheid blijft zaaien, dan is erg duidelijkheid dat zulke getuigenissen niet uit niet-opgedeeldheid kan voortkomen.

Aan de andere kant wil het ook niet zeggen dat onderdrukt gedrag, de liefdevolle gaan uithangen, Boeddha, Jesus of andere verlichtten gaan nabootsen van deze niet-opdeling zou komen.

Maar eerlijk gezegd ben ik toch liever in het gezelschap van de laatsten, dan de eersten. Het moeite doen om minder beladen te zijn blijft een moeite die het waard is om te beoefenen, alleen wordt er best niet de waan gekoesterd dat dit een teken van bevrijding is, hoogstens kan helpen om het ego wat uit te hollen.

[Buddha Amitabha]

Dank BA. Ik merk wel dat ik op bepaalde punten wel wat bedenkingen heb. Zoals niet ingrijpen en dat het bestaan zijn eigen weg heeft. Is dat wel zo?

Ik vind dat tricky. Als je zo denkt, kan dat ook betekenen dat je een soort fatalist wordt. Je grijpt niet in. Je gaat niet inenten, niet euthanasie plegen, niet ...
Lastig.

Vroeger zagen ze natuurlijk overal de werking en wil van Goden in. Is er wel zoiets? Ook die ene nog overgebleven God? Open vraag.
Is het nou echt waar dat als iemand zijn kinderen niet inent en een van die kinderen sterft aan een ziekte of wordt gehandicapt, is dat echt Gods wil of is het toch je verantwoordelijkheid als ouder?

Ik vind Meister Eckharts analyse heel onbevredigend. Hij zegt (in mijn woorden), je hoeft je nooit af te vragen of iets Gods wil is of niet, want als iets niet Gods wil is, gebeurt het ook niet en kan het niet plaatsvinden. Ik snap er niks van. Klinkt dogmatisch.

Toch ontkom ik er niet aan dat ik toch een gevoel heb van....zo is het leven bedoeld en zo is het niet bedoeld. Dat is ook bij me.
Boeddha heeft dat niet vind ik. Jezus wel.
Alsof er naast oorzaak en gevolg ook wel degelijk zoiets is als een bedoeling, een wil.
Bijvoorbeeld, dat het niet de bedoeling is dat het leven ontaardt in Sodom en Gomorra. Of niet ontaardt in grenzeloze behoefte bevrediging tegen elke prijs.
Die kant koester ik toch ook wel.

Boeddhisten kunnen wel pleiten dat zoiets niet bestaat, dat er niet zoiets is als zonde, maar dit druist in tegen mijn gevoel.
Het leven draait niet alleen maar om lijden en diens beeindiging, maar toch ook om dat soort dingen vind ik.

In de context van wat ik schreef: ik zeg niet dat je niets meer moet doen. Ik stel slechts dat de hegemonie van het ego, ik of zelf stopt bij waarachtige spirituele realisatie. Er zijn inderdaad fatalistische christenen, die menen dat je nergens meer moet ingrijpen, dat alles de wil van God zou zijn, dus ook ziekte. Ze laten hun kinderen niet inenten tegen gevaarlijke ziekten. Want als het kind ziek wordt, of invalide, dan is dat immers de wil van God. Zo menen ze. Terwijl als ze zelf een been breken, dan laten ze zich toch behandelen? Dit is je reinste inconsequente waanzin. Ik stel dat een Verlichte meegaat met de stroom van het leven, en niet de verlangens van het eigen ego volgt. Want dat laatste doet iedereen. Maar ook Christus grijpt in, als zijn vriend Lazarus is gestorven. Hij wekt hem weer tot leven. Hij had ook kunnen zeggen: "De dood van Lazarus is de wil van God, dus ik doe niks." En we lezen ook dat Jezus allerlei mensen geneest van hun ziekten. Maar de ultra-orthodoxe idiote christenen laten desondanks toch hun kind ziek worden. Totale waanzin, als de mogelijkheden gewoon bestaan om je kind via inenting te behoeden voor polio, difterie, kinkhoest, tetanus e.a.

Hieruit volgt dat de Verlichte op een juiste manier handelt in de gegeven situaties. Dat is wat anders dan fatalisme omdat dit wordt veroorzaakt door wetticisme, de Bijbel gebruiken als regeltjesboek. Maar zo is de Schrift mijns inziens niet bedoeld. Het is een handleiding, een verwijzing naar de liefde van God de Vader. Geen boek waarin je regeltje voor regeltje opzoekt wat je zou moeten doen in een bepaalde situatie. Dit soort letterknechten bevonden zich tussen de Farizeeën en Schriftgeleerden in de tijd dat Jezus op aarde rondliep. En die kregen nogal wat kritiek te verduren van Christus, omdat zij slechts uitgingen van hun interpretatie van de wet van Mozes. En de gewone mensen een zwaar juk oplegden van allerlei leefregels. Maar ze voldeden zelf geenszins aan die regeltjes. Ja, misschien op het marktplein, maar verder... dat is je reinste hypocrisie.

[Steve]

De sutta's beschrijven het zo dat er zoiets is als asmin mana, de eigenwaan "Ik ben". De basis, het vertrekpunt van alle ideeen over wie/wat je bent . "Ik ben dit en dat".
...

Helder!

Helemaal mee eens, ook met dat bezoedelingen niet meer opkomen in volledige bevrijding. Ergernis is al een toevoeging, dus als het nog opkomt, wordt het nog toegevoegd, en is er geen sprake van volledige bevrijding.

Toch is het belangrijk onszelf niet te "verliezen" in dit ons voorhouden van die volledige, zuivere bevrijding. Dat is niet echt bemoedigend.
Vandaar dat het toch goed is technieken zoals die in Dzogchen uiteengezet worden als het tijdig zien opkomen van die toegevoegde bezoedelingen zodat ze doordat ze gezien zijn (niet meer onbewust zijn) zichzelf kunnen bevrijden. Het zou onjuist zijn het bevrijdende effect hiervan te miskennen, omdat het immers nog niet wijst op volledige bevrijding. Het zou aan de andere kant ook onjuist zijn om deze vaardigheid die ontwikkelt kan worden te zien als volledige bevrijding zelf. Het is gewoon een techniek, een vaardige methode, die de beladenheid de weg kan afsnijden, zodat het zich niet verder gaat uitleven en de geest dus niet nog meer gaat vertroebelen.

In Dzogchen heb ik wel eens horen zeggen dat het helemaal niet negatief is dat zaken als ergernis, kwaadheid, verdriet en zelfs woedde opkomen. Dat zulke zaken niet onderdrukt moeten worden, dat zulke zaken weg willen hebben uit angst niet spiritueel te zijn of over te komen een grote valkuil is en dit willen weghebben iemands vooruitgang juist sterk kan stagneren. Dat het eerder goed is er juist naar te durven kijken, het te zien opkomen, en als het even kan ook te voorkomen dat het verder gevolg gaat hebben. Vandaar dat er technieken geleerd worden om dit gevolg eraan geven de pas af te snijden. Niet als teken dat men al bevrijdt is, maar om de geest te vrijwaren van nog meer onhelderheid, waardoor de helderheid kan toenemen, dit zien gemakkelijker kan worden en er zo een zichzelf versterkend bevrijndendere spiraal kan voordoen. Dat is bemoedigend.

Als dit nog niet werkt, als de beladenheid te groot is, de betrokkenheid te groot is om het nog te zien opkomen, en je voelt toevallig ergens vaag dat het je toch mee aan het slepen is, geven zij ook een techniek mee die dit meeslepen alsnog kan doorprikken: liefst uiterlijk, maar indien dit sociaal niet mogelijk is dan toch innerlijk een luide "Path" kreet uit te spreken, waardoor het zich ontwkkelde opeens doorbroken wordt.

Het belang om het geen gevolg te laten geven wordt dus wel degelijk benadrukt, maar niet door het te onderdrukken of te verbergen. Dus niet onderdrukken, Niets onderdrukken, wat je gaat ondedrukken daar wordt je onbewust van, maar wel de gevolgen ervan in de mate van het mogelijke te doorsnijden, op welk voor onnozele manier dan ook.   

[ervaringsgetuige]

 google's Artificiële-intelligentie over Eckhart Tolle de kracht van het nu.

Eckhart Tolle, de auteur van 'De kracht van het Nu', stelt dat ons geluk en welzijn niet afhankelijk zijn van toekomstige gebeurtenissen of het verleden, maar volledig in het huidige moment besloten liggen. Hij moedigt ons aan om ons te bevrijden van de constante stroom van gedachten over verleden en toekomst en in plaats daarvan volledig aanwezig te zijn in het 'nu'.

Wat betekent dit concreet?

• Het ego loslaten: Tolle ziet het ego als de bron van ons lijden. Het ego is dat deel van ons dat voortdurend bezig is met zichzelf te beschermen, te rechtvaardigen en te vergelijken met anderen. Door het ego los te laten, kunnen we ons verbinden met ons ware zelf, dat voorbij het ego bestaat.

• Aandacht voor het huidige moment: Door je aandacht te richten op wat er nu is, op je ademhaling, je lichaamssensaties, je omgeving, kun je je losmaken van de automatische piloot van je gedachten. Dit brengt innerlijke rust en een dieper bewustzijn van het leven.

• Verbinding met alles wat is: Als je volledig aanwezig bent in het nu, ervaar je een diepere verbinding met jezelf, met anderen en met de wereld om je heen. Je ziet de eenheid van alles en ervaart een gevoel van vrede en verbondenheid.

• Accepteren wat is: In plaats van te vechten tegen wat is, moedigt Tolle aan om te accepteren wat er op dit moment is. Dit betekent niet dat je je neerlegt bij negatieve situaties, maar wel dat je ze niet langer met weerstand bekijkt.

Waarom is dit belangrijk?

• Minder stress en angst: Door je niet meer te laten leiden door zorgen over de toekomst of spijt over het verleden,ervaar je minder stress en angst.
• Meer geluk: Als je in het nu leeft, ben je beter in staat om de kleine gelukjes in het leven te waarderen.
• Diepere verbindingen: Door aanwezig te zijn in het moment, kun je diepere verbindingen aangaan met de mensen om je heen.
• Persoonlijke groei: Het leven in het nu kan leiden tot een dieper zelfinzicht en persoonlijke groei.

Hoe kun je de kracht van het nu in de praktijk brengen?

• Mindfulness oefeningen: Meditatie, yoga en andere mindfulness oefeningen kunnen je helpen om je aandacht te richten op het huidige moment.
• Aandacht voor je lichaam: Besteed aandacht aan je ademhaling, je lichaamssensaties en je houding.
• In het moment zijn in dagelijkse activiteiten: Probeer tijdens het eten, wandelen, of zelfs tijdens het werken,volledig aanwezig te zijn.
• Accepteren wat is: Als er negatieve gedachten opkomen, erken ze zonder oordeel en laat ze los.

Wil je meer weten?

Als je meer wilt weten over de ideeën van Eckhart Tolle, raad ik je aan zijn boek 'De kracht van het Nu' te lezen. Er zijn ook veel online bronnen en video's beschikbaar die zijn werk verder toelichten.

[ervaringsgetuige]

De sutta's beschrijven het zo dat er zoiets is als asmin mana, de eigenwaan "Ik ben". De basis, het vertrekpunt van alle ideeen over wie/wat je bent . "Ik ben dit en dat".
...

Helder!

Helemaal mee eens, ook met dat bezoedelingen niet meer opkomen in volledige bevrijding. Ergernis is al een toevoeging, dus als het nog opkomt, wordt het nog toegevoegd, en is er geen sprake van volledige bevrijding.
...

Jij ergert je nooit meer aan iets Steve? Jij bent nooit meer boos?
Doet me denken aan de 5 Reiki principes waar ik 34 jaar geleden mee in contact kwam...

De vijf Reiki principes

Om Reiki in je leven toe te passen zonder dat je direct een cursus gaat volgen, kun je beginnen met de vijf Reiki principes. Deze hangen sterk samen met intenties, voornemens om je dag een positieve draai te geven. Zorg bij het uitspreken van deze vijf principes dat je in een positieve flow zit. Intenties en ook de Reiki principes werken alleen als je er zelf achter staat. Een positieve flow krijg je door al je gedachten los te laten en je te focussen op wat je écht wilt, vanuit je hart.

Probeer er maar eens mee te oefenen. Dagelijks de vijf Reiki principes inzetten helpt je echt om positieve energie te krijgen:

1) Vandaag maak ik mij niet boos en erger ik me niet
2) Vandaag maak ik me geen zorgen
3) Ik ben dankbaar voor alles wat vandaag op mijn pad komt
4) Bij alles wat ik vandaag doe, ben ik toegewijd
5) Ik ben liefdevol en vriendelijk tegen alles en iedereen

https://www.inspirerendleven.nl/reiki/

10 jaar heb ik in Reiki kringen vertoefd. 2de graad had ik. Mijn vriendin toen had de graad van meester en gaf maandelijks vetbetaalde inwijdingen.
Zoals met alles zullen er wel mensen zijn die er wat aan hebben maar ik vond heel dat Reiki gedoe  te veel "whipped cream on shit".

[Steve]

Ik stel dat een Verlichte meegaat met de stroom van het leven, en niet de verlangens van het eigen ego volgt.

Ja, helemaal, en dan vooral dat laatste. De stroom van het leven is immers ook vernietiging en verwoesting (Covid bijvoorbeeld). Ik zou het eerder zo verwoorden dat dit wel degelijk de stroom van het leven is, en dit geacepteerd wordt zoals het is, maar niet op een passieve manier, maar op een actieve manier: als er iets gedaan kan worden om erger leed te voorkomen, dat ook te doen, in plaats van er passief in te berusten en zonder te gaan jammeren dat zoiets als Covid zich heeft voorgedaan (dat is de stroom van het leven niet willen hebben, weg willen hebben: trekken en afstoten). Je kan dit ook zien als dat je tegen verder leed beschermen eigenlijk ook deel is van meegaan met de stroom, dat een stroom iets actiefs, iets stromends, veranderlijk is, niets passiefs, vast, volledig gedetermineerd. Zoals wat ik denk jij, BA, er mee bedoelt.

Ook is er zoiets als absolute en relatieve visie, welke zich in een verlichtte eerder gaan verbinden, samen naast elkaar gaan voordoen, in plaats van elkeer te gaan uitsluiten.

In absolute zin is het echter heel normaal dat het leven zaken als aids, covid en dergelijke doet ontstaan, om een overbevolking van deze aarde met mensen tegen te gaan. In die zin is het in Absolute zin dus goed te keuren. In relatieve zin is het echter noodzakelijk je er tegen te beschermen en anderen er tegen te beschermen. Deze twee visies spreken elkaar schijnbaar helemaal tegen. Toch hebben ze beiden hun geldigheid, hun waarheid, op hun eigen vlak en zijn ze beiden nodig, tegelijkertijd, niet het een het andere uitlsuitend. De ene inwisselen voor de ander is echt niet de bedoeling. Als je enkel de Absolute visie gaat hebben, wordt je kil, koud, onliefdevol, onbetrokken bij het leed in de wereld. Dit zie je vaak bij zij die een glimp van het Absolute opgevangen hebben via een inzicht of een ervaring, ze wisselen opeens het ene voor het andere in, en worden erg kil, medogenloos, onbetrokken, liefdeloos. Ze geloven door zich uit die betrokkenheid terug te trekken te bevrijden van het relatieve, maar dit is maar schijn, het relatieve loopt ook gewoon door en vereist een heel ander soort visie. In bevrijding is er geen enkele visie meer de juiste, en enige, maar verschillende visies kunnen zich dan probleemloos naast erlkaar voordoen, waardoor er de wijsheid behouden blijft dat het relatieve nooit bevrediging kan geven, maar de liefde er nog steeds is dat het relatieve nodig is om tot andere visies te komen, zodat het ook verzorgd moet worden, ondersteund moet wordenn bij zelf en anderen. Als deze twee elkaar gaan uitsluiten, wat je vaak ziet, is er iets misgelopen en dit mislopen kan nooit volledige bevrijding representeren. Vandaar dat men aan de relatieve vrucht (hetgeen zich relatief voor blijft doen), wel degelijk een bevrijdde of niet-bevrijdde boom kan herkennen, ten spijt van de absolutisten die het relatieve helemaal verwerpen als er niet toe doende en zich niet meer bekommeren om wat zich relatief voor blijft doen.

[ervaringsgetuige]

Zelfkenners benadrukken dat bevrijding komt van de juiste zelf-kennis hebben, kennis van je ware zelf. Dat scheidt dan de wetenden van de onwetenden.  En als je maar die of die ervaring hebt gehad, dan krijg/heb je de juiste zelfkennis. Waarmee je daarna eigenlijk constant leeft met een antwoord op zak. Je hebt letterlijk zelf-kennis. Zelf-kennis is nu je bezit geworden.
Ik geloof hier niet in.

Kijk, ben ik bevrijd? Ik heb geen cosmische kennis, of energie lichaam van zeven lagen, of inzicht in vorige levens.

Maar ik heb wel een lage mate van ego, en weinig verlangens, en de capaciteit om alleen te zijn, en een zekere zelf-kennis.

De simpele van geest die kan "het" doen Bodhiboem, misschien ben jij die wel. 
Remember mijn wijze helder-ziende François 24 jaar geleden...

Diegene die geroepen is tot de waarheid, die moet beproevingen doormaken, die schijnbaar onmenselijk zijn. Schijnbaar, want het is onmenselijk voor het egoïstische ego van de mens, want dat sterft.
Daardoor kan de mens herboren worden in zijn ware gedaante als mens.

Dan denk ik: prachtig hé, als ge daar een boek overschrijft, dan, Goh, als ze die lezen, dan staan er duizenden aan te schuiven want die willen dat ook allemaal hé. Want ze willen allemaal herboren worden.
Dan denk ik: Ja ja, maar wie wilt er eerst sterven? Dan zijn ze allemaal weg hé. (gelach) Ja maar kom, ge moest eerst sterven en de rest gebeurt vanzelf…

Allemaal weg hé. Staat er mischien nog éne, die 't nog niet goed verstaan heeft, die blijft wachten. Da's de uitverkorene  .
Ocharme, maar die snapt er niks van, da's de simpele van Geest…. Die kan het doen, de simpele van geest…
Goh amaai zeg…

Beheersing van alle emoties heeft daar mee te maken. Dus meester worden over al uw emoties. Dus meesterschap bereiken over uw agressie, over begeerte, over jaloezie en noem maar op.
Dus elke dag zult ge geconfronteerd worden, naar gelang dat jaren nu vorderen, met die elementen.

Dus ge zult dagen hebben dat ge echt werkelijk innerlijke agressie en woede en kwaadheid, zelfs drang om te vernietigen voelt omdat de reus van het EGO uiteindelijk zijn snoepjes niet meer krijgt.

Pas op, dat is een vorm van afkicken, van jaren, van eh, een verslaving hé. Je hebt er al die het al krijgen van het afkicken van een kopje koffie hé.
Dan denk ik: jongen, ge zult dagen hebben dat ge aan uw haar trekt hé.

Heb ik vijf jaar geleden toch wel letterlijk aan mijn haar getrokken zeker! 
Hoe kon François dat weten? 

[lang kwaat]

Duidelijk BA, bedankt.

[ervaringsgetuige]

In absolute zin is het echter heel normaal dat het leven zaken als aids, covid en dergelijke doet ontstaan, om een overbevolking van deze aarde met mensen tegen te gaan.

Nonsens, er is helemaal geen overbevolking op deze aarde en die zal er nooit zijn! Geen enkele ziel is hier te veel en geen enkele ziel zal hier te veel zijn.
Maar ja, dat kan alleen maar een ontwaakte weten.
Een ontwaakte weet intuïtief dat alles met alles verbonden is, daarvoor heeft hij geen (heilige) boeken nodig.

[Buddha Amitabha]

Ik stel dat een Verlichte meegaat met de stroom van het leven, en niet de verlangens van het eigen ego volgt.

Ja, helemaal, en dan vooral dat laatste. De stroom van het leven is immers ook vernietiging en verwoesting (Covid bijvoorbeeld). Ik zou het eerder zo verwoorden dat dit wel degelijk de stroom van het leven is, en dit geacepteerd wordt zoals het is, maar niet op een passieve manier, maar op een actieve manier: als er iets gedaan kan worden om erger leed te voorkomen, dat ook te doen, in plaats van er passief in te berusten en zonder te gaan jammeren dat zoiets als Covid zich heeft voorgedaan (dat is de stroom van het leven niet willen hebben, weg willen hebben: trekken en afstoten). Je kan dit ook zien als dat je tegen verder leed beschermen eigenlijk ook deel is van meegaan met de stroom, dat een stroom iets actiefs, iets stromends, veranderlijk is, niets passiefs, vast, volledig gedetermineerd. Zoals wat ik denk jij, BA, er mee bedoelt.

Zo zou je het inderdaad kunnen stellen. In het Taoïsme wordt dit verwoord via het wei-woe-wei oftewel handelen door niet te handelen. Dat is gepaste actie in een situatie die niet ego-gericht is, maar geënt is op dat wat noodzakelijk is op dat specifieke moment. Door niet gestoord te worden door de geïdentificeerde hersenspinsels van wat het "ik", zelf of ego nastreeft, handelt men in het gegeven ogenblik, waarbij de gehele situatie in volle alertheid wordt waargenomen. Dan volgt een actie, die eigenlijk altijd uniek is. Kijk naar het handelen van Christus, Boeddha en vele andere Meesters of Verlichten. Hun handelen is meestal helemaal niet voorspelbaar, echter uniek en steeds juist. Omdat ze niet uitgaan van regeltjes, of vooropgezette ideeën, opgedaan in het verleden van hoe de zaken zouden moeten zijn.

Deze universele ethiek volgt uit het Verlicht zijn, en niet vanuit regeltjes-blindheid. Want wie steeds probeert op min of meer blinde wijze regels toe te passen, reageert vanuit wat hem of haar is aangeleerd, of wat men zichzelf heeft aangeleerd. Niet dat sociale regels fout zijn, nee, maar handelen vanuit regelgeving is gebaseerd of een bepaalde sociale consensus, vastgelegd in bijvoorbeeld wetten. Maar een Verlichte is zichzelf tot wet. Hij erkent natuurlijk ethische regels, maar handelt zoals gezegd via dat wat nu en hier nodig is. En over het algemeen is die actie dus telkens juist, omdat er geen vereenzelviging is met het ego, zelf of "ik" wat de situatie naar de eigen hand probeert te zetten.

[ervaringsgetuige]

Allemaal goed en wel dat eeuwige gepraat en gespeculeer over verlichten en verlichting.
Maar waneer gaan jullie nu is zelf verlicht zijn?

Ziekte omzetten in verlichting

Vraagsteller: Als iemand ernstig ziek is en zijn of haar toestand volkomen aanvaardt en zich overgeeft aan die ziekte, geeft zo iemand daarmee dan niet de wil op om weer beter te worden? De vastberadenheid om tegen de ziekte te vechten zou er dan niet meer zijn, of wel?
         
Eckhart Tolle: Overgave is innerlijke aanvaarding van wat is, zonder enig voorbehoud. We hebben het over je leven – dit moment – en niet over de omstandigheden of toestanden in je leven, wat ik je levenssituatie noem. We hebben het daar al over gehad.
         
Wat ziekte betreft, betekent dit het volgende: ziekte is een deel van je levenssituatie. Als zodanig heeft het een verleden en een toekomst. Verleden en toekomst vormen een ononderbroken continuüm, tenzij je de verlossende kracht van het Nu activeert door je bewuste aanwezigheid. Zoals je weet, is er onder de uiteenlopende omstandigheden van je levenssituatie, die zich in de tijd bevindt, iets dat dieper, essentiëler is: je Leven, je Zijn in het tijdloze Nu.
         
Omdat er in het Nu geen problemen zijn, is daar ook geen ziekte. Je geloof in een etiket dat iemand op je toestand heeft geplakt, houdt die situatie in stand, geeft er kracht aan en maakt een schijnbaar concrete werkelijkheid van een tijdelijke onevenwichtigheid.
         
Het verleent er niet alleen werkelijkheid en concreetheid aan, maar ook een continuïteit in de tijd die er daarvoor niet was. Als je je concentreert op dit moment en er niet mentaal etiketten op gaat plakken, wordt ziekte gereduceerd tot een van de volgende factoren: lichamelijke pijn, zwakte, ongemak of invaliditeit. Daar geef je je aan over – nu. Je geeft je niet over aan het idee van ‘ziekte’. Laat het lijden je dwingen het huidige moment in te gaan, een toestand van intense bewuste aanwezigheid te betreden. Gebruik het om de verlichting te bereiken.
         
Overgave verandert niet wat is, in elk geval niet direct. Overgave verandert jou. Als jij veranderd bent, verandert je hele wereld, omdat de wereld slechts een afspiegeling is. We hebben het daar al eerder over gehad.
         
Als je in de spiegel kijkt en je waardeert niet wat je daarin ziet, zou je wel gek zijn als je het beeld in de spiegel aanviel. Maar dat is precies wat je doet in een toestand van niet-aanvaarden. En als je het spiegelbeeld aanvalt, valt het op zijn beurt natuurlijk jou aan. Als je het spiegelbeeld aanvaardt, hoe het er ook uitziet, als je er vriendelijk tegen wordt, kan het onmogelijk niet vriendelijk tegen jou doen. Zo verander je de wereld.
         
De ziekte is het probleem niet. Jij bent het probleem – zolang het ik-zuchtige verstand het voor het zeggen heeft. Als je ziek bent of invalide, moet je niet gaan denken dat je op de een of andere manier gefaald hebt, hoef je je niet schuldig te gaan voelen. Verwijt het leven niet dat het je oneerlijk behandelt, maar maak jezelf ook geen verwijten. Dat is allemaal verzet. Als je een ernstige ziekte hebt, gebruik die dan voor verlichting. Als er iets ‘slechts’ in je leven komt, gebruik dat dan voor verlichting. Onttrek tijd aan de ziekte. Geef er geen verleden of toekomst aan. Laat de ziekte je dwingen tot een intens bewustzijn van het huidige moment – en let op wat er dan gebeurt.
         
Je moet alchemist worden. Zet laagwaardig metaal om in goud, lijden in bewustzijn, een ramp in verlichting.
         
Ben je ernstig ziek en ben je nu boos om wat ik net heb gezegd? Dat is dan een duidelijk teken dat de ziekte een deel is geworden van je zelfgevoel en dat je nu je identiteit verdedigt – en ook de ziekte. De toestand die het etiket ‘ziekte’ draagt, heeft alleen niets te maken met wie jij in werkelijkheid bent.


Uittreksel van: Eckhart Tolle. 'De kracht van het nu'.

[ervaringsgetuige]

hoe zit het met  eigen verlicht zijn?
Enige idee hoe lang je nog te gaan hebt, welke obstakels je nog moet overwinnen om zelf verlicht te zijn?


En wat is er nodig om verlicht te zijn ?
Hoeveel tijd nodig eer "het" gebeurt?

[ervaringsgetuige]

Als je enkel de Absolute visie gaat hebben, wordt je kil, koud, onliefdevol, onbetrokken bij het leed in de wereld. Dit zie je vaak bij zij die een glimp van het Absolute opgevangen hebben via een inzicht of een ervaring, ze wisselen opeens het ene voor het andere in, en worden erg kil, medogenloos, onbetrokken, liefdeloos.

Wie moet ik me bij iemand met een absolute visie voorstellen?
Ik denk daarbij aan bekende dictators en hun regimes in de geschiedenis...

Klassieke oudheid

Julius Caesar: Hoewel hij aanvankelijk als een held werd gezien, concentreerde Caesar uiteindelijk alle macht in Rome en werd benoemd tot dictator voor het leven. Zijn moord leidde tot een periode van instabiliteit die uiteindelijk resulteerde in het Romeinse Rijk.

20ste eeuw

- Adolf Hitler: De leider van het Derde Rijk in Duitsland was verantwoordelijk voor de Holocaust en de Tweede Wereldoorlog, die miljoenen mensenlevens kostte.
- Joseph Stalin: De dictator van de Sovjet-Unie voerde een regime van terreur uit, waarbij miljoenen mensen omkwamen in de Grote Zuivering en tijdens de collectivisatie van de landbouw.
- Benito Mussolini: De fascistische leider van Italië was een bondgenoot van Hitler en speelde een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog.
- Mao Zedong: De leider van de Communistische Partij van China was verantwoordelijk voor de Grote Sprong Voorwaarts en de Culturele Revolutie, die beide catastrofale gevolgen hadden voor het Chinese volk.

Moderne tijd

Saddam Hussein: De dictator van Irak voerde twee oorlogen met Iran en viel Koeweit binnen, wat leidde tot de Golfoorlog.
Muammar Gaddafi: De langdurige leider van Libië was bekend om zijn excentrieke gedrag en zijn onderdrukkende regime.

[lang kwaat]

Ik stel dat een Verlichte meegaat met de stroom van het leven, en niet de verlangens van het eigen ego volgt.

Ja, helemaal, en dan vooral dat laatste.

Wil hierbij nog opmerken dat in de Pali sutta's een Boeddha wordt geportretteerd die ook gebruik maakt van zoiets als ego's verlangens en verbeeldingen.
Je kunt zoiets niet meteen opgeven. Zoiets is diep menselijk. Diep ingesleten.

En de sutta's tonen een Boeddha die daarom gebruik gemaakt van ego verlangens en verbeeldingen, bijvoorbeeld verlangen naar bevrijding. Of de voorstelling dat eens een Ik bevrijding
De instelling lijkt: Als het er dan toch is, maak er dan maar gebruik van ook, op een manier die gunstig is.
Dus eigenwaan gebruiken om uiteindelijk eigenwaan te beeindigen. Verlangen gebruiken om dat uiteindelijk te beeindigen. Gebruik maken van voorstellingen om dat uiteindelijk te overstijgen. Zo.

Dat is heel normaal in de sutta's. Het is training, ontwikkeling.
Het is vooral ook niet de bedoeling onszelf of anderen te verwijten dat er ego is, verlangens zijn, verbeelding, eigenwaan etc.
De setting is niet normatief.

Dat heeft mij goed gedaan.
Het is fijn om alles eigenlijk maar gewoon menselijk te vinden.
Vaak wil je van alles maskeren, niet zien, en leef je veroordelend en afwijzend naar wat er echt in je leeft.
Maar de Dhamma maakt er geen probleem van. Zet alles maar in het licht.
Dan hoef je je ook niet mooier voor te doen dan je bent.

[Buddha Amitabha]

Ik stel dat een Verlichte meegaat met de stroom van het leven, en niet de verlangens van het eigen ego volgt.

Ja, helemaal, en dan vooral dat laatste.

Wil hierbij nog opmerken dat in de Pali sutta's een Boeddha wordt geportretteerd die ook gebruik maakt van zoiets als ego's verlangens en verbeeldingen.
Je kunt zoiets niet meteen opgeven. Zoiets is diep menselijk. Diep ingesleten.

En de sutta's tonen een Boeddha die daarom gebruik gemaakt van ego verlangens en verbeeldingen, bijvoorbeeld verlangen naar bevrijding. Of de voorstelling dat eens een Ik bevrijding
De instelling lijkt: Als het er dan toch is, maak er dan maar gebruik van ook, op een manier die gunstig is.
Dus eigenwaan gebruiken om uiteindelijk eigenwaan te beeindigen. Verlangen gebruiken om dat uiteindelijk te beeindigen. Gebruik maken van voorstellingen om dat uiteindelijk te overstijgen. Zo.

Dat is heel normaal in de sutta's. Het is training, ontwikkeling.
Het is vooral ook niet de bedoeling onszelf of anderen te verwijten dat er ego is, verlangens zijn, verbeelding, eigenwaan etc.
De setting is niet normatief.

Dat heeft mij goed gedaan.
Het is fijn om alles eigenlijk maar gewoon menselijk te vinden.
Vaak wil je van alles maskeren, niet zien, en leef je veroordelend en afwijzend naar wat er echt in je leeft.
Maar de Dhamma maakt er geen probleem van. Zet alles maar in het licht.
Dan hoef je je ook niet mooier voor te doen dan je bent.

Zo is het, bedankt voor deze mooie bijdrage.

[Steve]

@BA, @Siebe,

Eens met jullie bijdrages.

Een doorn gebruiken om de doorn die diep in je vel zit uit te peuteren. Eens die er uit is, niet ervoor, kan je beide doornen weg gooien. En ja: ego veroordelen of voortdurend aanwijzen is dan ook geen Boeddhisme.

[lang kwaat]

Zijn we het niet teveel eens

[Steve]

Zijn we het niet teveel eens

Ja, misschien wel.
Maar voor even is het wel eens fijn, rustgevend.
Even een rustig kabbelend beekje met een zacht belletje op de achtergrond, wat gezang, en de waaiende wind.


En wees maar gerust, dat vuur komt vanzelf wel terug.

[ervaringsgetuige]

@BA, @Siebe,

Eens met jullie bijdrages.

De drie 'ikken' die het met elkaar eens zijn.
Even een rustig kabbelend beekje met een zacht belletje op de achtergrond, wat gezang, en de waaiende wind.
Oh verlichting, hier komen wij! 

[ervaringsgetuige]

En zie, na het doorwaden van vele woorden en gedachten poelen in niet altijd rustige beekjes met een zacht belletje op de achtergrond, wat gezang, en de waaiende wind komen we met de woorden van Lauren's weer uit op een gesprek tussen mij en mijn Goddelijke helder-ziende niet door tijd en ruimte beperkte François een vijftien jaar geleden...

Boni: Loslaten, altijd maar loslaten...

François: Totdat loslaten een gewoontepatroon is geworden...

Boni: Totdat je nooit meer wil vasthouden...

François: ...niet meer kunt vasthouden. En dan ben je bevrijd. Dan kan je groeien volgens de lijn van verlichting die in jou geboren is. Ook ik moet loslaten. Ik mag en kan niet iemand zijn die zegt: 'zo en zo is het'. Ik moet aan iedere mens de ruimte laten, want 'Gods' wegen zijn ondoorgrondelijk. Daarom spreek ik ook in beeldentaal, een taal van mogelijkheden, en gebruik ik regelmatig het woord 'misschien'. Ik mag en kan niet zeggen 'zo is het', want alles is veranderlijk.

Boni: Leven is beweging.

François: Juist. Uiteindelijk zijn mijn woorden maar wegwijzers.

Boni: Mensen vragen soms of je de toekomst weet. Dan antwoord jij: 'Ja en nee'.

François: Ik mag boodschapper zijn, maar ik moet ruimte laten voor 'Zijn' werk. Ik mag en kan geen waarzegger zijn. Aan de andere kant spreek ik toch duidelijkheden. Want duidelijkheid is iets dat 'Hij' geeft, als jij er voor openstaat. Maar ook dat laatste ligt in 'Zijn' handen.

Boni: Je beschrijft enkel wat er op het huidige moment gebeurt in de energieën, want in die sfeer is er geen verleden en geen toekomst.

François: Zo is dat.

Boni: En die sfeer wordt ook wel de 'ethersfeer' genoemd.

François: Ja. als mensen aan mij een vraag stellen leg ik een lijn naar die inspiratie en ga ik naar de ethersfeer. Door dat alles verbonden is met elkaar, leg ik energetisch, vanuit mijn geest contact met de ethersfeer. Die ethersfeer is een bibliotheek die alles bevat van wat er op aarde is gebeurd sinds het begin van het leven op aarde. dus uiteindelijk is dat een heel geschiedenis. Er kan niets van wat er op aarde is gebeurd ontsnappen aan die ethersfeer. Dus dat is een bibliotheek waar alle mensen vanuit hun intuïtie contact kunnen mee krijgen. In feite kan je dat noemen: 'Gods intelligentie'. Het is simpel, wij kunnen reizen in de geest en dat heeft te maken met het contact met die ethersfeer.

Boni: Gnostici zijn mensen die 'weten'. Op een mysterieuze manier 'weten' zij, lijken zij over tijd en ruimte heen te kunnen kijken. Zelfs in mensen hun persoonlijke geschiedenis zonder die mensen ooit gezien te hebben. Dat komt dus omdat ze net als jij contact kunnen maken met de ethersfeer.

François: Zo is dat. En mensen hebben van het woord gnostici, 'paragnost' gemaakt. Maar een ware gnosticus houdt zich niet bezig met zweverig gedoe zoals toekomstvoorspellingen.
Een zuivere gnosticus is diegeen die God in zijn hart zoekt. Ik zoek dus God in mijn hart. Niet zozeer dat ik op zoek ben naar God. Wat aanwezig is, is één belichaming, tussen vader en zoon, tussen God en de mensen, tussen die vorm van intelligentie. Tussen die vorm van liefde. Die vorm van intelligentie is uiteindelijk de hoogste vorm van liefde. En die hoogste vorm van liefde is de hoogste vorm van intelligentie en creativiteit.

Eind goed, al goed!
 

[lang kwaat]

Zijn we het niet teveel eens

Ja, misschien wel.
Maar voor even is het wel eens fijn, rustgevend.
Even een rustig kabbelend beekje met een zacht belletje op de achtergrond, wat gezang, en de waaiende wind.


En wees maar gerust, dat vuur komt vanzelf wel terug.

 , ja zo gaat het.

[Gouden middenweg & de wilde natuur]

Aangezien een mens zichzelf ziet als een persoon doet een mens aan personificatie.
Door die personificatie krijgt het begrip "ego" een extra dimensie, het begint als een persoon te leven in het taalgebruik en in de voorstelling van mensen.
En door de woordkeuze en personificatie van "ego" is het soms moeilijker is om de innerlijke processen te doorgronden. Los te koppelen van die personificatie.

Kunnen we een ander woord gebruiken ?
Bv. "in de war" "verwarring"

Wanneer ik boos ben omdat iemand op mijn kleine teen trapt, dan is het niet het ego dat er voor zorgt dat ik boos ben. (alsof er een klein ikje in mij zit met de naam "ego" , onafhankelijk van mezelf )
Is het niet eerder een  geestelijke verwonding/kwetsuur die me in verwarring heeft gebracht en nog altijd voortduurt en dat ik reageer vanuit die geestelijke verwarring.

En wat is de geestelijke verwonding/kwetsuur ?
is het de doodsangst ?

Wanneer is er een  ommekeer ? wanneer ik in staat ben om helder van geest te reageren ?
Wanneer ik de doodsangst ten diepste heb overwonnen ? wanneer ik de angst voor pijn heb overwonnen ?
De begeerte naar leven heb overwonnen, de begeerte naar de dood heb overwonnen ?

de aanvaarding van jezelf, de ander en het universum zoals het is.

[Steve]

Aangezien een mens zichzelf ziet als een persoon doet een mens aan personificatie.
Door die personificatie krijgt het begrip "ego" een extra dimensie, het begint als een persoon te leven in het taalgebruik en in de voorstelling van mensen.
En door de woordkeuze dat het soms moeilijker is om de innerlijke processen te doorgronden.

Kunnen we een ander woord gebruiken ?
Bv. "in de war" "verwarring"

Wanneer ik boos ben omdat iemand op mijn kleine teen trapt, dan is het niet het ego dat er voor zorgt dat ik boos ben. (alsof er een klein ikje in mij zit met de naam "ego" , onafhankelijk van mezelf )
Is het niet eerder een  geestelijke verwonding/kwetsuur die me in verwarring heeft gebracht en nog altijd voortduurt en dat ik reageer vanuit die geestelijke verwarring.

En wat is de geestelijke verwonding/kwetsuur ?
is het de doodsangst ?

Ja, zo zou je het kunnen verwoorden.
Ik gebruik meestal het woord “ego” voor de toegevoegde lading of de onderliggende processen die verwarring geven; en het woord “ik” voor dat wat zich nu en dan voordoet als tijdelijk referentiepunt. Hoewel “ego” gewoon het Latijn voor “ik” is, heeft het een een grotere belading gekregen dan gewoon “ik”, vandaar.

De angst voor de dood zou je misschien wel als het meest onderliggende proces kunnen aanwijzen. Maar er is toch meer aan de hand. Eigenlijk is er toch niets mis met de angst voor de dood, het is een volledig natuurlijke en dus zuivere reflex, maar wel van het lichaam. Ik zou dus eerder durven zeggen dat de verwarring die boos maakt door te stappen op jouw teen zijn oorsprong vindt in een identificatie met dat lichaam, eigen maken.

De hand wegtrekken uit het vuur met als onderliggende oorzaak doodsangst is heel natuurlijk. Boos worden op het vuur is toegevoegd. Boos worden omdat iemand van mening met je verschilt is toegevoegd. Dit beeld dat je gevormd hebt en gaat verdedigen alsof je leven er van afhangt is toegevoegd. Het geeft verwarring en daardoor gedrag dat niet in verhouding staat van iets dat maar een beeld is, gevormd is, mee geïdentificeerd is. Volgens mij zit het ontstaan van de ladling en dus de afkeer (bvb. boosheid) of het verlangen eerder daar.

Wanneer is er een  ommekeer ? wanneer ik in staat ben om helder van geest te reageren ?
Wanneer ik de doodsangst ten diepste heb overwonnen ? wanneer ik de angst voor pijn heb overwonnen ?
De begeerte naar leven heb overwonnen, de begeerte naar de dood heb overwonnen ?

Lijkt mij niet.
Ook een Boeddha, waar we vanuit gaan dat de ommekeer al lang gebeurd is, heeft nog de reflex het lichaam te behoeden voor nog meer pijn, het op de rug gaan liggen als hij teveel pijn in de rug had zoals beschreven is daar een voorbeeld van. De reflex het lichaam te behouden willen overwinnen lijkt mij niet zo realistisch. Wat mij wel realistisch lijkt is het niet identificeren er mee, het zijn reflexen te laten, maar de verwarring te overkomen dat het jouw lichaam is, of dat dat identiteitsbeeld dat zich er op gaat vormen “ik ben zus en zo, dit is mijn mening, deze gedachten zijn wie ik ben en moet ze dan ook gaan verdedigen alsof mijn leven er van afhangt” werkelijk beschermd moet worden en nodig is opdat het lichaam zich in stand kan houden. Het is vooral de angst dat dit beeld verliezen gelijk staat met doodgaan, dat een ommekeer in de weg staat.

de aanvaarding van jezelf, de ander en het universum zoals het is.

Ja, als aanvaarding staat voor niet verwerpen wat nu eenmaal is of niet willen hebben, niet verlangen dat het niet meer verandert. Maar zolang er beeldvorming is, is er ook trekken en afstoten, want beeldvorming is juist een beeld vormen zoals je het wilt hebben of wat je er niet van wilt hebben, is het vertekenen van de werkelijkheid, lading eraan toevoegen. Dus acceptatie zie ik eerder als een resultaat dan een middel. Hoewel het ook wel weer een vaardig middel kan zijn om het afbrokkelen of zien ontstaan van die beeldvorming te bevorderen.

Zo zie ik het althans eerder, maar dat gewoon ter informatie, om te delen, om een andere mogelijkheid het te bekijken er naast te leggen. Niet om te sturen of manipuleren, voor alle duidelijkheid.

[lang kwaat]

Je hebt wel mensen met neurologische aandoeningen die het lichaam of delen van het lichaam niet zien als zichzelf. Bij Alzheimer gebeurt ook dat mensen zichzelf niet meer herkennen in de spiegel. Er is geen besef meer van "dat ben Ik". Mijn moeder had dit. Ze zag iemand waarvan ze dacht dat ze uit Stiens kwam. Dat klopte want daar was ze geboren. Maar soms zag ze ook een onbekende in de spiegel. Het kwam ook voor dat ze voor de spiegel ging staan haren kammen en kennelijk opeens wel weer zichzelf herkende. Het heeft me wel doen inzien dat als mensen letterlijk het lichaam niet zien als Ik en van mij dit verwardheid is en niet wijsheid. Zou een Boeddha in de spiegel niet zichzelf herkennen in dat spiegelbeeld?

Mensen die door een neurologische aandoening delen van het lichaam niet ervaren als van mij, en Ik kunnen zelfs de neiging hebben dat lichaamsdeel weg te willen snijden.
Ze voelen zich er van vervreemd, niet van mij. Maar als je dat dus letterlijk zo ervaart, is dat ook weer niet voordelig, heilzaam.

In die zin kun je wel zien dat als iemand letterlijk het lichaam niet ziet als zichzelf of als van mij, dan betekent dat geen wijsheid maar het duidt op een probleem en het geeft ellende.

Daarom denk ik dat dit ook niet al te letterlijk moet worden genomen.

Ik geloof wel dat geestelijke kwetsuren trekken die algemeen menselijk zijn overdreven maken. Bij verwonding ontstaat onbalans. Zo kan iemand die bijvoorbeeld misbruikt is, en zich zonder de bevestiging van anderen eigenlijk waardeloos voelt, constant bevestiging zoeken bij anderen voor hoe goed ie dit of dat gedaan heeft. Zo erg dat het irritant wordt en het lijkt alsof iemand zichzelf geweldig vindt, terwijl het tegendeel eerder het geval is. Geen gezond gevoel voor eigenwaarde.

Dit is psychologie die afwezig is in boeddhisme vind ik, maar toch ook wel bijdraagt aan begrip voor anderen en ook jezelf.
Het kan ook nogal veroordelend en raar overkomen als je alles maar verklaart tot onwetendheid. Misschien is het ten diepste wel waar dat het zoeken naar eigenwaarde van die misbruikte persoon wordt veroorzaakt door onwetendheid over diens natuur, maar ja, wat heb je er aan? Heelt dat iemand. Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk moet je toch dat trauma aangaan en gaan verwerken. Ik vind dit een onderbelichte zaak in boeddhisme.

Ik hoorde onlangs het voor mij onbekende maar toch wel aansprekende idee dat ieders leven tegelijkertijd op verschillende niveaus wordt geleefd of zich afspeelt. Ik denk dat dit waar is. Ik heb me er nog niet echt in verdiept maar wat ik wel kan zien is dat ons leven zich afspeelt op fysiek niveau, energetisch niveau, psychologisch niveau, spiritueel niveau, bewust maar ook onbewust niveau, en weet ik nog meer.

Het is ook allemaal waar op dat eigen niveau. We functioneren ook op psychologisch niveau. En dat is ook niet een illusie. Zaken werken daar op een bepaalde manier, zoals dat misbruik echt diep ingrijpend is en dat mensen psychologisch zus en zo gaan functioneren.  En tegelijkertijd is het volgens mij ook waar dat er niveau is dat niet aangetast is en kan worden.

Het idee dat ons leven zich afspeelt op meerdere niveaus tegelijkertijd vind ik wel mooi want het verplicht je niet te kiezen voor wat nou echt waar en werkelijk is.
Als je psychologisch niveau niet erkend ga je daar over oordelen. Dan meen je dat mensen zichzelf en anderen maar wat wijsmaken met hun ideeen dat hun trauma hun heeft gevormd etc.
Dat is best lelijk.