Auteur Topic: Helpen van iemand die niets heeft  (gelezen 7485 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Prullarius

  • Gast
Helpen van iemand die niets heeft
« Gepost op: 01-02-2013 16:28 »
Een vriendin van mij is erg eenzaam en depressief (niet klinisch depressief, puur door externe factoren). Dit is al heel erg lang zo. Ze heeft veel onheilzame emoties en in dat opzicht denk ik dat het Boeddhisme haar op die punten veel te bieden heeft. Ik probeer haar bij te staan en haar vanuit mijn Boeddhistische redering manieren te vinden om haar aan te moedigen de positieve dingen te cultiveren en de negatieve gedachten iets te verlichten.

Nu is er een probleem. Want terwijl enerzijds haar positie nu goed aansluit bij de antwoorden vanuit het Boeddhisme, zijn er veel praktische problemen die haar ongeluk veroorzaken - ze is chronisch ziek (MS), heeft spanningen thuis, en ze heeft nauwelijks geld waardoor ze gedwongen bij haar ouders woont. Ze is erg geïsoleerd en er zijn geen praktische oplossingen hieruit te bedenken - neem dat maar even zo aan.

Inderdaad, als Boeddhist las je "problemen die haar ongeluk veroorzaken" en dacht je direct "externe factoren zijn niet de basis van iemands lijden". Het zal niet de oorzaak zijn, maar natuurlijk is hier een duidelijke relatie te zien tussen haar isolement en haar gevoel van nutteloosheid en minderwaardigheid voor andere mensen.

Mijn vraag is dan ook alsvolgt. Wat kan ik haar bieden zodat zij haar psychische situatie beter te lijf kan gaan? Want het nogal wat om te vragen: "Waarom ben je niet gelukkig?" "Omdat ik niet uit deze situatie kom." En dan te zeggen: "Dat hoef je ook niet, je hebt namelijk niets nodig buiten jezelf."

Ik vraag dit omdat er dus echt (voorlopig) helemaal niets te doen is aan de externe problemen. Daarom hoop ik dat er een manier is dat ze van binnen iets kan aanpakken, maar vaak wordt er in het Boeddhistische verhaal uitgegaan van een "normaal" leven waarin we veel meer in eigen hand hebben dus veel van de conventionele suggesties hebben hier maar een beperkte geldigheid. In het kort: Hoe kom je tot geluk als je niets hebt?

Offline marcel

  • wat is dit
  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3132
  • een goed voorbeeld is van onschatbare waarde
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #1 Gepost op: 01-02-2013 17:29 »
Mijn vraag is dan ook alsvolgt. Wat kan ik haar bieden zodat zij haar psychische situatie beter te lijf kan gaan? Want het nogal wat om te vragen: "Waarom ben je niet gelukkig?" "Omdat ik niet uit deze situatie kom." En dan te zeggen: "Dat hoef je ook niet, je hebt namelijk niets nodig buiten jezelf."

Ik vraag dit omdat er dus echt (voorlopig) helemaal niets te doen is aan de externe problemen. Daarom hoop ik dat er een manier is dat ze van binnen iets kan aanpakken, maar vaak wordt er in het Boeddhistische verhaal uitgegaan van een "normaal" leven waarin we veel meer in eigen hand hebben dus veel van de conventionele suggesties hebben hier maar een beperkte geldigheid. In het kort: Hoe kom je tot geluk als je niets hebt?

Moeilijke situatie.

Het lastige van iemand die depressief is, is dat het in het algemeen weinig zin heeft  om met het verhaal van gedachten transformatie te komen.
Iemand die depressief is kun je wel vertellen dat ie wat meer moet kijken naar de positieve dingen en dergelijke, maar dat komt nu juist niet binnen omdat de persoon depressief is.

Volgens mij bewijs je haar de grootste dienst door er voor haar te zijn en haar op te zoeken. Zeker als ze jou graag mag.
En misschien zo af en toe en voor zover mogelijk eens iets te ondernemen zoals een wandelingetje, als dat gaat met de ms. Nou is dat met dit rotweer ook niet echt iets om naar uit te kijken, tzou beter zomer zijn.

Er valt soms wel eens wat licht door een depressie, die momenten zullen haar misschien mettertijd op weg kunnen helpen in haar eigen innerlijk proces wat ze doorloopt.

Verder is er wellicht medicatie( antidepressiva) en therapie mogelijk.
Maar ja...daar moet ze dan wel weer enigszins intrinsiek voor gemotiveerd zijn.

Het lastige voor jou is dat je zo graag iets zou willen doen dat ze ondanks de tegenslag die ze ervaart zich toch wat beter zou voelen.
Maar ja..kunnen we ijzer met handen breken?

Sommige dingen hebben tijd nodig om uitgewerkt te raken...

zo zie ik het een beetje.

Sterkte

« Laatst bewerkt op: 01-02-2013 19:15 door lord rainbow »
niks is wat het lijkt

Offline JG888

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 158
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #2 Gepost op: 01-02-2013 20:17 »
Beste Prullarius,

Ik ben zelf ook één jaar ongelukkig/depressief geweest, dit kwam doordat ik één jaar over moest doen en veel vrijstellingen had. Kort samengevat: Ik had veel vrije tijd en weinig te doen.
Je voelt je dan nutteloos en begint na te denken over je leven. Je gaat je vervelen en door die negatieve emoties heb je ook niet de motivatie om dingen te ondernemen etc.
Waarschijnlijk leed ik al langer alleen kon ik dit goed verbergen door al die drukte om mij heen. Maar tijdens deze periode kreeg ik dus echt met mijzelf te maken.
Ik kende toen nog geen meditatie en daardoor wist ik niet goed wat ik er mee aan moest maar ik heb het wel uitgezeten tot dat ik het had gehaald en met een andere opleiding begon. Daardoor kwam er meer drukte en hoef je dus niet te dealen met al het lijden in jezelf.
Maar omdat ik had gezien dat ik leed ben ik dus begonnen met meditatie en hier ben ik dus mee doorgegaan. Ik zou in die moeilijke tijd graag iemand gehad hebben die had gezegd, probeer eens meditatie. Ik zou dus aanraden om haar meditatie te laten proberen.

Misschien staat ze niet open en denkt ze negatief, maar misschien staat ze juist wel open en wil ze graag van haar depressie af geholpen worden.
Probeer eerst tijdens een gesprek te zorgen dat ze een gevoel van vertrouwen heeft. Vertrouwen in jou goedheid en jou steun. Dit doe je door vanuit jezelf te praten. Ik vind het vervelend voor je, maar ik ben er voor je. Daarna zou het beste zijn als je een ervaringsdeskundigen was oftwel dat je zelf ook een depressie mee hebt gemaakt, dit zorgt ervoor dat het vertrouwen in wat je zegt sterkt groeit omdat jij ook van je depressie af bent gekomen. Maar ik weet niet of jij zelf wel eens een depressie mee hebt gemaakt?
Anders zou je kunnen beginnen over dat jij je vroeger ook wel vaker ongeluk hebt gevoeld (weer vanuit je eigen ervaring spreken) en dat het inderdaad erg vervelend was. Maar dat je sinds dat je aan meditatie doet hier minder last van hebt en als je er last van hebt dan kan je er beter mee omgaan.
Dit moet je natuurlijk niet verzinnen, het moet echt vanuit jezelf zijn en je moet het echt hebben meegemaakt. Maar dat laatste voorbeeld van dat je je wel eens ongelukkig voelt, is denk ik wel herkenbaar?
Nu breng je dus meditatie naar voren als iets wat haar kan helpen, omdat het jou ook helpt. Dan kan je het breder trekken, dan zeg je ik ken meerdere mensen waarbij het heeft geholpen. Desnoods noem je mij als voorbeeld. Dit zijn empirische bewijzen en hier hechten mensen veel waarde aan.
Dan kan je ook nog vertellen dat onderzoekers op de universiteit in Nijmegen onderzoek doen naar MBSR(mindful based stress reduction) en MBCT(Mindful based cognitive therapie). Dit zijn boeddhistische meditatie technieken en daar wordt en is onderzoek naar gedaan bij mensen met o.a. depressies en stress.
En dat dit goede resultaten geeft en dat die mensen vaak veel minder depressief zijn en stress hebben.
Op deze manier bouw je het langzaam op en dring je het niet op. Juist door het vertrouwen dat je hebt opgebouwd zal ze meer open staan en zal ze het waarschijnlijk wel willen proberen.
Vertel haar er wel bij dat het niet na 1x werkt, maar dat je het voor een langere tijd zoals 2 maanden moet doen. Is ook onderzoek naar gedaan, een MBSR en MBCT cursus duurt 8 weken en pas na zo'n langere periode zal de hersenactiviteit in de hersenen veranderen. Een vriendin van mij had ik het ook geleerd en ik vertelde toen ook dat als ze een duidelijk effect wilde merken dat ze dan zeker 2 maanden elke dag 15 minuten moest mediteren. Simpelweg omdat er dan een duurzame verandering in de hersenen plaatsvindt.

Ik hoop dat ik een beetje heb kunnen helpen en houdt ons op de hoogte!
Sterkte!
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #3 Gepost op: 01-02-2013 21:35 »
Ik heb in mijn jongelingenjaren diverse diepe depressies gekend, die mij soms tot wanhoop dreven. Ik leefde toen ook in een relatief isolement, alhoewel daar in uiterlijke zin misschien geen echte aanleiding toe was. Het leek er op alsof ik geen richting had. Ik heb het een en ander aan emotionaliteit jarenlang diep verborgen, ik was nogal introvert gericht en bijna hooggevoelig. Verder heb ik kunstenaarsbloed in mij stromen, iets wat in mijn familie verder ook bij mijn grootvader voorkwam en mijn oom nog voorkomt. Met als gevolg depressies die, wanneer ze eenmaal voorbij waren, een enorme inspiratie en creativiteit openbaarden. Ik leed daar echter ontzettend onder.

Nu ben ik inmiddels 20 jaar met een partner samen, en tevens getrouwd. Dat was één van de ommekeren in mijn leven, liefde en zorgzaamheid zijn immers helend. Maar daar heb ik geluk mee gehad, ik zie dat als Gods genade, ook al geloven Boeddhisten niet in een God. Ik ben Zen-boeddhist, maar ik begin steeds meer in te zien, dat niets zuiver toevallig gebeurt. Alles heeft zo zijn redenen, althans, zo lijkt het. Maar het heeft zich uitgewerkt, zoals Lord Rainbow dat mooi zegt. Of dit karma was? Wie zal het zeggen... Ik weet wel dat elk emotioneel gevoel wat mensen in zichzelf proberen op te sluiten een tijdbom kan worden. Vandaar dat ik van mening ben dat de psychoanalyse van Carl Gustav Jung, een volgeling van Sigmund Freud, grote waarde heeft. Met name in zijn ideeën over de schaduw vind ik veel waarheid, de schaduw vertegenwoordigt de onderdrukte kant van onze psyche. Wat je onderdrukt in jezelf, zal op den duur je noodlot worden. Laat eenieder dus bijvoorbeeld uiterst voorzichtig zijn met het wegstoppen van emoties, van je eigen waarheid en werkelijke uniekheid. Wees dus geen kuddedier, maar wordt een individu, wordt wakker en wees wat je ook maar bent. Ontken niets, niet je eigen falen, je lelijke kanten, je woede, je teleurstelling, je andere geaardheid, je afschuw, wat dan ook.

Veel depressies komen voort uit niet-acceptatie, veel depressies komen voort uit een soort zelfhaat. We hebben onszelf niet lief, we willen eigenlijk helemaal niet onszelf zijn. We zoeken grote voorbeelden, ook in de spiritualiteit. Vandaar dat Zen metaforisch stelt dat als je de Boeddha tegenkomt, je hem moet doden. Omdat zijn grote voorbeeld jou levende individualiteit de weg kan versperren; je kan belemmeren in te zijn wie je bent, wat je bent. Dat is niet de schuld van de Boeddha of van wie dan ook; het is eerder de zware steen die de mens zelf op zijn hart legt, de verstening van het willen zijn zoals de Boeddha, exact in zijn voetsporen willen treden, precies te willen zijn zoals hij. Vergeet het... Zie de Boeddha slechts als een menselijk voorbeeld, die een vingerwijzing duidt. Hij verwijst eerst naar de maan, maar daarna wijst hij naar... JOU. Jij bent het leven, jij bent de vervulling van het Bestaan, een zoon of dochter van de levende God.

Het heeft geen zin om iemand die depressief is het advies te geven dat er zoveel mooie dingen zijn, dat de positieve kant van het leven ook zichtbaar zou moeten zijn. Die relativiteit is niet zichtbaar voor een depressief persoon. Omdat een depressie immers bewustzijnsvernauwend werkt. Men leeft op dat moment in het geestelijke lijden, is er als het ware een slachtoffer van. Niet dat er absoluut niets aan gedaan zou kunnen worden. Misschien is therapie noodzakelijk, wellicht zijn medicijnen nodig. Dat kan. Wat mij erg geholpen heeft, is de buitenlucht in te gaan, te gaan sporten, hardlopen. Dat maakt gelukshormonen aan, waardoor men zich beter gaat voelen. Ook al was ik nog zo down, ik dwong mezelf om hard te gaan lopen, te aarden.

Ik geef eerlijk toe dat ik toentertijd hulp gehad heb, vooral van een Zen leraar. Dat heeft tot op zekere hoogte goed geholpen. Maar achteraf gezien heb ik het eigenlijk allemaal grotendeels zelf moeten doorleven, moeten vallen en weer opstaan. Ik hecht zeer grote waarde aan spiritualiteit, omdat ik niet kan leven in een universum zonder zin. En de Westerse samenleving lijkt soms een leven zonder zin voor te leven: men wil zichzelf vullen, omdat er een leegte is ontstaan. Die leegte is het ontbreken van zingeving, terwijl de mens in wezen een door en door spiritueel wezen is. Althans, zo zie ik het. Meditatie heeft mij ontzettend geholpen, maar pas nadat ik de grootste problemen had opgelost. Toen ik onder andere mijzelf dieper had geaccepteerd, kwam ik langzamerhand in het reine kwam met mijn innerlijke schaduwkanten. Nu ben ik de 50 gepasseerd en als ik terugkijk en zie hoe ik in mijn jongelingenjaren ben vastgelopen, dan verbaas ik me er over. Ik voel me nog wel eens een dag niet zo gelukkig, maar dat hoort tenslotte bij het leven. Ik heb al heel lang geen depressies meer, omdat ik de steen van mijn hart heb afgerold. De verstening is weg, God leeft in mij en ik leef in God. Ik ben gezegend, elke dag, en ik ben dankbaar voor het leven. Ik ben door een diep dal gegaan, dat leek een doodlopend dal. Maar achteraf is dat dal toch nodig geweest, om te worden wie ik daadwerkelijk ben en zelfs hoe ik bedoeld ben. Ik kan slechts getuigen van mijzelf, ik ben die ik ben. En ik ben ondanks al mijn levenservaring en kennis een heel gewoon mens, die dagelijks bid, contempleert en mediteert. Ik bid voor de zieken, voor de onderdrukten, voor het leed van de mensen, voor hen die geslagen worden door het leven, die onrechtvaardig behandeld worden. Ik bid dat ze de zon weer mogen aanschouwen, de zon van wie ze werkelijk zijn. Die zon is normaliter verduisterd door al onze drukte, al onze gedragingen die stof doen opwaaien.

Ik leef een sober leven, ik studeer veel op religieuze geschriften. Niet om het antwoord te vinden, want dat heb ik in mijzelf gevonden. Het antwoord is namelijk slechts uitsluitend in zichzelf te vinden. Ik voel mij gezegend in vergelijking met wie ik ooit meer dan 25 jaar geleden was. Dat betekent niet dat ik nu een heilige ben, ik besef dat goed en kwaad in mij aanwezig zijn, net als in iedereen. Dat is inherent aan ons mens-zijn. Ik ontken mijn schaduw niet langer, alhoewel ook ik nog wel eens domheden kan begaan. Dat heeft een directe weerklank in mijn ziel, en dan lijd ik er zelfs onder. Ik kan geen conflicten meer hebben met mensen, ik ga dat bij voorkeur uit de weg. Omdat ik het volstrekt zinloos acht om een conflict te hebben. Dit lijkt een vorm van ontwijkend gedrag of misschien zelfs lafheid, maar dat is het totaal niet. Soms denken mensen dat ze een woordelijk conflict hebben met mij, maar ik kijk slechts stil toe hoe de ander zich gedraagt. Wat men zegt... Ik reageer niet, ik luister en observeer slechts. Dat levert vaak veel meer op dan dat ik mijzelf probeer te verdedigen of zelfs te rechtvaardigen.

Hopelijk heeft iemand iets aan het bovenstaande. Het is een korte belijdenis van mijn leven. Ik kan er waarschijnlijk niet iemand echt mee “helpen”, maar ik wil er mee aangeven dat hoe beperkt de uiterlijke omstandigheden ook lijken, het daadwerkelijke probleem ligt eigenlijk rondom het hart van de mens. In het innerlijk begint alles. Wees wat je ook maar bent, en laat je niets wijsmaken. Dan ben je als vanzelf gezegend, dan ben je vanuit je losse natuurlijkheid een Boeddha. Helaas wil men daar vaak niet van horen, omdat het te veel voor de hand liggend lijkt. Maar ik verzeker u dat niets is zoals het lijkt te zijn. Het eenvoudige is juist moeizaam te realiseren. Zit stil en observeer. Dat is alles.

Met beleefde groet en een diepe buiging vol respect voor ieder levend wezen,

Basho :)
« Laatst bewerkt op: 05-02-2013 04:21 door Basho »

Prullarius

  • Gast
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #4 Gepost op: 01-02-2013 22:53 »
Bedankt voor jullie uitgebreide reacties en de steun :)

@Lord rainbow: Inderdaad, sommige dingen kunnen gewoon niet opgelost worden.. ik let erop dat ik inderdaad geen energie verspil aan iets onmogelijks en ook aan de kleine dingetjes denk. Op mijzelf heeft de situatie gelukkig geen negatieve doorwerking.

@JG888: Zelf heb ik inderdaad ook zware tijden doorgemaakt waarin ik me tot op het randje van de afgrond hechtte aan iemand en zocht naar antwoorden waar ik los had moeten laten. Wat in mijn recente leven vooral een rol speelt is het feit dat ik chronische vermoeidheid heb. Daardoor is mijn leven erg sober - ik eet sober, en buiten mijn werk/studie verplichtingen om zie ik eigenlijk geen mensen. Dat is voor mij geen enkel probleem, ik ben best wel een asceet van mezelf, en ik verveel me nooit. Het is niet fijn, altijd moe zijn, maar voor veel andere mensen zouden mijn omstandigheden veel vervelender zijn.

Ik heb met die vriendin jaren lang een relatie gehad, de communicatie is dus erg diep geworteld en goed. Waar ik mee zit is dan ook niet zo zeer hoe ik het moet aanpakken met haar, maar eerder wat ik inhoudelijk kan bieden dat wat soelaas brengt.

Meditatie is inderdaad een goede suggestie. Probleem is wel dat ze het denk ik niets voor haar vindt - ze wil graag een actief leven en zo veel mogelijk prikkels. Ook wil ze graag dat alles in 1x gelijk resultaat geeft, ze is net als ik slecht in dingen gestaag trainen. Zou mooi zijn als ze het zou proberen..

@Basho: Een gedeelte van je verhaal is ook hier van toepassing, vooral het onderdrukken, wat ze geloof ik veel doet, om met haarzelf om te kunnen gaan. Therapie en medicijnen zijn hier zoals ik het zie niet relevant (die heeft ze trouwens al), omdat het hier om een hele "normale" depressieve reactie gaat die de meeste mensen zullen hebben als hun slaapkamer een soort isoleercel voor ze wordt.
Het erkennen van haar eigen falen en andere negatieve aspecten zou op de lange termijn inderdaad een goed effect kunnen hebben.

Wat ik veel terugzie bij Boeddhisten is dat ze eerst losbandig leven en dan tot inkeer komen. Bij mij geldt dat niet, maar niettemin merk ook ik dat het veel makkelijker is om afstand te doen van dingen als je er ervaring mee hebt (en ze op waarde kan schatten) dan dingen die onbereikbaar voor je blijven. De beloningen die ik maar heel spaarzaam heb gehad in mijn leven zijn ook precies de dingen die me nu nog met enige regelmaat wat doen verlangen en lijden. Voor haar is veel onbereikbaar, en dus vestigt ze al haar hoop op de dingen waarvan ze denkt dat die haar gelukkig zullen maken maar die ze niet kan bereiken: Actief leven, genoeg te besteden, actieve baan waarin je met veel mensen werkt en je "erbij hoort" en "nut hebt". Wat daar bij komt is dat ze door haar ziekte nooit enig diploma heeft kunnen halen, waardoor het accepteren van je eigen falen loodzwaar wordt. Waar ik het nog kan wegrelativeren bij alle erkenning die ik in mijn leven heb gehad, heeft zij nauwelijks dat soort erkenning gehad waardoor falen ertoe leidt dat je aan je eigen bestaansrecht gaat twijfelen.

Dat is dus een beetje waar het klem zit, zoals ik het zie. Als je eenmaal boeddhist bent en in haar positie terecht komt zou je beter met die problemen en negatieve gedachten om kunnen gaan, maar om die mentaliteit te ontwikkelen is het vaak nodig eerst vanalles mee te maken en er uit vrije keus afstand van te doen. Misschien biedt meditatie inderdaad een opening in die patstelling, maar ook dat is nogal wat om van iemand te vragen die de hele dag gek wordt van het "niks doen".

Mocht iemand nog een inspirerende tekst of video hebben die misschien op de één of andere manier betrekking heeft, graag :)

Offline marcel

  • wat is dit
  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3132
  • een goed voorbeeld is van onschatbare waarde
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #5 Gepost op: 01-02-2013 23:36 »
Overigens hoop ik wel dat een ieder beseft dat dit een openbaar forum is.
Iedereen kan meelezen.
Dat heeft zo zijn positieve kanten.
Maar ik wil aanraden voorzichtig te zijn met al te privacy gevoelige informatie.
Je weet maar nooit waar het via internet allemaal op kan duikelen.
« Laatst bewerkt op: 02-02-2013 09:51 door lord rainbow »
niks is wat het lijkt

Offline JG888

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 158
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #6 Gepost op: 01-02-2013 23:37 »
Misschien biedt meditatie inderdaad een opening in die patstelling, maar ook dat is nogal wat om van iemand te vragen die de hele dag gek wordt van het "niks doen".

Beste Prullarius,

Je zegt dat ze de hele dag niks doet en hier gek van wordt.
Als je toch niks te doen hebt, waarom zou je dan niet gaan mediteren?
Of het in iedergeval proberen?
Jij kan haar hiervoor een beetje motiveren door onder andere over jou leven te vertellen en hoe meditatie jou heeft geholpen. Mij heeft het geholpen om mij niet meer te vervelen, niet nutteloos te voelen, minder pieken en dalen, minder stress en piekeren etc.
Het motto wat ik hierbij wil neerzetten is dan ook 'Je weet het nooit als je het niet probeert!'.
Laat haar beginnen met 10 minuten en dan langzaam naar 15 minuten. Als ze zoals je zegt heel de dag niks zit te doen en ze houdt het dan vol om 1 week lang elke dag 4 x 15 minuten te mediteren. Moet jij eens kijken hoe ze zich voelt. Het voordeel dat ze heeft is dat ze zich nu al erg kut voelt, erger kan niet, het kan dus alleen maar beter worden, niet waar? Ze moet alleen gemotiveerd worden en doorzetten, tot dat ze voor zichzelf merkt dat het echt helpt.
Je moet het zoals Basho ook al zegt in jezelf zoeken en hoe doe je dat? Juist door meditatie, dan kan je jezelf helpen.
« Laatst bewerkt op: 01-02-2013 23:39 door JG888 »
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #7 Gepost op: 02-02-2013 07:46 »
Overigens hoop ik wel dat een ieder beseft dat dit een openbaar forum is.
Iedereen kan meelezen.
Dat heeft zo zijn positieve kanten.
Maar ik wil aanraden voorzichtig te zijn met al te privacy gevoelige informatie.
Je weet maar nooit waar het via internet allemaal op kan duikelen.

Kun je eens specifiek aangeven waar volgens jou "al te privacy gevoelige informatie" wordt gedeeld in deze topic? Oplettendheid wat dit aangaat is inderdaad natuurlijk soms op zijn plaats. Maar ik zie in deze topic (nog) niet een "te grote" privacy gevoelige informatie, althans, niet wat mijzelf betreft. Of ik in een ver verleden met mezelf in de knoop heb gezeten, ach. Die persoon die ik toen was, bestaat eigenlijk niet meer als zodanig. Het is meer dan 25 jaar geleden, alle omstandigheden zijn gewijzigd en ik ben veranderd. Mensen zouden mij niet eens meer herkennen qua persoonlijkheid als ik de jongeling die ik toen was naast mijzelf zou kunnen plaatsen zoals ik nu ben. Er is een wereld van verschil. De gedachtegang en bijbehorende redenaties die ik toen had, zijn verdwenen. Het was een kwestie van de verkeerde kant op lopen, maar dat niet beseffen. Dat is wat de Boeddha “onwetendheid” noemt, en onwetendheid is de geestelijke wortel van alle smart en lijden. Misschien is het goed dat een ervaren Zen-boeddhist als ik dit publiekelijk aangeef, zodat duidelijk is dat een meditatieve en spirituele richting door het leven zelf als het ware wordt gedicteerd door middel van een diep lijden.

Ik fungeer hier zelfs onder een nickname met een avatar die immers een gebeeldhouwd gezicht weergeeft van Zen Patriarch Bodhidharma. Niemand weet hier wie ik daadwerkelijk ben, omdat dat immers niet op dit forum staat en ik het er ook niet op zet. Dat is een vorm van privacy bescherming. Natuurlijk moet je zelfs dan nog op je hoede zijn, maar alles wat ik beschrijf, schrijf ik met de "waarschuwing" in mijn achterhoofd dat anderen het immers publiekelijk kunnen lezen. In werkelijkheid is mijn leven nog veel rijker en genuanceerder als wat ik in woorden kan weergeven, dat geldt denk ik voor iedereen. Ik laat trouwens nog een aanzienlijk deel van eventuele nadere bijzonderheden achterwege, anders zou het bijna een dagboek worden, en daar lijkt me sowieso niemand in geïnteresseerd.

Wat veel gevaarlijker is, is te gedetailleerde informatie op facebook of hyves e.d. plaatsen, met naam en toenaam. Ik doe trouwens niet mee aan het spelletje van de social media, omdat ik er niks aan vind. Maar ik heb wel eens op beperkte schaal wat kunnen meelezen met iemand die daar geregistreerd is. Je haren rijzen te berge als je merkt wat mensen allemaal over zichzelf schrijven, open en bloot en voor iedereen zichtbaar die op die social media meedraait. Zelfs roddels over hun collega’s op het werk en over hun leidinggevenden. Dat is natuurlijk het allerdomste wat je kunt doen.

Dan valt het hier erg mee, denk ik. Natuurlijk moet je steeds op je hoede zijn, ook op dit forum. Maar zolang er geen naam en toenaam bij staat, is het de vraag wat iemand anders met die teksten uit zou kunnen vreten. Het lijkt me wel zaak, dat de ontboezemingen hier niet te ver moeten gaan, en dat we daarin ook het Midden dienen te bepalen. Maar ik heb een stukje van mijn levensverhaal verteld, omdat het mogelijk iemand ergens van dienst kan zijn. De achterliggende gedachte is dus hulp bieden, voor zover mogelijk. Want zoals ik al heb laten doorschemeren, kan men uiteindelijk slechts zichzelf helpen.

Met vriendelijke groet,

Basho ;)
« Laatst bewerkt op: 05-02-2013 04:24 door Basho »

Prullarius

  • Gast
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #8 Gepost op: 02-02-2013 12:36 »
Je zegt dat ze de hele dag niks doet en hier gek van wordt.
Als je toch niks te doen hebt, waarom zou je dan niet gaan mediteren?
Of het in iedergeval proberen?

Om je maar even antwoord te geven; Tja, het is in het begin natuurlijk het zwaarst, niks wordt dan nog "nikser". Daarnaast geldt voor haar waarschijnlijk dat als ze meegaat in het voorstel ze het gevoel heeft dat ze zichzelf opzij zet en inderdaad zoals Basho beschreef het gevoel heeft dat ze in andermans schaduw staat en geen eigen identiteit meer heeft. Dat klinkt aanstellerig, omdat wij allemaal elementen in ons leven hebben waarvan we zeggen "dit ben ik, dit hoort bij mij", maar als je die niet zo veel hebt is het een hele stap om mee te gaan in iets uit een levensstijl van een ander. Je moet dan stoppen met jezelf groot houden en je kwetsbaar opstellen op andermans gebied. Dat is even om een beetje de mogelijke weerstand te beschrijven. Maar je hebt gelijk, die aanpak lijkt me inderdaad goed.

Depressie en  'gek worden van de hele dag niks doen' 
kan ik eerlijk gezegd niet met elkaar rijmen.
Op basis van deze mededeling  zou het ook meer een vorm van burnout of overspannenheid kunnen zijn.

Nou, dat lijkt mij meer iets dat samenhangt met drukte. Maar er zit ook wel wat in; het is het inderdaad wel zo dat ze last heeft van stress. Het is eigenlijk heel simpel samen te vatten; ze is ziek, ze probeert vanalles te bedenken en te doen om mee te komen in het leven, maar overal stuit ze op dichte deuren. Daardoor is ze keer op keer teruggeworpen op gewoon de dag doorkomen en hopen dat het verandert. En dat veroorzaakt depressie en stress.
De praktische dingen zijn allemaal al geprobeerd (sporten, werk, studie, vrijwilligerswerk, hulp, medicatie voor haar ziekte, hobby's, bijeenkomsten, vrienden). Sommige dingen hebben inderdaad wel wat positief effect. Maar ik denk dus dat ze nu beter op innerlijk vlak iets kan proberen, want extern wordt het meeste er al wel uit gehaald - en dat is wel wat, maar niet zo heel veel. Het ademhalen is denk ik wel een goed begin, meditatie zou ook mooi zijn als ze het wil proberen. Ze woont niet echt in de buurt, dus fysiek zie ik haar niet veel (vandaar ook dat ik vroeg naar inspirerende links). Maar ik zal tegen haar zeggen dat als ze op een punt is dat ze er helemaal doorheen zit en niks meer weet, ze mij langs moet laten komen en ze het een kans moet geven om samen wat meditatietechnieken door te nemen. Want inderdaad, als ze het zelf toch al helemaal niet meer weet, wat heb je dan te verliezen met gewoon proberen? :)

Offline marcel

  • wat is dit
  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3132
  • een goed voorbeeld is van onschatbare waarde
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #9 Gepost op: 02-02-2013 12:37 »
same time action....

maar ook dat is nogal wat om van iemand te vragen die de hele dag gek wordt van het "niks doen".
Mocht iemand nog een inspirerende tekst of video hebben die misschien op de één of andere manier betrekking heeft, graag :)


Depressie en  'gek worden van de hele dag niks doen' 
kan ik eerlijk gezegd niet met elkaar rijmen.
Op basis van deze mededeling  zou het ook meer een vorm van burnout of overspannenheid kunnen zijn.
Ik ben natuurlijk geen dokter, maar vind het daar wel wat van weghebben.
Na jou tweede posting lijkt het er meer op
dat ze niet kan ontspannen en geen rust kan vinden.

Heeft ze hobby's, interesses, iets wat ze zou willen...?
Wanner het lichaam beweegt, beweegt de geest mee.
Wandelen,fietsen,yoga,filmje pikken,schouwburg toe, dat soort zaken.
Assertitviteits cursus?

Wanneer ze niets doet gebeurd er natuurlijk ook niets.
Dan kun je aandragen wat je wilt.
Maar als het vervolgens in de bodemloze put
van de slachtofferrol valt heeft dat weinig nut.

Voor het tot rust brengen van de geest is
het volgen van de ademhaling geschikt.
Gewoon het uitgaan en het inkomen ervan.
Omdat dat zo eenvoudig is dat wij er moeite mee hebben,
worden er vaak dingen bij gehaald
om de geest iets te doen te geven
zoals:denken bij de inademing: 'ik adem in'
en bij de uitademing:'ik adem uit' ,tellen, concentreren op de buik ed.

Je kunt dan beginnen met bijvoorbeeld eerst door je rechter neusgat in te ademen,waarna je door je linker neusgat uitademt.
Vervolgens adem je in door je linker neusgat en dan uit door je rechter neusgat.
Dat doe je een paar keer zeg bijvoorbeeld drie keer ieder.

Vervolgens adem je gewoon door beide neusgaten en volg
je met aandacht het in en uitgaan van de adem.


Het lijkt me trouwens raadzaam om een en ander te doen
wanneer ze er juist
niet helemaal doorheen zit.
« Laatst bewerkt op: 02-02-2013 20:25 door lord rainbow »
niks is wat het lijkt

Offline JG888

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 158
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #10 Gepost op: 02-02-2013 16:57 »
Om je maar even antwoord te geven; Tja, het is in het begin natuurlijk het zwaarst, niks wordt dan nog "nikser". Daarnaast geldt voor haar waarschijnlijk dat als ze meegaat in het voorstel ze het gevoel heeft dat ze zichzelf opzij zet en inderdaad zoals Basho beschreef het gevoel heeft dat ze in andermans schaduw staat en geen eigen identiteit meer heeft. Dat klinkt aanstellerig, omdat wij allemaal elementen in ons leven hebben waarvan we zeggen "dit ben ik, dit hoort bij mij", maar als je die niet zo veel hebt is het een hele stap om mee te gaan in iets uit een levensstijl van een ander. Je moet dan stoppen met jezelf groot houden en je kwetsbaar opstellen op andermans gebied. Dat is even om een beetje de mogelijke weerstand te beschrijven. Maar je hebt gelijk, die aanpak lijkt me inderdaad goed.

Ik zou dan aanraden om gewoon haar op haar ademhaling te laten letten.
Niks over meditatie melden, dan kan het ook niet gezien worden als 'dit spiritueel gedoe is niks voor mij'.
Gewoon simpelweg eventjes voor één minuut op de adem letten zorgt al voor stress vermindering en ontspanning. Als ze merkt dit werkt zal ze dit vaker en langer gaan doen.
Routine is belangrijk voor de mens, daarom zou ik aanraden als ze dit wil doen om het tenminste even in de ochtend te doen als ze wakker wordt en in de avond voordat ze gaat slapen. Natuurlijk kan ze het ook gedurende de dag doen wanneer ze hier behoefte aan heeft.
Je adem is geheel neutraal, er is geen boeddhistische adem, islamitische adem, joodse adem etc.
Er is gewoon de adem vandaar dat er waarschijnlijk minder weerstand zal optreden als je het zo brengt, gewoon even naar de adem kijken. Gaat die snel of  langzaam? Gaat die diep of juist kort? Voelt het koud of warm? Gespannen of ontspannen? Ze kan het hooguit raar vinden maar door het te doen raakt ze eraan gewend en als het werkt dan zal ze ermee doorgaan.

Depressie en  'gek worden van de hele dag niks doen' 
kan ik eerlijk gezegd niet met elkaar rijmen.
Op basis van deze mededeling  zou het ook meer een vorm van burnout of overspannenheid kunnen zijn.

Bij mij was deze combinatie geen burnout of overspannenheid. Het was meer een gevoel van nutteloosheid.
Doordat je het lijden in jezelf niet langer kan verhullen door bezigheden. Waarom vervelen mensen zich, simpelweg omdat ze niks weten waarmee ze hun lijden kunnen bedekken of verbergen.
Ze hebben niks te doen, ze moeten altijd iets te doen hebben. Ze kunnen niet met zichzelf zijn, er is nog geen vrede gesloten met het huidige moment en met zichzelf.
Juist door het verliezen van het werk, scheiding etc worden mensen op zichzelf aangewezen en met zichzelf geconfronteerd. Dit kan erg pijnlijk zijn en dan voel je je minderwaardig en nutteloos.
Je zou kunnen zeggen dat een deel van je eigenwaarde weg is gevallen.
Er kan ook schuld ontstaan omdat je niks doet en niks bijdraagt aan de maatschappij. Mensen hebben niks aan je. Bezigheden zoeken is dan een goede oplossing alleen ontbreekt daar vaak de motivatie voor en dit is alleen een tijdelijke oplossing om het lijden en de gehechtheid te verbergen.
Uiteindelijk moet je de oplossing in jezelf zoeken en op deze manier tot inzicht komen.
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #11 Gepost op: 03-02-2013 10:03 »
Bij mij was deze combinatie geen burnout of overspannenheid. Het was meer een gevoel van nutteloosheid.
Doordat je het lijden in jezelf niet langer kan verhullen door bezigheden. Waarom vervelen mensen zich, simpelweg omdat ze niks weten waarmee ze hun lijden kunnen bedekken of verbergen.
Ze hebben niks te doen, ze moeten altijd iets te doen hebben. Ze kunnen niet met zichzelf zijn, er is nog geen vrede gesloten met het huidige moment en met zichzelf.
Juist door het verliezen van het werk, scheiding etc worden mensen op zichzelf aangewezen en met zichzelf geconfronteerd. Dit kan erg pijnlijk zijn en dan voel je je minderwaardig en nutteloos.
Je zou kunnen zeggen dat een deel van je eigenwaarde weg is gevallen.
Er kan ook schuld ontstaan omdat je niks doet en niks bijdraagt aan de maatschappij. Mensen hebben niks aan je. Bezigheden zoeken is dan een goede oplossing alleen ontbreekt daar vaak de motivatie voor en dit is alleen een tijdelijke oplossing om het lijden en de gehechtheid te verbergen.
Uiteindelijk moet je de oplossing in jezelf zoeken en op deze manier tot inzicht komen.

Wat u hier schrijft, is zeer herkenbaar, en mijns inziens de waarheid. Mensen die uit de rol van het “normale leven” vallen, vallen plotsklaps op zichzelf terug. En als dat gebeurd, weten ze zich geen raad, omdat ze nog nooit in zichzelf hebben gekeken, nog niet weten wat ze in wezen zijn en geen vrede kunnen vinden met het huidige moment en met zichzelf. Dit kan erg veel pijn doen, omdat de mens over het algemeen aan de buitenkant van zijn wezen leeft. Al onze zintuigen zijn naar buiten gericht, althans, zo voelen we dat. Natuurlijk is zintuiglijke oriëntatie op de wereld buiten het lichaam belangrijk, maar het is niet alles. Werk, vrije tijd, slapen, eten, de kinderen naar school brengen, enzovoort, alles draait om de stampvolle agenda, ieder moment moet eigenlijk het liefst worden gevuld. We worden van jongs af aan niet geleerd om stil te zitten, ons te bezinnen op het moment, om naar binnen te kijken wat er zich eigenlijk in onszelf allemaal afspeelt. Wanneer de zelfconfrontatie plaatsvindt, hetzij door verlies van werk, ernstig ziek worden, je partner overlijdt en dergelijke, weet de mens zich geen raad. Natuurlijk is het heel erg om in je gewone situatie dit soort zware situaties te moeten doormaken. Mensen voelen zichzelf - zoals JG888 terecht stelt – al snel nutteloos en krijgen als het ware stress en onrust omdat ze zich geen raad weten. Je kunt namelijk stress krijgen door overbelasting, maar ook stress door onderbelasting. Echter: het is en blijft de innerlijke weerklank die we hebben op welke situatie dan ook. Een asceet in de bergen, ver in de woestijn, is bijvoorbeeld volmaakt gelukkig. Hij zit in zijn grot en doet niets dan bidden tot God. Dit lijkt een extreem, maar het is slechts een voorbeeld. Hoe kan het dat deze man zichzelf niet nutteloos voelt? Natuurlijk kunnen we stellen dat hij zijn spiritualiteit heeft, zijn God. Maar toch. Hij maakt zich niet druk om zijn rol in de samenleving, hij hoeft niet zo nodig een steentje bij te dragen aan de maatschappij. De mensen brengen hem voedsel, en soms luistert hij naar hun levensverhaal. Dat kun je nut noemen, maar de asceet werkt niet, doet niets dan in zijn grot zitten en bidden. De seizoenen komen en gaan, maar de asceet zit, zit en zit. Dit is een innerlijk weten, de asceet weet wat er in hemzelf omgaat. Hij heeft innerlijke rust, want zijn ogen stralen als gevolg van zijn meditatie.

De (Westerse) mens is onrustig, rent van hot naar her. Niet dat tijdsbesteding fout is, maar de drang om elk moment te willen vullen met activiteiten in de wereld betekent dat we vluchten voor wie we werkelijk zijn, in onszelf. We kunnen niet stil zitten, we willen “leven”. Uiteraard is het belangrijk om een dagelijks leven te kunnen leiden, maar we kunnen ook overdrijven. Er zijn mensen, en ik heb ze zelf ook gekend, die geen moment de stilte kunnen verdragen. Als het stil is, zetten ze de radio of de televisie aan. Er moet “vulsel” zijn. Als er niets is, worden ze onrustig en weten ze zich geen raad. Ik heb eens in een trein gezeten. Er kwam een kerel binnen in de coupé met een krant en een tas. Tijdens de lange treinreis las hij eerst de krant helemaal door. Toen dat klaar was, pakte hij zijn tas en ging er in zitten rommelen. Uiteindelijk was er niets meer te doen en werd hij onrustig. Hij ging verzitten en stond zelfs op een gegeven moment op. Hij ging in het gangpad heen en weer lopen. Toen dat niet meer leuk was, ging hij weer zitten en begon hij te praten over het weer e.d. Ik zei ja en nee en bleef rustig zitten. Maar mijn antwoorden waren blijkbaar onvoldoende, want met een excuus stond hij weer op en verdween via het gangpad de trein in. Wat is er met deze man aan de hand?

De innerlijke vrede ligt in onszelf. Wij mediteren als Boeddhisten, dus wij zijn vertrouwd geraakt met de stilte in onszelf. Natuurlijk hebben wij ook door de barrière van ons gedachteproces heen moeten kijken, maar daaronder ligt ons wezenlijke rimpelloze meer. Als ik in meditatie ga, begint mijn lichaam soms helemaal licht te tintelen, alsof er energie stroomt, helemaal vanzelf. De diepe ontspanning die over me komt, is soms zo diep, dat er niets meer is. Maar dat niets is wonderwel springlevend. Dat klinkt zeer paradoxaal: hoe kan een rimpelloos innerlijk toch springlevend zijn. Dat is niet te verklaren, maar slechts te ervaren. Door bevindelijkheid, en dat wordt hierboven ook door anderen aangegeven, kom je er achter wat meditatie is. Het ego wil geen meditatie, het gelooft niet in innerlijke vrede, omdat het ego dat niet kan zien. Het wordt zelfs bang om zich in meditatie te begeven, omdat de innerlijke vrede, het wezenlijke, rimpelloze meer zo ongeveer lijkt op de dood, op doodgaan. Niet dat je echt sterft, maar het ego begint in het niets af te sterven en dat wil het niet. De illusie wil zichzelf in stand houden, vandaar dat we na een lange dag in de wereld leven zo moe zijn. Niet alleen van alle prikkels, maar ook van de onafgebroken poging om er te zijn als ego, ons masker, hoe we op de ander willen overkomen. We denken dat we dát zijn, als we niet weten wat meditatie is.

De mens kijkt in zijn of haar eigen spiegel aan de uiterste rand van zijn of haar wezen; de subjectieve spiegel. Daarin ziet hij wat hij wil zien, dat is feitelijk de spiegel van de stiefmoeder van Sneeuwwitje uit het gelijknamige sprookje. De stiefmoeder vormt ons ego, sneeuwwitje is ons werkelijke innerlijk, de zuivere leegte, het zuivere zijn. Vandaar de naam “Sneeuwwitje”, zo puur en zuiver als witte sneeuw. De stiefmoeder is hard en veeleisend, nooit is het goed, ze zoekt onafgebroken zelfbevestiging via haar magische spiegel: “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het land?” De magische spiegel reflecteert aanvankelijk dat zijzelf de mooiste is, maar als Sneeuwwitje opgroeit, zegt de spiegel op een dag tot het afgrijzen van de stiefmoeder: “Sneeuwwitje is de mooiste van het land.” Dan begint de vernietigende jacht op Sneeuwwitje, zij moet weg, liefst dood, zodat de stiefmoeder weer de mooiste van het land zal zijn. Dit is het ego, dat zichzelf altijd op de borst wil slaan, het ziet zichzelf als de belangrijkste, de eerlijkste, degene met de meeste kennis, enzovoort. Als blijkt dat dit niet klopt, dat er een ander is die hem of haar overtreft, dan ontstaat er innerlijke onrust en zelfs afgunst en woede. Dan wil het ego zichzelf rechtvaardigen. Het wordt een kwestie van winnen of verliezen. Ik stel het nu keihard en zwart/wit, ik besef dat het ego, de stiefmoeder uiteraard een deel is van onszelf. We kunnen het ego niet wegsnijden, de enige manier om hier mee om te gaan is besef en begrip. Zelfs de verzoening met deze innerlijke stiefmoeder. Want via de omarming en erkenning van het ego zal het ons vriendelijk gezind worden. Dan is er geen sprake meer van wie de mooiste van het land is, maar dan vormen Sneeuwwitje en de stiefmoeder een non-dualiteit, worden het zusters die elkaar bijstaan. De stiefmoeder haar zwarte gewaad en harde gelaatstrekken transformeren via de innerlijke Sneeuwwitje in een wit gewaad met zachte gelaatstrekken. Ze heeft zelfs rimpels van ouderdom, dat wat ze al die tijd heeft willen maskeren. Het is een oude wijze vrouw geworden en ze is de schaduw van de witte sneeuw van haar zuster Sneeuwwitje. Wat zien we werkelijk als we in onze eigen subjectieve spiegel kijken?

Hier zien we mijns inziens meteen de betekenis terug van één van de Tien Geboden uit de Bijbel. Mozes ontvangt ze van God, en Jaweh zegt en Exodus 20:3-5, ik citeer:

“3 U zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben.
4  U zult voor uzelf geen beeld maken, geen enkele afbeelding van wat boven in de hemel, of beneden op de aarde of in het water onder de aarde is.
5 U zult zich daarvoor niet neerbuigen, en die niet dienen, want Ik, de HEERE, uw God.”

(citaat uit de Bijbel, Herziene Statenvertaling 2010)

Natuurlijk wordt hier het veelgodendom afgewezen, het polytheïsme. Maar waarom eigenlijk? Alle volkeren hebben hun goden proberen af te beelden, er als het ware een spiegel van gemaakt. Maar al die beelden zijn afkomstig uit onze ver-beelding. We maken beelden van wat we belangrijk achten, wat ons fascineert, ons aantrekt. Maar dat is slechts een afspiegeling en niet het onuitspreekbare, het mysterie, het niet in woorden te vatten Goddelijke. Een beeld kan een meditatieobject zijn, maar slechts in tijdelijke zin. Mozes zag blijkbaar dat mensen het Goddelijke probeerden af te beelden, het te ver-uiterlijken. Waarna ze het uiterlijke gingen aanbidden. Maar het wezenlijke in de mens is in zijn innerlijk te vinden, vandaar dat elk beeld wordt afgewezen, omdat het slechts hooguit een gebroken facet kan zijn, en dan ook nog een uiterlijk facet. Wat we in de spiegel zien, dat zijn wij niet, dat is God niet. Onze wezenlijkheid ligt diep in onszelf verborgen. Dat is wat in Zen de Boeddhanatuur wordt genoemd. Maar ook van Gautama de Boeddha zijn beelden gemaakt. Niet erg, zolang het een meditatieobject blijft en een dergelijk beeld niet verafgood wordt. Daarom is het onzinnig geweest dat de Protestanten een Beeldenstorm hebben ontkenend en de beelden uit de Rooms-Katholieke kerken hebben vernield. Natuurlijk werden die beelden vaak gebruikt om zich er voor te buigen, als voorstelling van Jezus, Maria, e.d. Maar het gaat niet zozeer om die beelden, maar om de innerlijke weerklank op die ver-beelding. Knielen we er voor, omdat we iets voor onszelf willen verkrijgen, of gebruiken we de beelden als meditatieobject?

Meditatie is heilzaam, te beginnen met de ademhaling. Dat is hierboven al meermalen terecht gesteld.

Met beleefde groet,

Basho :)
« Laatst bewerkt op: 03-02-2013 10:07 door Basho »

Prullarius

  • Gast
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #12 Gepost op: 03-02-2013 23:38 »
Het gaat op het moment gelukkig wat beter met haar :) Ik heb met haar afgesproken dat zodra het wat minder gaat, ze mij belt, en ik ben van plan om dan wat ademhalings- en meditatieoefeningen door te nemen. Voor de rest heb ik geen contact met haar, dat is omdat zij het pas recentelijk heeft uitgemaakt en ik behoud wat afstand om onheilzame gevoelens te vermijden en haar de ruimte te geven voor haar leven. (Ik heb eerder niet vermeld dat we pas net uit elkaar zijn, omdat dit topic niet over mij gaat maar bedoeld was om haar te helpen.) Zolang ik niks hoor gaat het goed en mocht ze weer het gevoel krijgen dat ze vast zit in haar leven, dan gaan we de meditatie doornemen :)

Offline JG888

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 158
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #13 Gepost op: 04-02-2013 11:59 »
Het gaat op het moment gelukkig wat beter met haar :) Ik heb met haar afgesproken dat zodra het wat minder gaat, ze mij belt, en ik ben van plan om dan wat ademhalings- en meditatieoefeningen door te nemen. Voor de rest heb ik geen contact met haar, dat is omdat zij het pas recentelijk heeft uitgemaakt en ik behoud wat afstand om onheilzame gevoelens te vermijden en haar de ruimte te geven voor haar leven. (Ik heb eerder niet vermeld dat we pas net uit elkaar zijn, omdat dit topic niet over mij gaat maar bedoeld was om haar te helpen.) Zolang ik niks hoor gaat het goed en mocht ze weer het gevoel krijgen dat ze vast zit in haar leven, dan gaan we de meditatie doornemen :)

Ik ben erg blij dat het nu beter met haar gaat! Wel zou het voor haar denk ik beter zijn als ze juist nu het beter gaat de ademhalings- en meditatieoefeningen leert. Dit omdat ten eerste ze nu helderder is en het dan beter kan opnemen en begrijpt. Ten tweede omdat ze dan al weet hoe de oefening moet en er vertrouwder mee is als het minder met haar gaat. En ten derde omdat er dan een minder grote kans is dat ze ook echt een mindere periode in gaat en als ze die al ingaat dan zal het minder heftig zijn omdat ze er beter mee om kan gaan.
Zie het dus als preventie van de mindere periode, in plaats van als het minder gaat dan pas een oplossing aan te bieden. Als ze het gaat doen in de mindere periode dan is het natuurlijk zwaarder dan dat ze het nu al leert en er meer vertrouwd mee raakt.
Maar ik kan heel goed begrijpen dat jij nu afstand wil houden om onheilzame gevoelens te mijden. Het is belangrijk om ook goed voor jezelf te zorgen en het is dan ook de bedoeling dat jij haar een beetje uit de depressie sleept en niet dat zij jou in een depressie sleept.
Daarom wordt er wel vaker gezegd dat je pas andere kan helpen als je eerst jezelf hebt geholpen. Nou hoever moet je hier dan in gaan? Ik zou zeggen als jij zelf merkt dat je de laatste tijd redelijk stabiel bent, als je merkt dat jij instabiel wordt zou ik dus gelijk weer even de focus op jezelf zetten.
Dit is slechts mijn advies en je mag ermee doen wat je wilt ;) Veel succes!
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Prullarius

  • Gast
Re:Helpen van iemand die niets heeft
« Reactie #14 Gepost op: 04-02-2013 21:08 »
Er zit inderdaad wel wat in om er nu mee te beginnen, zoals lord rainbow ook al zei, maar ik denk niet dat dat echt essentieel is in dit geval. Ik verwoordde het bewust als "dat ze vast zit in haar leven" en niet "depressief is". Het is namelijk niet zo dat ze er in momenten superzwaar onder gebukt gaat (dat ze spontaan in paniek of extreem triestig is), ze gaat vooral zwaar gebukt onder het gedurende lange tijd niet weten wat ze zou kunnen ondernemen. Ik denk ook in haar geval dat de vraag om hulp (en dus geen manische schreeuw om hulp) er toe kan leiden dat ze er extra voor open staat en er energie in wil steken. Je hebt gelijk dat het niet slim is ermee te beginnen als alles tegenzit, maar dit zijn niet zo zeer episodes waarin veel negativiteit is, alswel gewoon een lege stilte en een vraag om oplossing.
Nog steeds kan het inderdaad beter zijn om er nu mee te beginnen, maar dat ga ik niet doen. Ik merk namelijk dat ik het fijn vind om met haar te praten als ik iets kan betekenen en ze blijer is als we gesproken hebben. Dan is er ook iets voor mij om op te focussen, een beetje problemsolving. Maar als ze gewoon uit zichzelf al blij is (en daar ben ik blij om voor haar) merk ik dat ik meer moeite heb met contact omdat die dingen dan niet opgaan. Dan krijg ik last van onheilzame gevoels als jaloezie en een gevoel van nutteloosheid of ik voel me afgewezen omdat ze blij is zonder mij. Ik slaag er gelukkig goed in om af te zien van boosheid, maar al dat andere ben ik wel gevoelig voor. Al zijn die gevoelens stukken minder krachtig dan voorgaande keren.

 


Laatste berichten

[Algemeen] Re: Liefde, leven, lachen, dans by bolletje Gisteren om 21:23
[Algemeen] Re: Liefde, leven, lachen, dans by Bodhiboom Gisteren om 20:00
[Algemeen] Re: Liefde, leven, lachen, dans by bolletje Gisteren om 17:30
[Dharma] Re: Niet-zelf in het uitdoven van verlangen by Bodhiboom Gisteren om 15:01
[Verlichting] Re: verlichting Mahā Saccaka Sutta (MN 36) by Bodhiboom Gisteren om 14:49
Powered by EzPortal