Auteur Topic: Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?  (gelezen 15641 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline marcel

  • wat is dit
  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2990
  • een goed voorbeeld is van onschatbere waarde
GEBOORTE

  Wanneer ons bewustzijn de vereniging van het sperma van onze vader en de eicel van onze moeder voor het eerst binnengaat, is ons lichaam een hete waterige substantie die lijkt op witte yoghurt met een rode tint. In de eerste momenten na de conceptie hebben we geen grove gevoelens, maar zodra deze zich ontwikkelen, beginnen we pijn te ervaren. Ons lichaam wordt geleidelijk aan steeds harder en wanneer onze ledematen groeien, voelt dat aan alsof we op een pijnbank worden uitgerekt. In de baarmoeder is het heet en donker. Deze kleine, stevig samengedrukte ruimte vol vieze substanties is voor negen maanden ons huis. Het lijkt alsof we in een kleine watertank vol smerige vloeistof geperst worden, waarvan de deksel er zo vast op zit dat er geen lucht of licht door kan komen.

  Terwijl we in de baarmoeder zijn, ervaren we helemaal alleen veel pijn en angst. We zijn uiterst gevoelig voor alles wat onze moeder doet. Wanneer ze snel loopt, voelt dat aan alsof we van een hoge berg vallen en zijn we doodsbang. Als ze seks heeft, voelt dat aan alsof we tussen twee grote gewichten samengeperst en verstikt worden en raken we in paniek. Als onze moeder maar een sprongetje maakt, voelt dat aan alsof we van een grote hoogte tegen de grond gesmeten worden. Als ze iets heets drinkt, voelt dat aan alsof kokend water onze huid verbrandt en als ze iets kouds drinkt, voelt dat aan als een ijskoude douche midden in de winter.

  Wanneer we uit de baarmoeder tevoorschijn komen, voelt dat aan alsof we door een nauwe spleet tussen twee rotsen geduwd worden en wanneer we een pasgeboren baby zijn, is onze huid zo gevoelig dat elke vorm van contact pijn doet. Zelfs als iemand ons heel teder vasthoudt, voelen zijn of haar handen aan als doornbossen die in ons vlees prikken en de zachtste stoffen voelen ruw en schurend aan. Vergeleken met de zachtheid en gladheid van de baarmoeder is elke aanraking hard en pijnlijk. Als iemand ons oppakt, voelt dat aan alsof we over een diepe afgrond geslingerd worden en voelen we ons bang en onveilig. We zijn alles wat we in ons vorige leven wisten vergeten; we brengen alleen pijn en verwarring mee uit de baarmoeder. Alles wat we horen is zo betekenisloos als het geluid van de wind en we begrijpen niets van wat we waarnemen. In de eerste weken lijken we op iemand die blind, doof en stom is, en aan hevig geheugenverlies lijdt. Wanneer we honger hebben, kunnen we niet zeggen: “Ik wil eten”, en wanneer we pijn hebben kunnen we niet zeggen: “Dit doet me pijn.” De enige tekens die we kunnen geven zijn hete tranen en boze gebaren. Onze moeder heeft er vaak geen idee van welke pijn en ongemakken we ervaren. We zijn volkomen hulpeloos en alles moet ons aangeleerd worden – hoe we moeten eten, hoe we moeten zitten, hoe we moeten lopen en hoe we moeten praten.

  Hoewel we de eerste paar weken van ons leven het kwetsbaarst zijn, houdt onze pijn niet op als we opgroeien. We blijven ons hele leven diverse soorten lijden ervaren. Net zoals de warmte van het vuur het hele huis doordringt wanneer we in een groot huis de kachel aansteken, en alle warmte in het huis van het vuur komt, zo doordringt het lijden ons hele leven wanneer we in samsara zijn geboren, en ontstaat alle ellende die we ervaren omdat we een verontreinigde wedergeboorte hebben genomen.

  Onze menselijke wedergeboorte, verontreinigd met de giftige misleiding van zelfgrijpen, is de basis van ons menselijk lijden; zonder deze basis zijn er geen menselijke problemen. De pijn van geboorte verandert geleidelijk in de pijn van ziekte, ouderdom en dood – ze zijn één continuüm.

Bron: mijn aantekeningen
inner peace and love
is the only revolution

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Als ik bovenstaand verhaal lees, overvalt mij een gevoel van droefheid. Omdat het ervan uitgaat dat het leven lijden is. Gautama de Boeddha heeft dat gezegd, maar volgens mij heeft hij bedoeld aan te geven dat het leven slechts lijden is wanneer we gevangen blijven in onze illusies omtrent het leven, de vergankelijkheid en het ontkennen van de veranderlijkheid van het bestaan. Wanneer die illusies verdwijnen via inzicht, gloort het besef dat het leven het mooiste geschenk is wat het Bestaan, of zo u wilt: God, ons gegeven heeft. Het leven is pas lijden, als we ons vast blijven klampen aan van alles en nog wat, aan ons bestaan als vergankelijk lichaam en aan onze verkeerde ideeën omtrent wat het leven eigenlijk inhoudt op deze aarde. In wezen is het leven één grote genade en vol van liefde, ondanks al het lijden.

Elk mens kent zijn levensverhaal vanaf ongeveer het derde levensjaar, ik vraag me af hoe iemand kan weten wat er in de baarmoeder plaats heeft gevonden en hoe die ervaring was. En wat hij of zij zou hebben ervaren bij de geboorte. Maar goed, als het toch mogelijk is om zich die baarmoederervaringen te herinneren, denk ik eerder dat de baarmoeder brandschoon is voor het kind, het is géénszins een bezoedelde plaats. Anders zou het kwetsbare kind het denk ik niet lang overleven. De baarmoeder van de vrouw is het meest zuivere huis wat een kind kan hebben, daarin zweeft het als het ware. Via de navelstreng bestaat er een volstrekte eenheid met de moeder en groeit het kind door alle fasen van de evolutie naar het menszijn toe. Ik geef toe dat het niet goed is als de moeder verkeerde stoffen tot zich neemt terwijl ze zwanger is, zoals alcohol en nicotine of erger. Dat is wetenschappelijk bewezen. Maar voor de rest dreigt er normaliter geen gevaar voor het kind. Natuurlijk zal het iets merken van stresshormonen als de moeder onder gevaar komt, maar er is geen enkel referentiekader om een dergelijke ervaring een duidelijke plaats te geven. Dat komt pas later, wanneer het kind drie jaar of ouder is en al geboren is.

De eenheid met de moeder wordt verstoord op het punt van de geboorte, dat is voor het kindje niet zo leuk, maar dit hoort bij het leven. En het leven is daarop berekend en heilig, ook al maken we er op aarde met zijn allen een potje van. Dat is echter helemaal niet nodig, maar we weten blijkbaar niet beter. Onze grote voorbeelden: Boeddha, Jezus, Krishna, enzovoort stellen dat we feitelijk gezegend zijn, maar dat we dat niet meer als zodanig ervaren. Omdat we als (opgroeiende) volwassenen vastklampen aan van alles en nog wat en niet willen dat het lichaam ouder wordt, ziek kan worden of sterft. Dat is de angel in het vlees, dat is wat ons verduistert. Niet de baarmoeder is bezoedeld, maar onze identificatie, onze vereenzelviging met dat waarvan we dénken dat het de waarheid is, terwijl het in werkelijkheid een leugen is. Wanneer we het leven gewoon nemen zoals het is en zoals het komt, is er geen enkel probleem. Alle problemen, alle problematische ervaringen komen voort uit verzet, uit het niet-willen  dat de dingen zijn zoals ze in werkelijkheid zijn. De mens leeft in een soort halfslaap, omdat hij de leugen aanziet voor de waarheid en de waarheid aanziet voor de leugen.

Ik ben het dus met het verhaal als zodanig niet eens, omdat het uitgaat van het concept dat het leven lijden is, terwijl mijn ervaring is dat het leven slechts lijden is voor zover we er mee strijden. Dit wil niet zeggen dat ik het beter wil weten, eenieder mag de eigen ervaring hebben. En als die is zoals het bovenstaand baarmoederlijk verhaal, dan is dat zo. Ik ben echter met ontferming bewogen als iemand een dergelijke klaarblijkelijke hel heeft doorgemaakt als baby. Ik denk echter niet dat een kindje het zal overleven als het door een dergelijk beschreven hel heen moet gaan. Eerder leeft het kind in de baarmoeder zonder besef van de (buiten)wereld, het is in éénheid met de moeder en weet niet wat een krap huis is of een ruim huis, een krappe baarmoeder of een open wereld op aarde. Simpelweg omdat het geen enkel referentiekader heeft. In dat kader gaat elke vergelijking mank, omdat wij het zijn die een dergelijk verschil (achteraf) kunnen bedenken op grond van wat we waarnemen. We denken misschien dat een baarmoederlijk leven verschrikkelijk zal zijn, terwijl hooguit de geboorte een wat lastige overgang zal zijn voor het kind. Omdat het vanaf dat moment zelfstandig moet ademen en moet leren hoe zich te redden in dit bestaan. Maar daar is de zorgzame moeder die het helpt en de vader die het bijstaat om het kind te leren, met vallen en opstaan. Het is niet gemakkelijk, maar het is geen hel op aarde.

Althans, zo heb ik het begrepen.

Met liefdevolle groet,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 11-01-2014 15:38 door Basho Roshi »

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 657
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Het lijkt me een moeilijke kwestie, juist door de specifieke woorden die er gebruikt worden.

namelijk "paradijselijke staat ...".
Het is voor mij duidelijk dat Boeddha/Boeddhisme geen uitweg is naar een paradijselijke staat.
Het is ook duidelijk dat Boeddha/Boeddhisme  geen letterlijke uitweg van lijden en smart aan te bieden heeft. 
In lichamelijk opzicht is het zeer duidelijk, waar leven is, is ook pijn. Geboren worden is pijn, groeien is pijn.

Ik wil me niet uitspreken of de volledige tekst van Dirk wel waarheidsgetrouw is. Maar alleszins bevat het toch kernen van waarheid, en mag men toch wel de paradijselijke staat in de moederschoot relativeren.

In een ander opzicht is het volgende ook van toepassing :

Citaat
Wanneer de begeerte van het 'ik-bewustzijn' wordt opgegeven, wordt onze wereld ruimer en helderder omdat we dan objectief gewaar kunnen zijn. In objectief gewaarzijn (het woord objectief is in feite overbodig) is er begrip, wijsheid of inzicht waardoor we de dingen kunnen zien zoals ze werkelijk zijn. Zonder bewustzijn kunnen wij niet leven, maar het bewustzijn kan zich op twee belangrijke manieren verschillend ontwikkelen: met begeerte of zonder begeerte. Wanneer bewustzijn zonder begeerte is, noemen we het 'gewaarzijn' hetgeen de functie van bewustzijn is. Een 'lege geest' hebben betekent in diepere zin dat er geen spoor is van een op persoonlijkheid gefundeerd bewustzijn. De Boeddha zei: "Tanhaya mulam kanatha", graaf de wortel van begeerte op.

In die zin is de normale menselijke mentale toestand, altijd een vervreemd zijn van "objectief" gewaarzijn.
Ik weet natuurlijk niet of de eenheidstoestand in de moederschoot wel of niet een toestand is van "gewaarzijn" of een hogere vorm van "gewaarzijn" dan de normale menselijke toestand. Maar alleszins zijn er wel mensen die dit beweren. Dat in de moederschoot het gewaarzijn nog niet vergiftigd is door de mentale vergiften.

Ik laat in het midden of dat nu wel zo is, of niet. Maar ik erken wel de helende kracht van "gewaarzijn", alsook het heil van de bevrijding van de begeerten.
En in die zin begrijp ik het positieve van de terugkeer naar ...
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline marcel

  • wat is dit
  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2990
  • een goed voorbeeld is van onschatbere waarde
Het terugverlangen naar 'de paradijselijke staat' is niet iets van het boeddhisme.
Het is meer een opmerking die je vaak hoort in de westerse psychologie.

Mijn stukje is bedoeld als een andere visie daarop, die wel uit het boeddhisme voortkomt.

Om het wat gewicht te geven( opdat men weet dat ik het niet uit mijn duim zuig):

Twee bronnen waarvan ik me kan herinneren waarin ik het ben tegengekomen:
Geshe Kelsang Gyatso en Kalu Rinpochee. Tibetaans boeddhisten dus.

Het betreft natuurlijk een van de contemplaties met betrekking tot de eerste edele waarheid.

Of het terug te vinden is in de soetra's weet ik niet.

Nu is het zo dat in het Tibetaans boeddhisme men het verschijnsel 'tulku' kent.
In tegenstelling tot ons gewone stervelingen die wedergeboren worden op basis van onze karmische winden, is een tulku een gerealiseerd wezen dat zijn wedergeboorte bewust kiest.
In die zin zou de informatie over het leven in de baarmoeder van zo iemand afkomstig kunnen zijn......

inner peace and love
is the only revolution

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Het is een post waar een visie wordt gegeven over een situatie die toch wel voor de meesten als 'een duister verleden' ervaren wordt.
Ik herinner me niets helder van die tijd.
Er is soms een herkenning van een bepaalde situatie, er is een merkwaardig gevoel dat ik niet kan duiden.
Het is me misschien 3 keer overkomen dat ik gewaar word van een bepaalde benauwde ervaring, maar niets van die situatie is volkomen helder.
Ik ga geen oordeel geven over die situatie.

Het zou vreselijk en vredig kunnen zijn.
Vieze substantie? Neen en ja.

Leven is de gezegende staat van aanwezig zijn? (zonder boe of ba)



Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Ik heb hierboven al wat vraagtekens gezet bij het verhaal omtrent de geboorte en het zich al dan niet herinneren van wat er voorafgaande, tijdens en na de geboorte plaatsvindt. Waarbij ik aangaf, dat het kind zich pas vanaf ongeveer het derde levensjaar zich iets kan herinneren, omdat dan het subject zich vanaf die tijd duidelijk gaat ontwikkelen, met een idee van het zelf en de ander. Dat is de gewone gang van zaken wat het maken van het persoonlijke onderscheid aangaat. Ik herinner me niets van datgene wat zich vóór mijn derde of vierde levensjaar heeft afgespeeld en wat ik destijds heb gevoeld, ervaren, enzovoort. Ik ga er dan ook liever geen gissingen over doen.

Of er zogeheten “autoriteiten” op dit gebied zijn, mensen die beschreven zouden hebben wat ze voorafgaande, tijdens en na de geboorte hebben ervaren, is in mijn optiek leuke info, maar ik kan het niet als zodanig toetsen aan de werkelijkheid zoals ik die ervaar of ervaren heb. Dus wat zij weten, hebben ze aan de wereld toevertrouwd, maar eigenlijk hebben we er weinig tot niets aan, omdat het niet onze eigen ervaring is. Ik denk niet dat het de bedoeling is om op grond van autoriteiten op het gebied van meditatie op hun woord te geloven. Dat druist trouwens in tegen de leerstellingen van de Boeddha, die altijd heeft aangegeven dat men zelf datgene wat hij gezegd heeft moet toetsen aan de werkelijkheid en niet zomaar iets moet aannemen. Ik heb hierin kritiek op het Boeddhisme op de wijze waarop dat vaak wordt geïnterpreteerd. Er wordt bijvoorbeeld vaak afgegeven op religies als het Christendom, die uit zouden gaan van de autoriteit van de Profeten en van Jezus Christus, maar welhaast ongemerkt hebben sommige mensen die het Boeddhisme aanhangen ook de neiging om bijna kritiekloos voor waar aan te nemen wat de Boeddha heeft gezegd. Waarmee men zichzelf dus eigenlijk als het ware in de voet schiet. Excuses dat ik hier zo kritisch op ben.

Zolang ik mijn eigen wedergeboorten niet heb aanschouwd in de werkelijkheid van mijn eigen ervaring, beschouw ik dit als een metafoor, hooguit een dogma, en zeer zeker niet als de waarheid. Op grond van wat ik nu weet, is dit het enige leven en ga ik gewoon dood en gaat het uiteenvallende lichaam terug over in het wereldsysteem. Of mijn karma zal leiden tot een andere geboorte? Dat zou zo kunnen zijn, maar ik weet daar tot op heden niks van. Dus neem ik niet zomaar aan dat er sprake is van wedergeboorte(n) in Boeddhistisch perspectief. Ik laat het open als een mogelijkheid, maar zolang ik hier geen eigen ervaring over heb in bevindelijkheid, zou het net zo goed zo kunnen zijn dat er maar één leven is, en dat het hierna gewoon helemaal ophoudt. Dat het karma gewoon totaal uitdooft met de dood. Of dat er toch sprake is van een vorm van wedergeboorte of anderszins. We tasten wat dit aangaat in het duister, ik weiger er zaken voor “waar” aan te nemen, zoals gezegd beschouw ik de wedergeboorte in Boeddhistisch perspectief als een mogelijkheid, niet als de waarheid. Ik weet dat ik hier een controversiële houding in heb, maar ik kan op dit moment niet anders in relatie tot wat mijn persoonlijke ervaring is.

Althans, zo heb ik het begrepen.

Met beleefde groet,

Basho Roshi :)

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
zo lijkt het
het schild houdt ervaringen tegen
en ik hou me niet bezig met het vernietigen van schilden
dat is een speciale afdeling :)

Er is geen zelf
dus welke ervaringen ook
ja er is een bewustzijn voor de geboorte
ja er is wedergeboorte
ja van leven na leven

We tasten wat dit aangaat in het duister, ik weiger er zaken voor “waar” aan te nemen, zoals gezegd beschouw ik de wedergeboorte in Boeddhistisch perspectief als een mogelijkheid, niet als de waarheid.

Je spreekt enkel namens jezelf. >:(
« Laatst bewerkt op: 15-01-2014 21:11 door Y1010 »

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
“Yamaoka Tesshu bezocht als jonge Zenstudent de ene meester na de andere, Zo deed hij ook een beroep op Dokuon van de Shokoku-tempel.

Omdat hij zijn aanleg wilde tonen, zei hij: ‘De geest, Boeddha en de voelende wezens, per slot van rekening bestaan zij niet. De ware aard der verschijnselen is ledigheid. Er is geen besef, geen waandenkbeeld, geen wijsheid, geen middelmatigheid. Er is niets te geven en er is niets te ontvangen.’

Dokuon rookte rustig zijn pijp en zei niets. Opeens gaf hij Yamaoka Tesshu een mep met zijn bamboepijp. Dit maakte de jongeman erg kwaad. ‘Als er niets bestaat,’ informeerde Dokuon, ‘waar komt die kwaadheid dan vandaan?’”

(Paul Reps: "Zen-zin, Zen-Onzin", Ankh Hermes Deventer 1979)

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 657
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Het terugverlangen naar 'de paradijselijke staat' is niet iets van het boeddhisme.
Het is meer een opmerking die je vaak hoort in de westerse psychologie.

Mijn stukje is bedoeld als een andere visie daarop, die wel uit het boeddhisme voortkomt.

Om het wat gewicht te geven( opdat men weet dat ik het niet uit mijn duim zuig):

Twee bronnen waarvan ik me kan herinneren waarin ik het ben tegengekomen:
Geshe Kelsang Gyatso en Kalu Rinpochee. Tibetaans boeddhisten dus.

Het betreft natuurlijk een van de contemplaties met betrekking tot de eerste edele waarheid.

Of het terug te vinden is in de soetra's weet ik niet.

Nu is het zo dat in het Tibetaans boeddhisme men het verschijnsel 'tulku' kent.
In tegenstelling tot ons gewone stervelingen die wedergeboren worden op basis van onze karmische winden, is een tulku een gerealiseerd wezen dat zijn wedergeboorte bewust kiest.
In die zin zou de informatie over het leven in de baarmoeder van zo iemand afkomstig kunnen zijn......

Ik dacht dat de oneliner : "de terugkeer naar de staat in de moederschoot" vooral gelinkt is aan een soort mentale staat van eenheid. Waarbij er nog geen mentale afgescheiden "ik" tot ontwikkeling is gekomen.

Nu kan men zich natuurlijk afvragen of zo'n toestand wel of niet bestaat. Maar toch kent vrijwel iedereen die enorme verbondenheid met "AL" wanneer men in een toestand van geluk zit.
Gevoelens van eenzaamheid, afgescheiden zijn, zich geen plaats weten, wrok en boosheid tov de wereld en zichzelf, vallen weg in een toestand van geluk.
Omdat we het vrijwel allemaal al hebben kunnen ervaren, kunnen we ook met zekerheid zeggen dat de eenheidstoestand inderdaad tot de potentiële mogelijkheden van het mens zijn behoort.

Nu denk ik niet dat het de bedoeling is, of kan zijn, om terug te keren naar die staat in de moederschoot, juist omdat het, (zover ik weet) een onbewuste toestand is en wij inderdaad tot bewustzijn zijn gekomen, terugkeren is dus niet mogelijk.

Maar ook met ons bewust zijn, lijkt het me dat we niet zo ver verwijderd zijn van die eenheidstoestand en toch ook alweer oneindig ver verwijderd.
Ik bedoel daarmee de innerlijke stem waarmee we ons mee identificeren. Dit ben ik.
En toch ondanks dit, kunnen we de kloof dichten, dat bewijst geluk.
Met ons verstand kunnen we de kloof moeilijk overbruggen, en ons hart kan het in een seconde.

Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
“Yamaoka Tesshu bezocht als jonge Zenstudent de ene meester na de andere, Zo deed hij ook een beroep op Dokuon van de Shokoku-tempel.

Omdat hij zijn aanleg wilde tonen, zei hij: ‘De geest, Boeddha en de voelende wezens, per slot van rekening bestaan zij niet. De ware aard der verschijnselen is ledigheid. Er is geen besef, geen waandenkbeeld, geen wijsheid, geen middelmatigheid. Er is niets te geven en er is niets te ontvangen.’

Dokuon rookte rustig zijn pijp en zei niets. Opeens gaf hij Yamaoka Tesshu een mep met zijn bamboepijp. Dit maakte de jongeman erg kwaad. ‘Als er niets bestaat,’ informeerde Dokuon, ‘waar komt die kwaadheid dan vandaan?’”

(Paul Reps: "Zen-zin, Zen-Onzin", Ankh Hermes Deventer 1979)

Hela
ik begrijp daarmee dat je iets wil bereiken basho
en ik weet zeker dat je dat goed bedoelt, dat je de duisternis wil doorgronden
Het lijkt dat je de woorden van een gekende meester gebruikt
jij vraagt om hulp omdat je doet alsof je ervaring mist
dat kan ik niet geloven
of misschien twijfel je nog aan die innerlijke rijkdom van jezelf

ik laat me ook niets wijsmaken en vertrouw op de werkelijke innerlijke ervaring.
Dat staat boven alles.
Onderzoeken van het zelf, dat is het belangrijkste.



« Laatst bewerkt op: 17-01-2014 18:50 door Y1010 »

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #10 Gepost op: 17-01-2014 20:21 »

Ik dacht dat de oneliner : "de terugkeer naar de staat in de moederschoot" vooral gelinkt is aan een soort mentale staat van eenheid. Waarbij er nog geen mentale afgescheiden "ik" tot ontwikkeling is gekomen.

Nu kan men zich natuurlijk afvragen of zo'n toestand wel of niet bestaat. Maar toch kent vrijwel iedereen die enorme verbondenheid met "AL" wanneer men in een toestand van geluk zit.
Gevoelens van eenzaamheid, afgescheiden zijn, zich geen plaats weten, wrok en boosheid tov de wereld en zichzelf, vallen weg in een toestand van geluk.
Omdat we het vrijwel allemaal al hebben kunnen ervaren, kunnen we ook met zekerheid zeggen dat de eenheidstoestand inderdaad tot de potentiële mogelijkheden van het mens zijn behoort.

Nu denk ik niet dat het de bedoeling is, of kan zijn, om terug te keren naar die staat in de moederschoot, juist omdat het, (zover ik weet) een onbewuste toestand is en wij inderdaad tot bewustzijn zijn gekomen, terugkeren is dus niet mogelijk.

Maar ook met ons bewust zijn, lijkt het me dat we niet zo ver verwijderd zijn van die eenheidstoestand en toch ook alweer oneindig ver verwijderd.
Ik bedoel daarmee de innerlijke stem waarmee we ons mee identificeren. Dit ben ik.
En toch ondanks dit, kunnen we de kloof dichten, dat bewijst geluk.
Met ons verstand kunnen we de kloof moeilijk overbruggen, en ons hart kan het in een seconde.



als het IK tot ontwikkeling is gekomen, is de verbeelding tot ontwikkeling gekomen. :)
er wordt een IK gefantaseerd
en trappen daar allen in
stom kun je dat noemen
onwetend kun je dat ook noemen

« Laatst bewerkt op: 17-01-2014 20:22 door Y1010 »

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #11 Gepost op: 17-01-2014 20:31 »
Onderzoek het zelf, dat is het belangrijkste.

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #12 Gepost op: 17-01-2014 20:46 »
“Yamaoka Tesshu bezocht als jonge Zenstudent de ene meester na de andere, Zo deed hij ook een beroep op Dokuon van de Shokoku-tempel.

Omdat hij zijn aanleg wilde tonen, zei hij: ‘De geest, Boeddha en de voelende wezens, per slot van rekening bestaan zij niet. De ware aard der verschijnselen is ledigheid. Er is geen besef, geen waandenkbeeld, geen wijsheid, geen middelmatigheid. Er is niets te geven en er is niets te ontvangen.’

Dokuon rookte rustig zijn pijp en zei niets. Opeens gaf hij Yamaoka Tesshu een mep met zijn bamboepijp. Dit maakte de jongeman erg kwaad. ‘Als er niets bestaat,’ informeerde Dokuon, ‘waar komt die kwaadheid dan vandaan?’”

(Paul Reps: "Zen-zin, Zen-Onzin", Ankh Hermes Deventer 1979)

Hela
ik begrijp daarmee dat je iets wil bereiken basho
en ik weet zeker dat je dat goed bedoelt, dat je de duisternis wil doorgronden
Het lijkt dat je de woorden van een gekende meester gebruikt
jij vraagt om hulp omdat je doet alsof je ervaring mist
dat kan ik niet geloven
of misschien twijfel je nog aan die innerlijke rijkdom van jezelf

ik laat me ook niets wijsmaken en vertrouw op de werkelijke innerlijke ervaring.
Dat staat boven alles.
Onderzoeken van het zelf, dat is het belangrijkste.

Nee, ik wil niet iets bereiken, en zeker geen duisternis doorgronden.  Laat staan dat ik hulp zoek. Met het Zenverhaal wilde ik slechts benadrukken dat het hele gevecht om het ego of zelf te verslaan klinkklare onzin is. Wie het zelf ontkent, erkent het namelijk. Dat is de keiharde waarheid. Omdat er immers aandacht aan wordt besteed. Niet dat het fout is om aandacht te hebben, om te observeren en getuige te zijn van de wegen van het zelf. Maar het grote gevaar schuilt er namelijk in, dat wat je aandacht geeft, steevast zal groeien. Dus wie het ego aandacht geeft, voedt het en geeft het water. Zonder te beseffen wat men eigenlijk aan het doen is. Dat is het paradoxale van religie en spiritualiteit, ze stellen dat het ego, het ik, het zelf illusoir is. Waarmee ze de neiging versterken bij de leerling om het als het ware extra op te blazen. Besef het! Door het aandacht te geven, groeit het ego of zelf naar kritieke waarden. Waarna het als vanzelf in elkaar kan storten, en het besef zal komen dat al dat gesleutel aan het zelf eigenlijk volstrekte lariekoek is. Dat is de waarde van Zen, dat in lachen uitbarst als het besef er is dat men zichzelf aan de schoenveters wilde optrekken. Het is zo belachelijk, dat een bulderlach volgt. Ik besef dat dit gevaarlijke informatie is voor beginnende mediterenden. Die zullen waarschijnlijk denken als ze dit lezen: ‘Nou, als het zo zit, dan ga ik er wel voor zorgen dat ik het ego of het zelf géén aandacht zal geven.’ Maar dat getuigt niet van eigen inzicht, dus zal het niet werken. Dit klinkt hopelijk niet elitair, want ik ben er zeer serieus over. Probeer niet van het zelf af te komen, het zal jammerlijk mislukken.

Met hartelijke groeten,

Basho Roshi :)

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #13 Gepost op: 17-01-2014 21:05 »
Nee, ik wil niet iets bereiken, en zeker geen duisternis doorgronden.

Wat ben ik verbaasd van je reactie Basho.
Je reactie plaats ik binnen een bepaalde misvormde geest, het spijt me.
Dat ga ik laten voor wat het is.
Veel geluk verder.
« Laatst bewerkt op: 17-01-2014 21:21 door Y1010 »

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #14 Gepost op: 17-01-2014 21:27 »
graven in de duisternis...
op zoek gaan naar de wortels van het IK...
de misvattingen verhelderen...
 :)


Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #15 Gepost op: 17-01-2014 21:54 »
Nee, ik wil niet iets bereiken, en zeker geen duisternis doorgronden.

Wat ben ik verbaasd van je reactie Basho.
Je reactie plaats ik binnen een bepaalde misvormde geest, het spijt me.
Dat ga ik laten voor wat het is.
Veel geluk verder.

“DE STENEN GEEST

Hogen, een Chinese Zen-leraar, woonde alleen in een kleine tempel op het platteland. Op een dag verschenen er vier reizende monniken en vroegen hem of zij een vuur op zijn binnenplaats mochten aanleggen om zich te warmen. Terwijl zij het vuur aanlegden, hoorde Hogen ze debatteren over subjectiviteit en objectiviteit. Hij ging bij hen staan en zei: ‘Daar ligt een grote steen. Beschouwt u die als binnen of buiten uw geest?’
Eén van de monniken antwoordde: ‘Vanuit boeddhistisch standpunt is alles een belichaming van de geest, dus zou ik zeggen dat de steen binnen mijn geest is.’
‘Uw hoofd moet erg zwaar aanvoelen,’ merkte Hogen op, ‘als u een steen als die in uw geest ronddraagt.’”

(Citaat: Paul Reps: “Zen-zin, Zen-onzin”, Ankh Hermes Deventer 1979, blz. 68-69)
« Laatst bewerkt op: 17-01-2014 22:48 door Basho Roshi »

Offline marcel

  • wat is dit
  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2990
  • een goed voorbeeld is van onschatbere waarde
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #16 Gepost op: 18-01-2014 00:51 »
valt dit in de categorie zen-zin of
in de categorie zen-onzin...

ik bedoel...het antwoord van Hogen lijkt te suggereren
dat de geest zich in je hoofd bevindt...
inner peace and love
is the only revolution

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #17 Gepost op: 18-01-2014 05:13 »
Weet u wat ik me nou afvraag, Y1010? Hoe u het zou vinden als u iets op dit forum zou plaatsen, en ik (of iemand anders) zou daarop reageren met de zinsnede, ik citeer uw woorden met verandering van mijn naam in uw naam:


Wat ben ik verbaasd van je reactie Y1010 [1].
Je reactie plaats ik binnen een bepaalde misvormde geest, het spijt me.
Dat ga ik laten voor wat het is.
Veel geluk verder.

[1] Hier stond dus oorspronkelijk: “Basho”.

Hiermee spiegel ik uw schrijven om u uit te nodigen tot invoelendheid met de ander. Het lijkt me ongepast om iemands reactie, mijn reactie in dit geval, te plaatsen als - ik citeer uw woorden: “binnen een bepaalde misvormde geest”. Ik geloof niet dat dit forum ervoor bedoeld is om dergelijke merkwaardige labels te plakken op datgene wat uw gesprekspartner formuleert. Als ik u tenminste goed versta... Ik hoop dat u hier eens over na wilt denken. Wellicht heeft u het niet zo bedoeld als dat ik het opvat, maar het is op zijn minst een zéér onhandige formulering uwerzijds. Maar dat is natuurlijk mijn mening.

@ Dirk Knol: Wat het verhaal over de stenen geest aangaat, ik denk dat het uitstekend is om zelf uit te vogelen wat Hogen suggereert. Ik heb daarop niet het “juiste antwoord”. Elk mens geeft weer hoe zijn of haar denken reageert op bepaalde verhalen. Zenverhalen zijn ervoor bedoeld om dat boven water c.q. helder te krijgen, dus is het de vraag of u het verhaal “zin” danwel “onzin” vindt. Dank u voor uw reactie.

Met beleefde groet,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 18-01-2014 05:37 door Basho Roshi »

Offline JG888

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 158
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #18 Gepost op: 18-01-2014 10:15 »
@Basho: Toch vraag ik mij af in hoeverre het "denken" bijdraagt aan het zien van de werkelijkheid. Nu dan direct in relatie tot de zen verhalen. In hoeverre draagt het denken, het beschouwen van de zen verhalen van meerdere kanten tot inzicht in de werkelijkheid? Misschien kunt u mij helpen om dit te verduidelijken.

Metta,
JG888
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #19 Gepost op: 18-01-2014 12:18 »
@Basho: Toch vraag ik mij af in hoeverre het "denken" bijdraagt aan het zien van de werkelijkheid. Nu dan direct in relatie tot de zen verhalen. In hoeverre draagt het denken, het beschouwen van de zen verhalen van meerdere kanten tot inzicht in de werkelijkheid? Misschien kunt u mij helpen om dit te verduidelijken.

Metta,
JG888

Het menselijke denken is een functie van onze hersenen, het kan eigenlijk slechts subjectieve interpretaties maken van de werkelijkheid. De werkelijkheid zelf is in wezen onkenbaar via het filter van het denken. Zen probeert dit filter op paradoxale wijze te relativeren via de directe ervaring van de werkelijkheid, voor zover dat in de menselijke mogelijkheden ligt. Wanneer de criticus in ons, de logische denker in ons zwijgt, zal vanzelf een directe(re) ervaring plaatshebben met de werkelijkheid. Maar de mens is geneigd om zich onafgebroken aan zijn of haar eigen denken en persoonlijke wereldbeeld te hechten. Hierin overheerst de logica over de intuïtie. Logisch denken is ook veel sneller dan intuïtief waarnemen. Het lijkt bijna een spel te zijn van welke hersenhelft het voor het zeggen heeft, de linkerhelft via het logische denken versus het intuïtieve waarnemen van de rechter hersenhelft. Dit schept slechts dualiteit en geen heelheid. Vandaar dat meditatie zo belangrijk is, omdat het een indirecte poging is om het logische denkvermogen even te laten zijn voor wat het is. Wanneer het denken als het ware wordt los gelaten, lopen we de kans meer in contact te komen met onze intuïtieve vorm van waarnemen.

De kern van alle problemen is het denken zelf. Daar vloeit alle persoonlijke interpretatie uit voort, met alle subjectiviteit. Niet dat subjectiviteit op zichzelf onjuist is, omdat het ons authentiek maakt. Maar via onze logica interpreteren we alles op strikt subjectieve wijze en lopen daar in vast via onze aangeleerde en verinnerlijkte vorm van redeneren. Dat is het gevolg van onze weerklank op opvoeding, maatschappelijke normen en waarden, culturele “waarheden” en hoe we reageren op alles om ons heen. Dat is een andere persoonlijke wijze van reageren dan ons authentieke vermogen om direct en intuïtief te reageren op situaties, zonder het scherm van het denken. Want via het denken delen we alles wat er gebeurt meteen in via categorieën die we ons in het verleden hebben aangeleerd. Als gevolg hiervan interpreteren we de werkelijkheid van dit moment (uit gewoonte) in termen van het verleden en kunnen we niet waarnemen wat zich hier en nu voordoet. Want we hebben het via het veel snellere logische denken al weer ingedeeld. Het is echter volstrekt onnuttig en zelfs funest om tegen het denken te zijn of te strijden, omdat dit de verkeerde insteek is om tot de directe intuïtieve waarneming te komen. Verzet betekent dat we er tegen zijn, vandaar dat ik me ernstig zorgen maak om mensen c.q. Boeddhisten die tégen het ego, ik, of zelf zijn. Enkel en alleen omdat de Boeddha heeft aangegeven dat het zelf een illusie is. Maar dat is informatie die wellicht juist is, maar niet behoort tot de eigen unieke en authentieke ervaring. Iemand kan wel exact in de voetsporen van de Boeddha willen treden, maar het zal allemaal een volstrekt cerebrale en kunstmatige beoefening zijn als hetgeen Guatama de Boeddha heeft gepredikt slechts wordt aangenomen als zijnde “waar” zónder persoonlijke toetsing aan de intuïtieve werkelijkheid.

Elk waarachtig religieus geschrift is slechts bedoeld als inspiratie, als een plattegrond. Maar een plattegrond verwijst slechts naar de werkelijkheid, de werkelijkheid zelf ziet er totaal anders uit dan het simpele stuk papier wat de plattegrond slechts is. G.I. Gurdjieff etiketteerde de mensen die uitsluitend de geschriften beschouwen als gezaghebbend en leidend als “plattegrondenvreters”. Dit klinkt heel onaardig, maar het is de waarheid. Kijk om u heen en u zult verbaasd staan hoeveel gezag er wordt toegekend aan geschriften, woorden, verhalen. Zen wil de leerling uit het denken halen, en refereert aan de menselijke intuïtie, de directe waarneming zonder persoonlijk filter. Vandaar dat zogeheten “koans” (onoplosbare raadsels) worden gebruikt in het onderricht, om het denken van de leerling daadwerkelijk en direct te frustreren. Als het denken door de paradox van de koan door de schok van het moment even stilhoudt, kan het intuïtieve en directe waarnemen opgeld doen. Dat directe waarnemen wordt zoals gezegd namelijk als het ware steeds maar weer gestoord door het snellere logische denken in woorden, concepten, ideeën.

De “gewone” Zenverhalen, zoals ik er hier een paar heb weergegeven, proberen ook het gangbare denken te doorbreken. Yamaoka Tesshu uit het eerste verhaal hierboven zit op het verkeerde spoor. Hij trekt van leraar tot leraar; niets sluit aan bij zijn eigen interpretatie van de werkelijkheid. Zijn denken en zijn overtuigingen maken dat zijn geest potdicht zit. Niets en niemand is goed genoeg, iets wat een zeer kritische en egocentrische geest verraadt. En hij wil ook nog in debat gaan met authentieke leraren, omdat hij blijkbaar van mening is dat hij zelf wel de leraar kan uithangen. Vandaar dat hij met zijn mooie interpretaties komt van Boeddhistische concepten, die hij vooraf blijkbaar heeft gelezen in diverse Boeddhistische geschriften. Om indruk te willen maken op de leraar Dokuon, probeert Yamaoka Tesshu te pronken met de kennis die hij denkt te bezitten omtrent Shunyata (het Boeddhistische begrip omtrent de leegte). Maar hij zit gewoon vast aan zijn eigen concepten van wat de waarheid zou zijn, via zijn logische denken. Dokuon reageert niet op al die boekenwijsheid, maar geeft Yamaoka onverwacht een flinke mep met zijn bamboepijp. Dat is directe actie, dat is intuïtie, dat komt meteen aan als een schok, want de ware aard van Yamaoka Tesshu komt plotsklaps boven water. De jongeling wordt boos op Dokuon, waarna de leraar vraagt: ‘Als er niets bestaat, waar komt die kwaadheid dan vandaan?’ Yamaoka’s mooie debatkennis gaat in rook op, en hij loopt de kans dat hij dermate geshockeerd is door de momentale actie van Dokuon, dat zijn logische denken ophoudt met de neiging tot onafgebroken debatteren. De waarneming van de directe ervaring met de werkelijkheid kan dan doorbreken, dat wat we in Zen de Boeddhanatuur noemen.

Hetzelfde zien we terug in het verhaal van de stenen geest. De Boeddhistische monniken komen bij Hogen en hij hoort hen debatteren over subjectiviteit en objectiviteit. Ze gebruiken dus dat wat ze uit het hoofd hebben geleerd uit de geschriften om elkaar mee af te tasten of misschien zelfs af te troeven. Maar dat is dode, welhaast wettische kennis, of die nu Boeddhistisch georiënteerd is of niet. Hogen vraagt hen daarna - in het kader van het debat over subject en object - of een grote steen die daar op de grond ligt zich nu eigenlijk binnen of buiten hun geest bevindt. Analoog aan wat men geleerd heeft, zegt één van de Boeddhisten: ‘Vanuit boeddhistisch standpunt is alles een belichaming van de geest, dus zou ik zeggen dat de steen binnen mijn geest is.’ Dit is een antwoord wat uit de categorische kennis van het Boeddhisme afkomstig is, analoog aan de geschriften die hij gelezen heeft. Om de monnik(en) uit zijn/hun logische denken te willen halen, reageert Hogen op paradoxale wijze: ‘Uw hoofd moet erg zwaar aanvoelen, als u een steen als die in uw geest ronddraagt.’ Hiermee slaat Hogen in één klap door de bodem van de logica via de kennis die de monnik denkt te hebben, door het antwoord in het absurde te trekken. Ook hier wordt als het ware een mep uit gedeeld aan volgelingen van de Boeddha, teneinde hen uit hun logische denken te halen. Dan kan men zich plotsklaps realiseren dat men zich slechts identificeert met de logica en niet de directe ervaring van de werkelijkheid hier en nu realiseert.

Uiteraard is het vorenstaande mijn interpretatie en ik behoud mij niet voor dat het de enige juiste benadering is. Anders versteent mijn uitleg naar nieuwe categorieën, en categorisch denken behoort tot de wereld van de logica. En Zen is niet logisch, maar paradoxaal. Althans, zo heb ik het ervaren en begrepen.

Met vriendelijke groet,

Basho Roshi :)

Offline marcel

  • wat is dit
  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2990
  • een goed voorbeeld is van onschatbere waarde
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #20 Gepost op: 18-01-2014 16:55 »
''...denken is een functie van de hersenen...''

zoals mijn mond kan praten,
zo kunnen mijn hersens denken?
inner peace and love
is the only revolution

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #21 Gepost op: 18-01-2014 18:43 »
''...denken is een functie van de hersenen...''

zoals mijn mond kan praten,
zo kunnen mijn hersens denken?

Ik vind het wel bijzonder, dat u uit zo'n lap tekst één enkel zinnetje kunt destilleren en daarover een specifieke vraag wilt stellen. Ik bedoel(de) het niet zoals u het opvat, denken is een functie van de hersenen, het maakt er onderdeel van uit, hetgeen echter niet wil zeggen dat dit hetzelfde zou zijn zoals uw mond kan praten. Dat is in mijn optiek appels met peren vergelijken, met alle respect. Alsof de mond uit zichzelf praat en de hersenen "slechts" als functie het denken zouden hebben. Nee. Als de hersenen zo deterministisch zouden werken, waren we denk ik slechts stomme machines zonder emotie, zonder liefde en zonder (relatieve) vrijheid. Bedankt dat u hier over heeft doorgedacht en uw vraag hebt gesteld.

Met vriendelijke groet,

Basho Roshi :)

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 657
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #22 Gepost op: 19-01-2014 01:54 »


als het IK tot ontwikkeling is gekomen, is de verbeelding tot ontwikkeling gekomen. :)
er wordt een IK gefantaseerd
en trappen daar allen in
stom kun je dat noemen
onwetend kun je dat ook noemen

Laten we eventjes veronderstellen dat het bewuste "IK" inderdaad een product is van de verbeelding dat tot ontwikkeling is gekomen en dus een gefantaseerde IK .

Maar hoe verklaar je dan dat het IK-gevoel bij iedereen identiek is ? En hoe verklaar je dan dat het IK-gevoel in je eigen ervaring steeds gelijk is ? Terwijl alles aan verandering onderhevig is, blijft het IK-gevoel toch in de tijd gelijk. Ze ondergaat geen verandering, geen veroudering.

Als het inderdaad een product is van de verbeelding, mag men toch verwachten dat er grote schommelingen zouden zijn, dan weer wel, dan weer niet bv.
(vergelijk het met andere gevoelen, zoals geluk, dat niet permanent is, maar aan verandering, intensiteit onderhevig is. Soms ben je gewoon gelukkig, of zeer gelukkig, of juist ongelukkig.).
Terwijl je je wel altijd jezelf voelt.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #23 Gepost op: 19-01-2014 19:19 »

Laten we eventjes veronderstellen dat het bewuste "IK" inderdaad een product is van de verbeelding dat tot ontwikkeling is gekomen en dus een gefantaseerde IK .

Maar hoe verklaar je dan dat het IK-gevoel bij iedereen identiek is ? En hoe verklaar je dan dat het IK-gevoel in je eigen ervaring steeds gelijk is ? Terwijl alles aan verandering onderhevig is, blijft het IK-gevoel toch in de tijd gelijk. Ze ondergaat geen verandering, geen veroudering.

Als het inderdaad een product is van de verbeelding, mag men toch verwachten dat er grote schommelingen zouden zijn, dan weer wel, dan weer niet bv.
(vergelijk het met andere gevoelen, zoals geluk, dat niet permanent is, maar aan verandering, intensiteit onderhevig is. Soms ben je gewoon gelukkig, of zeer gelukkig, of juist ongelukkig.).Terwijl je je wel altijd jezelf voelt.
wat wil je nu beweren?
de ervaring van een ik is bij iedereen hetzelfde
alleen de inhoud ervan zal verschillend zijn
wat maakt dat we allemaal hetzelfde zijn en dus is er geen ik?


Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 657
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #24 Gepost op: 19-01-2014 20:56 »

Laten we eventjes veronderstellen dat het bewuste "IK" inderdaad een product is van de verbeelding dat tot ontwikkeling is gekomen en dus een gefantaseerde IK .

Maar hoe verklaar je dan dat het IK-gevoel bij iedereen identiek is ? En hoe verklaar je dan dat het IK-gevoel in je eigen ervaring steeds gelijk is ? Terwijl alles aan verandering onderhevig is, blijft het IK-gevoel toch in de tijd gelijk. Ze ondergaat geen verandering, geen veroudering.

Als het inderdaad een product is van de verbeelding, mag men toch verwachten dat er grote schommelingen zouden zijn, dan weer wel, dan weer niet bv.
(vergelijk het met andere gevoelen, zoals geluk, dat niet permanent is, maar aan verandering, intensiteit onderhevig is. Soms ben je gewoon gelukkig, of zeer gelukkig, of juist ongelukkig.).Terwijl je je wel altijd jezelf voelt.
wat wil je nu beweren?
de ervaring van een ik is bij iedereen hetzelfde
alleen de inhoud ervan zal verschillend zijn
wat maakt dat we allemaal hetzelfde zijn en dus is er geen ik?

Yep,

Waarbij de verbeelding hoogst waarschijnlijk een rol speelt in de interpretatie van de ervaring van een ik (dat bij iedereen gelijk is), maar het is nog iets anders dan zeggen dat de ervaring van een ik (dat bij iedereen gelijk is)  een zuiver product is van de verbeelding.
Dus waarschijnlijk geen product van de verbeelding; Juist omdat het bij iedereen gelijk is en men het bij zichzelf als gelijk ervaart in de tijd.

Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #25 Gepost op: 20-01-2014 22:46 »
Waarbij de verbeelding hoogst waarschijnlijk een rol speelt in de interpretatie van de ervaring van een ik (dat bij iedereen gelijk is), maar het is nog iets anders dan zeggen dat de ervaring van een ik (dat bij iedereen gelijk is)  een zuiver product is van de verbeelding.
Dus waarschijnlijk geen product van de verbeelding; Juist omdat het bij iedereen gelijk is en men het bij zichzelf als gelijk ervaart in de tijd.


Ik zie niet waarom je springt van verbeelding naar iets wat geen verbeelding zou zijn.
mss zie ik het wel later zoals je het ziet
zoals ik het zie is het allemaal verbeelding en dat blijft ook allemaal verbeelding
het maken, vormen van beelden
een instrument (?) is in staat om dat wat is om te zetten in ervaring

het is de constitutie van het zelf
(zelf is geen persoonlijk iets maar een programma en volledig onpersoonlijk)
Het is gestructureerd nl door informatie (van verschillende levens, omstandigheden)
heeft het zich ontwikkend, eerder omwikkeld,
het is steeds complexer van structuur
meer verbeelding is het gevolg van meer informatie

dat ervoor zorgt dat wat zal ervaren worden, met alle zintuigen
bijzonder verschillend zal zijn als de constitutie zal veranderen

(dat woord constitutie valt zomaar binnen, misschien is er een beter begrip)

bvb een insect ervaart een heel andere wereld als de wereld die wij ervaren

dus verbeelding of fantasie is niets verkeerd aan of zo
dat is net wat zo fantastisch is
verbeelding, hoe is zoiets mogelijk
hoe kunnen cellen dat verwerken opslaan veranderen en illusies creeren
betoverend en misleidend tegelijkertijd
verbeelding is een wonder, dat is toch eigenlijk fascinerend

(dus ver van het eigenlijk onderwerp vandaan gewandeld)



Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #26 Gepost op: 26-01-2014 16:03 »
Nee, ik wil niet iets bereiken, en zeker geen duisternis doorgronden.

Wat ben ik verbaasd van je reactie Basho.
Je reactie plaats ik binnen een bepaalde misvormde geest, het spijt me.
Dat ga ik laten voor wat het is.
Veel geluk verder.

Rosse bassie
dat ik je zou beledigd hebben, ligt aan het feit dat je zegt dat je de duisternis niet wenst te verlichten.



Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #27 Gepost op: 26-01-2014 19:51 »
Nee, ik wil niet iets bereiken, en zeker geen duisternis doorgronden.

Wat ben ik verbaasd van je reactie Basho.
Je reactie plaats ik binnen een bepaalde misvormde geest, het spijt me.
Dat ga ik laten voor wat het is.
Veel geluk verder.

Rosse bassie
dat ik je zou beledigd hebben, ligt aan het feit dat je zegt dat je de duisternis niet wenst te verlichten.

Jeetje, dat je daar nu nog op terugkomt. Maarre, voor de vuist weg interpreteren is u niet vreemd... ???
« Laatst bewerkt op: 26-01-2014 19:59 door Basho Roshi »

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 657
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #28 Gepost op: 26-01-2014 21:11 »
[dus verbeelding of fantasie is niets verkeerd aan of zo
dat is net wat zo fantastisch is
verbeelding, hoe is zoiets mogelijk
hoe kunnen cellen dat verwerken opslaan veranderen en illusies creeren
betoverend en misleidend tegelijkertijd
verbeelding is een wonder, dat is toch eigenlijk fascinerend



Ik heb zeer slechte ervaringen met het concept om alles als verbeelding te zien.  Mijn ervaring is dat ik daar heel makkelijk misbruik van maak om zaken goed te praten, die ik eigenlijk niet moet goedpraten. Het maakt me ook meer arrogant. Alsook een zekere moedeloosheid en fatalisme.

Wanneer iemand op mijn ego teen trapt, dan heb ik de neiging te vergeten om alles als verbeelding te zien, maar als ik op iemands ego teen trap dan … . Ik kan het dus gebruiken en misbruiken zoals het mij goed uitkomt.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 657
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #29 Gepost op: 26-01-2014 21:43 »
Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?


http://opzoeknaarjezelf.nu/blog/entry/boeddhistische-persoonlijkheidstypen.html


Citaat

Neurowetenschap en de wortel van ons lijden

Wat ligt aan de basis van ons zoeken naar houvast of identiteit? Het boeddhisme zegt: de onwetendheid. De neurowetenschap heeft ontdekt dat we letterlijk een groot deel van onze waarneming ‘verzinnen’. We vullen de daadwerkelijke zintuigelijke ervaringen tot 70% aan met beelden in onze hersenen van vorige ervaringen. Zo kan het gebeuren dat mensen bij eenzelfde gebeurtenissen heel verschillende dingen hebben ‘gezien’.

Vanuit de onwetendheid over de ware volheid en aard van het leven ontstaat verwarring. We kunnen de alsmaar veranderende stroom van het leven niet beheersen. Dat kan een angstige ervaring zijn. Omdat we verwarring moeilijk kunnen verdragen grijpen we naar een strategie: vasthouden aan en verlangen naar dat wat we als goed beschouwen, en afweren van of vechten met datgene dat we als bedreigend of verstorend ervaren. We denken ons dan te kunnen redden in de alsmaar veranderende en onbetrouwbare stroom van het leven.


De westerse ontwikkelingspsychologie voegt hier een nieuw perspectief aan toe: Een baby wordt geboren met het vermogen om de werkelijkheid veel voller waar te nemen dan een volwassene. De waarneming van een net geboren baby is zonder beelden, labels en interpretaties. Een open en alles toelatend waarnemen. Die open waarneming is volledig, maar niet bewust. Een baby wordt naarmate die groeit en ouder wordt bewuster van zichzelf. Maar tegelijkertijd sluit zich ook langzaamaan de oorspronkelijke openheid terwijl het zijn identiteit aan het vormen is.

Een nieuwe visie op onwetendheid

Waarom is dat zo? In iedere opvoeding gebeurt het dat een baby of jong kind niet krijgt wat het nodig heeft. De ervaringen van gebrek en alleen gelaten worden zijn te heftig voor een jong lichaam en een jonge psyche om te ervaren. Een afwezige ouder, of een ouder die de behoeften van een baby negeert of niet kan beantwoorden wordt door de baby ervaren als levensbedreigend. Omdat een baby deze heftige gevoelens lichamelijk en emotioneel niet kan verwerken, zorgen de instincten ervoor dat de ervaring minder direct en minder heftig wordt ervaren. De lichamelijke gevoeligheid neemt af, er ontstaan lichaamspatronen van verdoving, verkilling en chronische spanning in de spieren. Bovendien wordt de herinnering aan de als levensbedreigend ervaren gebeurtenis in het onbewuste verdrongen. Een intelligente oplossing voor een totaal afhankelijk jong kind. Het gevolg is echter dat we onze volle waarneming van de werkelijkheid buiten ons - en de volle waarneming van de gevoeligheid in ons - gedeeltelijk verliezen.
« Laatst bewerkt op: 26-01-2014 21:46 door Betweter »
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #30 Gepost op: 28-01-2014 19:36 »
Nee, ik wil niet iets bereiken, en zeker geen duisternis doorgronden.

Wat ben ik verbaasd van je reactie Basho.
Je reactie plaats ik binnen een bepaalde misvormde geest, het spijt me.
Dat ga ik laten voor wat het is.
Veel geluk verder.

Rosse bassie
dat ik je zou beledigd hebben, ligt aan het feit dat je zegt dat je de duisternis niet wenst te verlichten.

Jeetje, dat je daar nu nog op terugkomt. Maarre, voor de vuist weg interpreteren is u niet vreemd... ???
Dat kan je ook goed zo in het wilde weg je haren zwaaien en je haren in mijn gezicht kunnen me wel hinderen.

Je post een citaat waar de meester fysiek geweld gebruikt om iets duidelijk te maken????
Niet echt gepast, meen ik zo.

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #31 Gepost op: 28-01-2014 19:58 »
Dokuon rookte rustig zijn pijp en zei niets. Opeens gaf hij Yamaoka Tesshu een mep met zijn bamboepijp. Dit maakte de jongeman erg kwaad. ‘Als er niets bestaat,’ informeerde Dokuon, ‘waar komt die kwaadheid dan vandaan?’”


En de meester rookte rustig een pijp...
Welke meester rookt een pijp
Je zou kwaad worden zo'n nepmeester die zit te roken en bovendien fysiek geweld gebruikt.

En je hebt het misschien ook niet goed begrepen Basho
het is een proef
omdat de leerling boos wordt, heeft hij de daad nog niet bij zijn woorden kunnen voegen
dat zegt niets over de woorden, wel over de constitutie

je kan heel goed iets weten, maar in de praktijk is het gewoon anders
en dat mag OOK

en als hij niet boos was geworden na dat fysiek geweld
zou men kunnen zeggen, ah dat is acceptabel, dus je mag iemand zomaar gaan slaan

zou hij weer gezegd hebben, zie je wel... zo zeg ik het
dat is gewoon allemaal onzin

of het wil zeggen
dat als de meester wel gezien wordt als een meester,
dat daarom nog niet is
maar gewoon incapabel is als meester
en dat je verhaaltje net daar een voorbeeld van is
jij bent het dus die het misbruikt heeft
je hebt het in een verkeerde context geplaatst
het gaat over meesters die doen alsof...

je bent gewoon aan het misleiden.


Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #32 Gepost op: 28-01-2014 20:22 »
[dus verbeelding of fantasie is niets verkeerd aan of zo
dat is net wat zo fantastisch is
verbeelding, hoe is zoiets mogelijk
hoe kunnen cellen dat verwerken opslaan veranderen en illusies creeren
betoverend en misleidend tegelijkertijd
verbeelding is een wonder, dat is toch eigenlijk fascinerend



Ik heb zeer slechte ervaringen met het concept om alles als verbeelding te zien.  Mijn ervaring is dat ik daar heel makkelijk misbruik van maak om zaken goed te praten, die ik eigenlijk niet moet goedpraten. Het maakt me ook meer arrogant. Alsook een zekere moedeloosheid en fatalisme.

Wanneer iemand op mijn ego teen trapt, dan heb ik de neiging te vergeten om alles als verbeelding te zien, maar als ik op iemands ego teen trap dan … . Ik kan het dus gebruiken en misbruiken zoals het mij goed uitkomt.

Dat is goed zo.
Als iemand op je teen trapt, dan zeg je gewoon dat je teen pijn doet en het maakt niets uit of dat verbeelding is of niet.
Zeg gewoon hoe het is? Niet?

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 657
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #33 Gepost op: 29-01-2014 05:32 »
Dokuon rookte rustig zijn pijp en zei niets. Opeens gaf hij Yamaoka Tesshu een mep met zijn bamboepijp. Dit maakte de jongeman erg kwaad. ‘Als er niets bestaat,’ informeerde Dokuon, ‘waar komt die kwaadheid dan vandaan?’”


En de meester rookte rustig een pijp...
Welke meester rookt een pijp
Je zou kwaad worden zo'n nepmeester die zit te roken en bovendien fysiek geweld gebruikt.

En je hebt het misschien ook niet goed begrepen Basho
het is een proef
omdat de leerling boos wordt, heeft hij de daad nog niet bij zijn woorden kunnen voegen
dat zegt niets over de woorden, wel over de constitutie

je kan heel goed iets weten, maar in de praktijk is het gewoon anders
en dat mag OOK

en als hij niet boos was geworden na dat fysiek geweld
zou men kunnen zeggen, ah dat is acceptabel, dus je mag iemand zomaar gaan slaan

zou hij weer gezegd hebben, zie je wel... zo zeg ik het
dat is gewoon allemaal onzin

of het wil zeggen
dat als de meester wel gezien wordt als een meester,
dat daarom nog niet is
maar gewoon incapabel is als meester
en dat je verhaaltje net daar een voorbeeld van is
jij bent het dus die het misbruikt heeft
je hebt het in een verkeerde context geplaatst
het gaat over meesters die doen alsof...

je bent gewoon aan het misleiden.

Als ik zie hoe je Basho aan het pesten bent dan is dat wederom voor mij de bevestiging dat er weinig positiefs te vinden is in de overtuiging dat alles verbeelding is.
Het sterkt de mens in de overtuiging, dat het allemaal (wat men zegt en doet) niet toe doet en dat men zomaar alles mag en kan zeggen en doen.

de uitdrukking  in
Citaat
Dhammapada: Lokavagga
170
Zie de wereld als een luchtbel.
Zie haar als een luchtspiegeling.
is eigenlijk een aansporing om de wereld te laten voor wat ze is en zich ten volle te concentreren op het hoofddoel, namelijk Dharma-beoefening en Boeddha en uiteindelijk Nirwana.
« Laatst bewerkt op: 29-01-2014 05:35 door Betweter »
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #34 Gepost op: 29-01-2014 09:08 »
Mmmm… Ik zie met verbazing, maar vooral met innerlijke ontferming dat je zo geïrriteerd lijkt, Y1010. Ik vind dat jammer. Mijn hart gaat naar je uit, en ik heb je intens lief als naaste. Ik ken je niet persoonlijk, maar het enige wat ik zou willen vragen is: waarom zou ik hier mensen willen misleiden, zoals je hierboven stelt? Ik heb denk ik in de tijd dat ik op dit forum participeer altijd geprobeerd om mensen te helpen. Natuurlijk heb ook ik in het verleden soms behoorlijk foutieve inschattingen gedaan, en wilde ik soms het stevige debat aangaan. Ik heb echter ingezien dat zoiets slechts een vorm van zelfrechtvaardiging is. En ik speek wat dat betreft uitsluitend over mezelf, en dus niet over jou. Maar die tijden van rechtvaardiging zijn voorbij. Als iemand iets van me wil weten, dan meldt hij of zij zich wel. Dan kijk ik of ik iets weet of heb ervaren wat mij geholpen heeft, misschien kan de ander er ook iets aan hebben. Zo niet, dan is dat ook goed.

En ik schrijf soms wat op dit forum over het Boeddhisme of anderszins, waarvan ik de indruk heb dat het helpend kan zijn. Dat kan iets uit eigen ervaring zijn, of een interessant citaat, enzovoort. Ik hoop dat je irritatie hierdoor wat zakt (als het inderdaad irritatie is of was). Nogmaals: ik wil met goede en helpende intenties op dit forum posten. Dat ik misschien af en toe de plank missla, lijkt me niet erg en volkomen menselijk. Maar wat ik niet wil, is mensen beledigen of misleiden. Ik hoop dat je dat van mij wilt aannemen. De Boeddha predikte liefdevolle vriendelijkheid; voor zover ik mezelf ervaar, stroom ik de laatste tijd over van liefde. Dat is een genade, een zegening, en als de ander ook zo’n zegening ervaart, dan ben ik intens blij. Jezus Christus heeft gezegd: heb uw naaste lief als uzelf, en bid voor uw vijanden. Boeddha stelt in de Dhammapada dat haat leidt tot meer haat, en dat haat slechts oplost door liefde te geven. Laten we elkaar als broeders en zusters liefhebben en elkaar helpen waar nodig.

Met respect voor ieder levend wezen en in deze topic in het bijzonder veel liefde en zegening toegewenst voor Y1010,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 29-01-2014 09:13 door Basho Roshi »

Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #35 Gepost op: 31-01-2014 20:30 »
Dokuon rookte rustig zijn pijp en zei niets. Opeens gaf hij Yamaoka Tesshu een mep met zijn bamboepijp. Dit maakte de jongeman erg kwaad. ‘Als er niets bestaat,’ informeerde Dokuon, ‘waar komt die kwaadheid dan vandaan?’”


En de meester rookte rustig een pijp...
Welke meester rookt een pijp
Je zou kwaad worden zo'n nepmeester die zit te roken en bovendien fysiek geweld gebruikt.

En je hebt het misschien ook niet goed begrepen Basho
het is een proef
omdat de leerling boos wordt, heeft hij de daad nog niet bij zijn woorden kunnen voegen
dat zegt niets over de woorden, wel over de constitutie

je kan heel goed iets weten, maar in de praktijk is het gewoon anders
en dat mag OOK

en als hij niet boos was geworden na dat fysiek geweld
zou men kunnen zeggen, ah dat is acceptabel, dus je mag iemand zomaar gaan slaan

zou hij weer gezegd hebben, zie je wel... zo zeg ik het
dat is gewoon allemaal onzin

of het wil zeggen
dat als de meester wel gezien wordt als een meester,
dat daarom nog niet is
maar gewoon incapabel is als meester
en dat je verhaaltje net daar een voorbeeld van is
jij bent het dus die het misbruikt heeft
je hebt het in een verkeerde context geplaatst
het gaat over meesters die doen alsof...

je bent gewoon aan het misleiden.

Als ik zie hoe je Basho aan het pesten bent dan is dat wederom voor mij de bevestiging dat er weinig positiefs te vinden is in de overtuiging dat alles verbeelding is.
Het sterkt de mens in de overtuiging, dat het allemaal (wat men zegt en doet) niet toe doet en dat men zomaar alles mag en kan zeggen en doen.

de uitdrukking  in
Citaat
Dhammapada: Lokavagga
170
Zie de wereld als een luchtbel.
Zie haar als een luchtspiegeling.
is eigenlijk een aansporing om de wereld te laten voor wat ze is en zich ten volle te concentreren op het hoofddoel, namelijk Dharma-beoefening en Boeddha en uiteindelijk Nirwana.

pesten is dat helemaal niet, zo zie jij het.
ik benadruk dat er onjuistheden zijn en ik vind dat het noodzakelijk is dat mee te delen.
Als basho een fragment post van een meester die een mep geeft,
ik zou ook een mep geven (psychisch) dan heeft zeker basho daar geen probleem mee,
maar jij betweter lijkt het niet te begrijpen.

Basho ziet dat volgens mij niet als pesterijen omdat dat ook niet zo bedoeld is

het gaat over standpunten en meningen en inzichten en levensopvattingen en zienswijzen die in conflict komen en als je daar weer eens een zelf ziet opdagen, betweter, dan is er iets binnen in dat niet kan accepteren dat er geen persoon is.

ik heb al gepost dat het heel verwonderlijk is dat iemand niet de onwetendheid wil doorgronden
de duisternis wil verhelderen
dat kan niet overeenkomen met de basis van het boeddhisme
en dat is wel heel belangrijk is en dat wil ik benadrukken







Offline teksten.Y1010

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 890
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #36 Gepost op: 31-01-2014 22:06 »
Mmmm… Ik zie met verbazing, maar vooral met innerlijke ontferming dat je zo geïrriteerd lijkt, Y1010. Ik vind dat jammer. Mijn hart gaat naar je uit, en ik heb je intens lief als naaste. Ik ken je niet persoonlijk, maar het enige wat ik zou willen vragen is: waarom zou ik hier mensen willen misleiden, zoals je hierboven stelt? Ik heb denk ik in de tijd dat ik op dit forum participeer altijd geprobeerd om mensen te helpen. Natuurlijk heb ook ik in het verleden soms behoorlijk foutieve inschattingen gedaan, en wilde ik soms het stevige debat aangaan. Ik heb echter ingezien dat zoiets slechts een vorm van zelfrechtvaardiging is. En ik speek wat dat betreft uitsluitend over mezelf, en dus niet over jou. Maar die tijden van rechtvaardiging zijn voorbij. Als iemand iets van me wil weten, dan meldt hij of zij zich wel. Dan kijk ik of ik iets weet of heb ervaren wat mij geholpen heeft, misschien kan de ander er ook iets aan hebben. Zo niet, dan is dat ook goed.

En ik schrijf soms wat op dit forum over het Boeddhisme of anderszins, waarvan ik de indruk heb dat het helpend kan zijn. Dat kan iets uit eigen ervaring zijn, of een interessant citaat, enzovoort. Ik hoop dat je irritatie hierdoor wat zakt (als het inderdaad irritatie is of was). Nogmaals: ik wil met goede en helpende intenties op dit forum posten. Dat ik misschien af en toe de plank missla, lijkt me niet erg en volkomen menselijk. Maar wat ik niet wil, is mensen beledigen of misleiden. Ik hoop dat je dat van mij wilt aannemen. De Boeddha predikte liefdevolle vriendelijkheid; voor zover ik mezelf ervaar, stroom ik de laatste tijd over van liefde. Dat is een genade, een zegening, en als de ander ook zo’n zegening ervaart, dan ben ik intens blij. Jezus Christus heeft gezegd: heb uw naaste lief als uzelf, en bid voor uw vijanden. Boeddha stelt in de Dhammapada dat haat leidt tot meer haat, en dat haat slechts oplost door liefde te geven. Laten we elkaar als broeders en zusters liefhebben en elkaar helpen waar nodig.

Met respect voor ieder levend wezen en in deze topic in het bijzonder veel liefde en zegening toegewenst voor Y1010,

Basho Roshi :)

een christen en geen boeddhist




Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1614
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #37 Gepost op: 01-02-2014 07:19 »
Mmmm… Ik zie met verbazing, maar vooral met innerlijke ontferming dat je zo geïrriteerd lijkt, Y1010. Ik vind dat jammer. Mijn hart gaat naar je uit, en ik heb je intens lief als naaste. Ik ken je niet persoonlijk, maar het enige wat ik zou willen vragen is: waarom zou ik hier mensen willen misleiden, zoals je hierboven stelt? Ik heb denk ik in de tijd dat ik op dit forum participeer altijd geprobeerd om mensen te helpen. Natuurlijk heb ook ik in het verleden soms behoorlijk foutieve inschattingen gedaan, en wilde ik soms het stevige debat aangaan. Ik heb echter ingezien dat zoiets slechts een vorm van zelfrechtvaardiging is. En ik speek wat dat betreft uitsluitend over mezelf, en dus niet over jou. Maar die tijden van rechtvaardiging zijn voorbij. Als iemand iets van me wil weten, dan meldt hij of zij zich wel. Dan kijk ik of ik iets weet of heb ervaren wat mij geholpen heeft, misschien kan de ander er ook iets aan hebben. Zo niet, dan is dat ook goed.

En ik schrijf soms wat op dit forum over het Boeddhisme of anderszins, waarvan ik de indruk heb dat het helpend kan zijn. Dat kan iets uit eigen ervaring zijn, of een interessant citaat, enzovoort. Ik hoop dat je irritatie hierdoor wat zakt (als het inderdaad irritatie is of was). Nogmaals: ik wil met goede en helpende intenties op dit forum posten. Dat ik misschien af en toe de plank missla, lijkt me niet erg en volkomen menselijk. Maar wat ik niet wil, is mensen beledigen of misleiden. Ik hoop dat je dat van mij wilt aannemen. De Boeddha predikte liefdevolle vriendelijkheid; voor zover ik mezelf ervaar, stroom ik de laatste tijd over van liefde. Dat is een genade, een zegening, en als de ander ook zo’n zegening ervaart, dan ben ik intens blij. Jezus Christus heeft gezegd: heb uw naaste lief als uzelf, en bid voor uw vijanden. Boeddha stelt in de Dhammapada dat haat leidt tot meer haat, en dat haat slechts oplost door liefde te geven. Laten we elkaar als broeders en zusters liefhebben en elkaar helpen waar nodig.

Met respect voor ieder levend wezen en in deze topic in het bijzonder veel liefde en zegening toegewenst voor Y1010,

Basho Roshi :)

een christen en geen boeddhist

Als u dat wilt... 8)

Offline Mayanda

  • Geïntresseerde
  • *
  • Berichten: 58
  • Lid van het boeddhaforum!
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #38 Gepost op: 16-10-2014 21:49 »
Een leerling vroeg aan zenmeester Yih-Lan: 'Hoe kan ik de paradijselijke staat van de moederschoot bereiken?'
De zenmeester: 'Door even lekker je kop te houden!'  ;D
Het echte leven begint hier een halve meter vandaan

Offline teksten Siebe

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 3720
Re:Hoezo terugverlangen naar de paradijselijke staat in de moederschoot?
« Reactie #39 Gepost op: 16-10-2014 22:24 »
Over de moederschoot gesproken, jaja, je komt wat tegen tijdens een verkenning over Leegte in de Pali Canon:-)

( bron: http://tipitaka.wikia.com/wiki/Sangiti_Sutta)

XXXVIII. Manieren van afdalen in de baarmoeder

1. men daalt onbewust af in de baarmoeder van de moeder, blijft daar onbewust en verlaat het onbewust;
2. men gaat de baarmoeder bewust binnen, blijft daar onbewust en verlaat het onbewust;
3. men gaat de baarmoeder bewust binnen, blijft daar bewust en verlaat het onbewust;
4. men gaat de baarmoeder bewust binnen, blijft daar bewust en verlaat het bewust.

"Ways of descent into the womb:
a. One descends into the mothers womb unknowing, stays there unknowing, and leaves it unknowing
b. One enters the womb knowing, stays there unknowing, and leaves it unknowing
c. One enters the womb knowing, stays there knowing, and leaves it unknowing.
d. One enters the womb knowing, stays there knowing, and leaves it knowing.

unknowing/knowing? let. betekent het onwetend/wetend, kennend. Maar daar ga je weer...hoe het beste te vertalen? Als iemand andere ideeen heeft bij het vertalen dan hoor ik het graag .

Ik heb begrepen dat voor 'degene die streefde naar verlichting' en die vanuit Tushita de baarmoeder binnenging van de moeder, het vierde scenario gold. Verder heb ik gelezen dat volgens persoonlijke verslagen de ervaringen in de baarmoeder erg kunnen verschillen van vreselijk tot heel fijn en aangenaam.

Ik vraag me dan wel af: als het zo bewust allemaal kan in hoeverre verschilt dit dan toch van een soort zielsverhuizing? Ach, arm hoofd, altijd zoveel vragen.


Siebe

 


+-Laatste berichten

[Het gewone leven] Re: bolletje onderzoekt satanisme by Bodhiboom Vandaag om 11:55
[Algemeen] Re: Woeddha by gouden middenweg & de wilde natuur Vandaag om 07:43
[Algemeen] Re: Woeddha by bolletje Vandaag om 02:02
[Het gewone leven] Re: bolletje onderzoekt satanisme by bolletje Gisteren om 21:21
[Het gewone leven] Re: bolletje onderzoekt satanisme by Sybe Gisteren om 20:54
Powered by EzPortal