Auteur Topic: Naar wat voor traditie...  (gelezen 2503 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

StInKy

  • Gast
Naar wat voor traditie...
« Gepost op: 17-07-2006 19:42 »
..zijn jullie in ge?nteresseerd/ beoefen je?

Ik vooral naar het Theravada. Waarom? Omdat dit mij vooral het puurst lijkt. Het zet ook de boeddha niet op een hoger plankje en het komt allemaal heel strak over.   Ik hou persoonlijk ook niet te veel van belangrijke mensen die gerespecteerd moeten worden omdat ze zogenaamd veel beter zijn e.d.. Ik denk zo als ik iemand wil bewonderen word ik wel fan van 50 Cent. Lekker basic, weinig gedoe en echt binnen krijgen wat je binnen moet krijgen.

En jullie?

Offline Winnetoe

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 160
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #1 Gepost op: 18-07-2006 04:40 »
Hallo,

Ik probeer zoveel mogelijk het pad van de Boeddha te volgen, zonder te kijken naar de tekstverklaringen of commentaren.

Dat betekent dat ik voor het volgen van het boeddhistische pad geen gebruik zal maken van de Abidhamma of Visuddhimagga.

Ik praktizeer slechts een vorm van meditatie, nl. "Metta/Liefdevolle-vriendelijkheid" en probeer dit zoveel mogelijk toe te passen (als ik eraan denk  ;) ).

Mijn ervaring tot nu toe is dat je niet veel meer nodig hebt. Als je de instructies nauwgezet volgt zal je de vanzelf ervaren wat bijv.  in de Majjhima Nikaya beschreven staat.

De sleutel tot een beter begrip van de Boeddhistische leer is dat men de meditatie instructies nauwgezet volgt. Als men dat niet doet dan blijft het een oppervlakkige filosofische discussie.

Groeten,
Erwin.
Hatred can never be overcome by hatred. Hatred can only be overcome by love!

Offline bolletje

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 179
  • And when Rome falls Falls the world
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #2 Gepost op: 18-12-2019 22:22 »
Mooi verwoord

Ik heb ook meer met Theravada

Offline MaartenD

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 661
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #3 Gepost op: 19-12-2019 09:01 »
Licht eens toe, als je wilt, bolletje?

Hoezo is het theravada wat je vooral aanspreekt? Voor mezelf weet ik het wel: ik ben een behoorlijk analytisch ingestelde ex-protestant. :)

Met warme groet,

Maarten

Offline bolletje

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 179
  • And when Rome falls Falls the world
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #4 Gepost op: 20-12-2019 00:38 »
Ik ben erg individualistisch ingesteld.

Ik zou zeggen, egoïsme met een sociale component, zo ben ik ingesteld.

Jezelf ontwikkelen, je eigen leven vormen, existentialisme etc. Ik heb niets met grote, logge
collectivistische constructen. Daar verdwijnt menselijke uniciteit in.

Je moet jezelf bevrijden, dat kan een ander niet voor je doen. Je moet het allemaal zelf doen
de Dalai Lama kan het niet voor je doen. En de andere kunnen het ook niet voor je doen.
We komen alleen op de wereld en moeten het zelf vormgeven. We hebben eigen verantwoording.

We zijn veroordeeld om te kiezen, zoals Sartre het zei.


Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #5 Gepost op: 20-12-2019 11:19 »
Je moet jezelf bevrijden, dat kan een ander niet voor je doen. Je moet het allemaal zelf doen

Dat is waar. Niemand kan jou bevrijden, de Dalai Lama niet, de Boeddha niet, Theravada niet, Mahayana niet, niets of niemand kan jou bevrijden, behalve jijzelf.

Maar, anderen kunnen wel helpen wijzen op waar je je nu net van bevrijden kan. En wat is dat dan, waar je je van bevrijden kan, op het meest fundamentele niveau en dit zowel in Theravada, Mahayana of andere yana's? Fundamenteel is dit van je zelf-gerichtheid: de gehechtheid aan "ik ben".

En om jezelf en anderen hier steeds aan te blijven herinneren, dat het dat is waar je je van kan bevrijden, helpt het als je die gerichtheid op je eigen bevrijding juist wat tempert.

De Boeddha heeft bevrijding gevonden omdat hij niet enkel bevrijding zocht voor zichzelf, maar voor alle levende wezens. Toen hij die gevonden had, begreep hij dat het quasi onmogelijk was dit over te brengen, juist omdat iedereen zo gericht is op zichzelf en deze gerichtheid erg moeilijk te doorbreken is.

Gelukkig heeft hij toch besloten niet in zijn eigen bevrijding te blijven hangen, maar heeft hij toch een ferme poging gedaan om aan te wijzen waarvan wij ons kunnen bevrijden. En dat is van vanalles, eerst en vooral van alles wat we ons "eigen" maken, daar moeten we ons eerst van bevrijden, maar uiteindelijk op het meest fundamentele niveau, ook van de neiging, de tendends, de gehechtheid en gerichtheid op dat wat eigen maakt, nl. onszelf.

En dit evenveel in Theravada als in Mahayana. Mahayana is niet ontstaan als een reactie tegen Theravada, maar wel als een reactie tegen sommigen die Theravada teveel als een zelf-gerichtheid zijn gaan toepassen, hetgeen toch niet echt de bedoeling lijkt geweest te zijn (kijk maar naar het leven van de Boeddha zelf).

Daarom is men in het Mahayana expliciet de gerichtheid op de bevrijding van andere levende wezens (dus niet enkel de bevrijding van zichzelf), een gerichtheid die de boeddha al had van in het begin van zijn zoektocht, als een soort van bekwame/nuttige methode gaan inbouwen op het pad.

In het Mahayana kies je er bewust, expliciet voor om je zelf-gerichtheid, zelfs die gerichtheid op bevrijding, open te trekken naar niet enkel jezelf, maar naar iedereen. Het is niet te onderschatten wat voor gevolgen dat heeft:

1. het maakt dat je al vanaf het begin bezig bent met de gerichtheid op, gehechtheid aan "ik ben", dat wat fundamenteel de basis is van alle lijden (zowel in Theravada als in Mahayana), uit te hollen.

2. het verheft je motivatie op een hoger niveau. De motivatie om velen te bevrijden is veel hoger dan de motivatie om één iemand te bevrijden. Door deze hogere, grotere motivatie kan er iets wakker worden dat zelf-overstijgend is en dus veel gedrevener is, dezelfde gedrevenheid die in de Boeddha wakker werd toen hij op zoek ging naar een manier om het lijden op zich (niet enkel zijn lijden) te beëindigen.

3. het staat je eigen bevrijding niet in de weg, want op een gegeven moment kom je sowieso tot het besef dat een blinde die een blinde leidt er alleen maar voor zorgt dat beiden in de afgrond vallen. Vandaar je komt sowieso op een gegeven moment tot het besef dat je anderen maar kan verwijzen (dat wil niet zeggen dat je de bevrijding voor hen kan doen) naar bevrijding, als je jezelf bevrijdt hebt.

4. het bevrijden van jezelf wordt hierdoor juist niet tegen gehouden door je gerichtheid op de ander, door de niet gerichtheid op jezelf wordt het grootste obstakel in deze bevrijding juist opzij gezet.

Maar dit heeft eigenlijk niets met Mahayana of Theravada te maken. Er zijn Thervadins die bovenstaande veel beter echt begrijpen en er naar leven dan Mahayanisten die misschien wel dagelijks mantra's opzeggen dat ze gericht zijn op de anderen, maar niet weten/begrijpen/voelen/voorleven wat ze aan het opzeggen zijn.

Of je kan je beter thuis voelen in het soms duidelijkere, niet zo rituele en kleurrijke Theravada, dan in het Mahayana, terwijl je toch die egoïstische gerichtheid op jezelf niet blijft voeden door het Theravada te beoefenen enkel en alleen voor jezelf, maar net als de Boeddha op zoek te gaan naar dat wat bevrijden kan voor alle levende wezens, en dit omdat je de drive voelt (zoniet vaardig probeert te ontwikkelen) om dit te doen voor anderen, inclusief jezelf.

Daar gaat het werkelijk om, niet om Theravada of Mahayana.

En als dit te moeilijk te vatten of te moeilijk te ontwikkelen is, dan kan je het ook nog zelf-gericht bekijken: door mij of mijn motivatie ook een beetje te richten op de ander, zelfs voor wat die bevrijding betreft die ik zo graag wens voor mezelf, komt dit eigenlijk mijn eigen bevrijding ten goede.

Prettige feestdagen bolletje, niet té zat hee?
:D


Offline teksten Siebe

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 3720
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #6 Gepost op: 20-12-2019 13:35 »
Ik vind niet dat de kwestie is of we onszelf bevrijden van zelf-gerichtheid maar van onwetendheid. Ik vind dat toch een subtiel maar belangrijk verschil.

Over het beoefenen voor het welzijn van jezelf en anderen:
https://suttacentral.net/an4.96/en/sujato

De kern is altijd dat welzijn van anderen ook tot standkomt in het verwijderen van hebzucht, haat en begoocheling. Dat kan men toch alleen zelf doen. Het is ook niet dat omdat je arm bent of ziek, of rijk en gezond te vrij bent van haat, hebzucht en begoocheling.

En of mahayana echt geen reactie was tegen het sravakayana? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat mahayana neerkijkt op de realisatie van de arahant. Het kleine voertuig, zoals het wel gezegd wordt, zou leiden tot zogenaamde eenzijdige nibbanische vrede. De arahant wordt voorgesteld alsof ie daar vrijwel oneindig lang aan gehecht is. Dus het wordt zelfs niet eens gezien als een ware bevrijding!
Dit in tegenstelling tot het bodhisattvayana dat zou leiden tot het zogenaamde niet verwijlende Nibbana.
Dit zou dan de ware bevrijding zijn. Als je dit wilt nalezen zie H18 van Gampopa's Jewel Ornament of Liberation.

Het is natuurlijk een fraai edel idee dat alle yana's tot dezelfde vrucht leiden maar opvallend genoeg wordt dit nou net niet onderwezen, althans niet door Gampopa.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #7 Gepost op: 20-12-2019 14:44 »
<Gezien mijn eerder schrijven overkwam als niet juist, heb ik het eerste stuk weggenomen.>

Over of het nu onwetendheid is die moet weggenomen worden of gehechtheid:

In de praktijk is het erg eenvoudig. Door onwetendheid geraken we niet onthecht. M.a.w. je kan je maar bevrijden van gehechtheid door onwetendheid op te heffen met betrekking tot de aard (anicca, anatta, dukkha) van de zaken waaraan je je hecht, inclusief "ik ben". Daarom stel ik daar telkens tegen in: gehechtheid is de oorzaak van lijden, in wijsheid zien (onwetendheid opheffen) is de oorzaak voor bevrijding uit het lijden.

Maar het is erg moeilijk in wijsheid te zien als je steeds gericht blijft op je zelf, en op conflict, tegenstelling, verschillen, verdeeldheid: mijn en zijn, de goeien en de slechten.

Gampopa is geen grondlegger van Mahayana, Mahayana heeft zijn roots lang voor er spraken was van Boeddhisme in Tibet. Gampopa leefde in een tijd toen er nog geen internet was, weinig boeken waren en reizen erg moeilijk was. Gampopa's oordeel is waarschijnlijk niet gebaseerd op werkelijk kennen van Theravada en zijn oprechte beoefenaars. Het is dus een vooroordeel, net als Passiebloems oordeel op het neerkijken van Mahayana beoefenaars op Theravada gebaseerd is op niet kennen van oprechte Mahayana beoefenaars, of juist het kennen van de niet oprechte beoefenaars die zijn oordeel bevestigen, m.a.w. is dus ook een vooroordeel.

Hoe geraak je hier uit? Door je niet zo sterk te richten op "mijn" Theravada, "mijn" boeddhisme, "mijn" oordeel, maar door er los van te komen en open te komen, enkel zo kan je in wijsheid zien dat de wegen, methodes en dergelijke wel verschillend zijn, maar het einddoel hetzelfde is, anders was het geen Boeddhisme.

Dan kan je door zulke uitspraken heen zien die sommigen gedaan hebben in het verleden, dat zie je in waarom ze die gedaan hebben, tot wie ze gericht waren en dat ze letterlijk genomen, uit hun context getrokken of zelfs in hun context, beledigend waren voor anderen, maar dat dit niet de bedoeling had te beledigen (het had enkel de bedoeling om de toehoorders die al voor Mahayana gekozen hadden te motiveren).

En dan heb je de keuze: je gaat er mee op de vuist en gaat zelf neerbuigend doen tegen die onnozelaars waarvan je denkt dat ze neerbuigend zijn naar jou, of je ziet het voor wat het is: menselijkheid, waar we allemaal wel eens last van hebben (mijn idee, mijn religie, mijn geloof is het allerbeste, en enige juiste).

M.a.w. je hebt de keuze om mee te doen, en zij die Theravada juist zijn gaan appreciëren en waarderen (terwijl ze voordien door er niet goed genoeg gekend mee te zijn een vooroordeel over hadden) zelf te gaan beoordelen als neerkijkers, afwijkelingen, onzuivere afgewekenen van het ware en enige echte Boeddhisme.

Of je kiest er voor om je vooroordelen opzij te schuiven, je aangevallen voelen opzij te zetten en je open te stellen voor wat de anderen zeggen en hoe zij Theravada en Mahayana beleven als aanvullend, beiden boeiend en verrijkend.

De keuze is steeds in jou, zij ligt niet in Gampopa of iemand anders.
« Laatst bewerkt op: 20-12-2019 18:19 door Dorje »

Offline teksten Siebe

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 3720
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #8 Gepost op: 20-12-2019 18:54 »
Fragmenten uit de Mahayana Maha Parinibbana sutta:

-“Bovendien, bevrijding is wat men niet kan zien. Een man kan bijvoorbeeld de kruin van zijn eigen hoofd niet zien. Hetzelfde is bij bevrijding het geval. Sravaka’s en pratyekaboeddha’s kunnen [het] niet zien. Wat niet gezien kan worden, is ware bevrijding. Ware bevrijding is de Tathagata".

-“Bovendien, het sravaka voertuig is het niet-grijpen [niet-begrijpen] van de [ware] betekenis en
onovertroffen Mahayana is het begrijpen van de betekenis.

-"Het sravaka voertuig is analoog aan de situatie waar een persoon eerst zijn land ploegt, maar nog niet bij het oogsten aangekomen is. Zoiets is het niet-begrijpen van de betekenis. Om deze reden kan men niet op het sravaka voertuig vertrouwen. Men dient toevlucht te nemen in de onderrichtingen van het Mahayana".

Zo kan ik wel doorgaan. Het staat vol met dit soort dingen.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #9 Gepost op: 20-12-2019 21:13 »
-“Bovendien, bevrijding is wat men niet kan zien. Een man kan bijvoorbeeld de kruin van zijn eigen hoofd niet zien. Hetzelfde is bij bevrijding het geval. Sravaka’s en pratyekaboeddha’s kunnen [het] niet zien. Wat niet gezien kan worden, is ware bevrijding. Ware bevrijding is de Tathagata".
...

Ik wil die discussie niet aangaan. Ik wil niet meegaan in deze verdeel en heers politiek. Die verlies je altijd. Passiebloem zal zijn gelijk halen door het aantonen met teksten, zeker weten, net als je alles met statistiek kan bewijzen, kan je ook alles met teksten bewijzen. De vraag is, wat bewijs je er voor jezelf mee?

Zoals ik al zei is Mahayana een reactie op wat sommige beoefenaars maken van de oorspronkelijke teksten van de Boeddha: "het aanhoren/kopiëren/aannemen van de Boeddha zal je bevrijden" (Sravaka's), "het toch zelf ontdekken maar dit door je blijvend terug te trekken uit de wereld zal je bevrijden" (pratyekaboeddha’s)

En ik ben het eens met deze reactie, geen van beide paden zal volledig bevrijden, er is zelf ontdekken nodig en er is een terugkeer naar de marktplaats nodig: in het leven zijn, maar niet van het leven. Pas als de confrontatie met het leven aangegaan wordt (en dus niet uit de weg gegaan wordt), kunnen de neigingen die opkomen door die confrontatie, uitdoven (als ze in wijsheid gezien worden) en kan men een licht zijn voor de wereld, iets wat de pratyekaboeddha’s niet zijn, hoe hoog de realisatie van wat ze zelf ontdekken ook mogen zijn.

Maar voor mij is dit niet een reactie op het Theravada.

Trouwens, van jou geleerd dat er binnen Theravada ook zijn die reacties hebben op hoe anderen de eigen Theravada beoefenen, het is van alle tijden en van alle strekkingen:

De Thai monniken zien het kennelijk zo:

"Actually, the goal is not something we reach by striving to go higher and higher. It’s not like that. In truth, the goal is there all the time. What we must do is get rid of the things hiding it from view; not gain something, but relinquish everything. So we must get rid of all our wanting, all our attachments, all our wrong views and all our delusion. Developing the path factors eventually gets rid of all attachment
to anything connected with the world. When we do that until we let go of everything, the goal—Nibbāna—is there. Then nothing is left for us to do. Therefore, Buddhism is not a path of gaining so much as a path
of relinquishing". [Pannavaddho, Uncommen Wisdom, blz. 260]

"But regardless of individual temperament, Nibbāna is equally accessible to everyone. I’d say that Nibbāna is already there in everybody and everybody knows it, but they don’t recognize it. Intuitively, we know that there is something better than this world, but we don’t know what it is. So we search for it. Because we have an array of senses to work with, we tend to focus out in the direction of the senses, looking there for true happiness. Of course, that’s searching in the wrong direction".

"Nibbāna is not something that can arise. If Nibbāna could arise, it would cease as well. So it must be there the whole time. Nibbāna is there in everyone, but it’s covered up by the messiness of the defilements. Your job is to get rid of that mess. When you’ve gotten rid of the worst of it, then you can clear away the last little bit and break through". [Pannavaddho, Uncommen Wisdom, blz. 266]

Ook hier voelen sommige Theravadins zich door "aangevallen".

Kunnen we dit nu laten rusten? Geef gewoon je strijd tegen Mahayana op. Mahayana heeft mooie kanten, Theravada heeft mooie kanten. In beiden zijn er individuen die er iets eng van maken, in beiden zijn er die mekaar verwijten naar de kop slingeren. Je kiest er voor daar in mee te gaan of niet. Ik kies er voor daar niet in mee te gaan. Ik leer van beiden, laat mij verrijken door beiden, heb respect voor beiden en verwerp geen één van de twee.

Het ga je goed Passie...

« Laatst bewerkt op: 20-12-2019 21:15 door Dorje »

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #10 Gepost op: 21-12-2019 09:43 »
Het zichzelf op de borst slaan als beweging of stroming is nogal naïef. Het getuigt van een eenzijdig tribaal bewustzijn. Tribaal bewustzijn is in wezen niet slecht, het zit in ons allen. Zonder tribaal bewustzijn was de mens al lang uitgestorven. We hebben een basis nodig, we hebben elkaar hard nodig. In vroeger tijden was dit zelfs een kwestie van leven en dood. De groep was alles in de strijd om het bestaan.

Dan hebben we ook nog een feodaal bewustzijn in ons. Waar we onder een heerser vallen en hem of haar bijna blind gehoorzamen op grond van autoriteit. Dit had ooit, en heeft nog steeds zo zijn voordelen, omdat de heerser zijn vazallen met zijn legermacht beschermt tegen bedreigingen van buitenaf. Dit zit in ons allen. De negatieve kant ervan, is blind varen op autoriteit, ook in spiritueel opzicht. Aan dit bewustzijn danken met name diverse sekten hun bestaan.

Wat belangrijk is, maar moeilijk tot zeer moeilijk, is de ontwikkeling van wat psychoanalyticus C.G. Jung "individuatie" noemt. De negatieve variant daarvan is egocentrisme. En daarin zijn wij grotendeels vervallen. Individuatie betekent daarentegen integratie, harmonie en eenheid. Waarbij je tribale, feodale en individuele kanten werkzaam zijn voor zover de situatie dat vereist. Dit houdt in dat je jezelf door en door kent, en dat je je bewust bent van je persoonlijke schaduw en je negatieve neigingen. "Ken uzelve", stond er in Delphi bij de oude Grieken op de tempel. En "Alles met mate". Maar we kennen onszelf nauwelijks, en maat houden?
« Laatst bewerkt op: 21-12-2019 09:44 door Buddha Amitabha »

Offline teksten Siebe

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 3720
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #11 Gepost op: 21-12-2019 12:16 »
Kunnen we dit nu laten rusten? Geef gewoon je strijd tegen Mahayana op.

Al vanaf het begin dat je hier deelneemt, ervaar ik het zo, dat je er doelbewust op uit bent mij neer te zetten in een verdachte hoek van sektaristen, benepenen, intoleranten, mensen die alleen maar willen verdelen. Ook in deze serie posten zie je kennelijk weer mijn oorlog tegen mahayana en heb je weer munitie om mij in een verdachte hoek te zetten. Dorje, wat mij betreft is het wel genoeg zo. 


Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #12 Gepost op: 21-12-2019 12:36 »
Al vanaf het begin dat je hier deelneemt, ervaar ik het zo, dat je er doelbewust op uit bent mij neer te zetten in een verdachte hoek van sektaristen, benepenen, intoleranten, mensen die alleen maar willen verdelen. Ook in deze serie posten zie je kennelijk weer mijn oorlog tegen mahayana en heb je weer munitie om mij in een verdachte hoek te zetten. Dorje, wat mij betreft is het wel genoeg zo.

Niemand hoeft verdacht te zijn van iets. Ik geef je gewoon terug wat je doet, en vraag je te bekijken wat het je oplevert.

Waarom kom je steeds met zulke citaten aandraven als je niets tegen Mahayana hebt? Help mij jou dan te begrijpen.

Voor de rest weet je dat ik je waardeer.


Offline teksten Siebe

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 3720
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #13 Gepost op: 21-12-2019 12:36 »
Wat belangrijk is, maar moeilijk tot zeer moeilijk, is de ontwikkeling van wat psychoanalyticus C.G. Jung "individuatie" noemt. De negatieve variant daarvan is egocentrisme. En daarin zijn wij grotendeels vervallen. Individuatie betekent daarentegen integratie, harmonie en eenheid. Waarbij je tribale, feodale en individuele kanten werkzaam zijn voor zover de situatie dat vereist. Dit houdt in dat je jezelf door en door kent, en dat je je bewust bent van je persoonlijke schaduw en je negatieve neigingen. "Ken uzelve", stond er in Delphi bij de oude Grieken op de tempel. En "Alles met mate". Maar we kennen onszelf nauwelijks, en maat houden?

Ja, Jung sprak me ook erg aan ooit. Ik heb alles van hem gelezen, zo'n beetje. Individuatie, inderdaad.
Jung kon daar zo mooi over schrijven.

Theravada en mahayana zijn wat mij betreft ook twee aspecten van jezelf. Mahayana is voor mijn gevoel meer de intuitieve kant in jezelf en theravada de meer rationele kant. Mahayana is meer een verstaan met je  hart. Toen ik mahayana sutta's las en vertaalde kwam eigenlijk geen twijfel op. Ik las ze zonder enige weerstand. Het was heel inspirerend. Het theravada is meer van vlees en bloed.

Beetje moeilijk uit te leggen maar zo ervaar ik het. Je ziet dit ook wel in de uitleg. In theravada is de Boeddha vooral een mens van vlees en bloed, iemand die ook gewoon ziek werd, stierf, en in mahayana is dat niet echt de ware Boeddha. De ware Boeddha sterft immers niet. Toch zijn zulke aanwijzingen ook wel in theravada: http://www.boeddhaforum.nl/index.php?topic=2622.msg20033#msg20033

mahayana verstaat het meer naar het hart, de geest, vind ik en theravada meer naar vlees en bloed.
Beide heeft recht van spreken vind ik. Als Boeddhaschap of bevrijding niet meer iets is van vlees en bloed, dus iets onpersoonlijks, ja, dan klopt er ook iets niet. Het moet toch ook iets zijn van vlees en bloed.
Daarom is beide nodig, denk ik.

Theravada en mahayana zijn beide kennis aspecten in jezelf en beide hebben recht van spreken. Individuatie is het proces dat alles harmonieus wil samenbrengen. Waarin innerlijke conflicten zich oplossen.



Offline teksten Siebe

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 3720
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #14 Gepost op: 21-12-2019 13:02 »
Al vanaf het begin dat je hier deelneemt, ervaar ik het zo, dat je er doelbewust op uit bent mij neer te zetten in een verdachte hoek van sektaristen, benepenen, intoleranten, mensen die alleen maar willen verdelen. Ook in deze serie posten zie je kennelijk weer mijn oorlog tegen mahayana en heb je weer munitie om mij in een verdachte hoek te zetten. Dorje, wat mij betreft is het wel genoeg zo.

Niemand hoeft verdacht te zijn van iets. Ik geef je gewoon terug wat je doet, en vraag je te bekijken wat het je oplevert.

Waarom kom je steeds met zulke citaten aandraven als je niets tegen Mahayana hebt? Help mij jou dan te begrijpen.

Voor de rest weet je dat ik je waardeer.

Wat ik volgens mij gewoon doe is zaken open op tafel leggen. Voor je neus. En daar kun jij niet goed tegen. Jij ziet daarin een pervers en kwalijk verdeel en heersprogramma. Maar ik leg gewoon open op tafel Gampopa's visie dat niet alle yana's even goed zijn, en ook niet leiden tot dezelfde vrucht. Jij beweert zulke dingen wel, en als ik dan iets anders open op tafel leg, een visie van een zeer belangrijke leraar in de kamma-kagyu lineage, vlieg je mij meteen naar de strot. Wat je ook doet is dat je met 1 veeg meteen alles weer van tafel veegt. Dat geeft mij de indruk dat jij niet echt wilt zien wat open op tafel ligt.

Als ik open op tafel leg via slechts een paar fragmenten dat de schrijvers van de mahayana maha parinibbana sutta's het mahayana echt zien als het superieure voertuig, en het begrip van de hinayanisten duidelijk beperkt vinden, vlieg je mij weer naar de strot.


Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: Naar wat voor traditie...
« Reactie #15 Gepost op: 21-12-2019 15:10 »
Wat ik vast stel is dat als ik eens iets over Mahayana schrijf, wat ik de laatste tijd vermijd te doen, omdat ik niet graag de discussies die we hier vroeger over gehad heb nog eens wil overdoen, dat jij daar dan steevast op moet reageren.

In dit geval trek ik de situatie wat open voor bolletje, en schuif ik naar voren dat de gerichtheid op jezelf in vraag gesteld kan worden, en dat dit geen vraag is die enkel in het Mahayana voor komt.

Ik laat de keuze voor Mahayana en Theravada open, en stuur geen enkele kant op, maar stuur er wel op aan, wat voor mij belangrijk is, om niet te vergeten waar het uiteindelijk om gaan, zowel in Mahayana als in Theravada: de hechting aan "ik ben" uithollen en dus dat het vroeg genoeg aanpakken van de zelf-gerichtheid zelf geen Mahayana ding is, maar evengoed een Theravada ding.

Ik begrijp niet waarom je dan zo nodig weer een Mahayana discussie moet starten, en omdat ik echt geen zin heb om discussies hier rond weer maar eens aan te gaan, op een forum dat open staat voor alle boeddhistische strekkingen, hekel ik inderdaad het feit dat je de discussie uitlokt.

Ik vind het ongepast om steeds maar weer verdeeldheid tussen Mahayana en Theravada in de verf te zetten, die er wel is, maar gebaseerd is op onjuist kennen van elkaar (en dit langs beide kanten). Ik zie geen echte verdeeldheid, en kan het ook aantonen dat je het zo niet hoeft te zien, maar dit kost altijd zo veel tijd en zoveel moeite, en eerlijk gezegd heb ik daar nu de tijd niet voor, noch de zin in.

Mijn exuses als ik wat bot overkom. Ik heb hier gewoon echt geen zin in.
Ik zou dus beter zwijgen, maar dat vind ik dan weer jammer voor zij die wel Mahayana genegen zijn en tegelijkertijd open willen staan voor Theravada. Die houding van jou, hoewel gebaseerd op feiten, maar die aanleiding geven voor onjuist, onvolledig begrip als je ze uit hun context haalt, lijkt mij niet constructief voor juist zij die de brug willen slaan van Mahayana naar Theravada. En ik kan daar niet anders dan op reageren, en ja, te hard. Mijn excuses.

Vrede!

Dorje.

 


+-Laatste berichten

[Varia] Re: Over Hein Thijssen by bolletje Vandaag om 00:10
[Varia] Re: Over Hein Thijssen by Bodhiboom Gisteren om 21:32
[Het gewone leven] bolletje zoekt schrijvers of dichters by bolletje Gisteren om 13:08
[Algemeen] Re: Dharma vragen, van je bolletje by bolletje Gisteren om 12:29
[Algemeen] Re: Dharma vragen, van je bolletje by gouden middenweg & de wilde natuur 28-03-2020 23:29
Powered by EzPortal