Auteur Topic: De negen contemplaties van Atisha  (gelezen 165 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 536
De negen contemplaties van Atisha
« Gepost op: 14-02-2020 14:40 »
Besten,

Ik wou hier een kort stukje over schrijven. Ik kwam deze meditatie tegen in een boek over Tibetaanse wijsheden, en dacht dat het wel waard zou zijn deze te vertalen en bespreken. Het word ook wel de negen punt meditatie over de dood genoemd. De negen contemplaties zijn deze:

1. Wij zullen allen vroeg of laat doodgaan
2. De dood komt continu dichterbij, wij worden allemaal ouder
3. De dood komt of je voorbereid bent of niet
4. Je levensduur staat niet vast
5. De dood heeft velen oorzaken
6. Je lichaam is broos en makkelijk breekbaar
7. Je geliefden kunnen de dood niet stoppen
8. Materiële dingen zullen je niet helpen bij de dood
9. Je lichaam kan je niet helpen bij de dood

Er zijn dus drie punten over de onvermijdelijkheid van de dood, drie over het niet weten wanneer deze arriveert, en drie over het feit dat niks je kan helpen. Het enige wat je wel enigszins kan helpen is een spirituele leer, dus deze contemplatie zet aan tot het praktiseren van de dharma.

Met heldere doch koele groet,
Bodhiboom
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 631
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #1 Gepost op: 14-02-2020 23:14 »
Besten,

Ik wou hier een kort stukje over schrijven. Ik kwam deze meditatie tegen in een boek over Tibetaanse wijsheden, en dacht dat het wel waard zou zijn deze te vertalen en bespreken. Het word ook wel de negen punt meditatie over de dood genoemd. De negen contemplaties zijn deze:

1. Wij zullen allen vroeg of laat doodgaan
2. De dood komt continu dichterbij, wij worden allemaal ouder
3. De dood komt of je voorbereid bent of niet
4. Je levensduur staat niet vast
5. De dood heeft velen oorzaken
6. Je lichaam is broos en makkelijk breekbaar
7. Je geliefden kunnen de dood niet stoppen
8. Materiële dingen zullen je niet helpen bij de dood
9. Je lichaam kan je niet helpen bij de dood

Er zijn dus drie punten over de onvermijdelijkheid van de dood, drie over het niet weten wanneer deze arriveert, en drie over het feit dat niks je kan helpen. Het enige wat je wel enigszins kan helpen is een spirituele leer, dus deze contemplatie zet aan tot het praktiseren van de dharma.

Met heldere doch koele groet,
Bodhiboom


Als ik nadenk over hoe ik bij het boeddhisme ben gekomen, is er enigszins wel een verwantschap, maar toch eerder door teksten over het eeuwig leven.
Toen dacht ik nog dat het eeuwig leven in een letterlijke zin moest begrepen worden, maar nu begrijp ik dat het in een spirituele zin moet begrepen worden.
Je kunt reeds als leek het eeuwig leven binnentreden, zonder volmaakt te zijn, door ogen en hart te openen voor Boeddha, Sangha en Dharma. Maar natuurlijk is dat nonsens wanneer ogen en hart nog niet open zijn.


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 536
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #2 Gepost op: 14-02-2020 23:47 »
Je kunt reeds als leek het eeuwig leven binnentreden, zonder volmaakt te zijn, door ogen en hart te openen voor Boeddha, Sangha en Dharma. Maar natuurlijk is dat nonsens wanneer ogen en hart nog niet open zijn.


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Het eeuwige leven... het is toch wel ironisch dat sommige mensen op zoek gaan naar het eeuwige leven hier op aarde, alleen om dan door zoiets als Atisha’s contemplaties erop te worden gewezen dat het niet bestaat en dat het beste wat men kan doen is zich goed voorbereiden op de dood.

Eigenlijk heeft iedereen het eeuwige leven al, mits je in reïncarnatie gelooft. Het mag dan wel samsara zijn, en schommelen met een incarnatie hier of daar, maar het leven gaat wel door. Het boeddhisme echter probeert je daar juist vanaf te krijgen, dat men niet meer het schommelende samsara bestaan ervaart.

Wat er nou na de dood van een verlicht mens gebeurt, daar heeft niemand geen flauw idee van. De bestemming van zulke wezens is geheel onbekend. Het lijkt mij sowieso dat bij een diepe realisatie van niet-zelf dat verdere bestemmingen verdwijnen...
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1343
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #3 Gepost op: 16-02-2020 14:14 »
Als ik nadenk over hoe ik bij het boeddhisme ben gekomen, is er enigszins wel een verwantschap, maar toch eerder door teksten over het eeuwig leven.

Over welke teksten heb je het dan? Het begrip eeuwige leven is mij onbekend in Boeddhistische zin.

Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Doodloos is nochtans een vrij accurate verwijzing: dat wat geen dood kent. In andere tradities, zoals in Advaita bijvoorbeeld, wordt het ook aangeduid als "dat wat nooit geboren is en nooit zal sterven."

Eigenlijk betreft het buiten categorie van sterfte, geboorte, leven en dood.

Wat er nou na de dood van een verlicht mens gebeurt, daar heeft niemand geen flauw idee van. De bestemming van zulke wezens is geheel onbekend. Het lijkt mij sowieso dat bij een diepe realisatie van niet-zelf dat verdere bestemmingen verdwijnen...

Ik ben het daar niet mee eens. De bestemming van zulke wezens is zelfs gewoon via de sutta's gekend. Het wezen (persoon, zelf) is wat sterft, de bestemming van zulke wezens is dus dood van lichaam/feest-mechanisme/persoon en geen wedergeboorte meer (parinibbana), dat is klaarduidelijk beschreven. In die zin treed ik Boddhiboom dus bij: het doel is niet om eeuwig leven te bereiken, het gaat eerder om de eeuwige cyclus van leven (geboorte en wedergeboorte) stop te zetten. De persoon gevormd en in stand gehouden en steeds opnieuw gecreerd door hechting, dooft dan voorgoed uit, het wezen ("dit wezen ben ik") is wat sterft en niet meer opnieuw gevormd wordt (nooit meer herboren wordt).

Wat onbekend is omdat het niet gekend kan worden is wat er met het ontwaakte bewustzijn gebeurt. Dit kan niet gekend worden omdat het buiten categorie is. En kennen is categoriseren. In die zin kan een wezen (persoon, gevoel van een zelf te zijn) nooit kennen wat er met ontwaakt bewustzijn gebeurt na de dood, en zal het dat nooit rechtstreeks kunnen kennen. Maar dat wil niet zeggen dat het er niet van kan proeven. Een "flauw" idee ervan hebben is dus wel degelijk mogelijk. Maar ook hier weer, is zo'n flauw idee, niet te delen als kennis, net als je de smaak van een appel niet kan delen door iemand anders jouw kennis hierover over te brengen. De smaak is als kennis, als beschrijving, niet te delen. Je kan er zelf maar een idee van hebben door het zelf te proeven en eens geproefd kan je dan wel uitwisselen met iemand anders die ook geproefd heeft van een appel, ook al zal die er misschien heel andere woorden aan geven: "een appel is zoet en sappig" zal de ene zeggen, iemand die ook een appel geproefd heeft zal daarop misschien zeggen "ik weet waar je naar verwijst, maar ikzelf beschrijf het liever als zoet-zuur en knapperig". Iemand die geen appel geproefd heeft begrijpt niet hoe dat zo tegengestelde verwoordingen naar hetzelfde kunnen verwijzen.

Hetzelfde geldt voor verlichting. Het is te proeven en dan heb je er een flauw idee van dat de één gaat beschrijven als "buiten categorie", de ander als "dat wat nooit geboren is en nooit sterft", nog een ander als "onpersoonlijk bewustzijn" of "puur gewaarzijn", enz....

Maar het ligt jammer genoeg niet zo makkelijk als bij een appel. Je kan niet zeggen: "hier is verlichting, bijt er gewoon in en dan heb je een idee van zijn smaak". Proeven van verlichting kan je niet doen door in iets te bijten, het overkomt je plots of niet. De kans dat het je overkomt wordt wel steeds groter door de beoefening. Dus beoefening is hetgeen nodig is: vóór het proeven, om de kans groter te maken en ná het proeven, om dat wat geproefd is blijvend te krijgen: door hechting volledig op te heffen.

In andere tradities ligt de nadruk soms teveel of enkel maar op het eerste, Boeddhisme lijkt soms teveel nadruk te leggen op het laatste: onthechten, ook al heb je nog niet geproefd waar onthechting echt voor staat. Maar eigenlijk staat Boeddhisme voor de middenweg tussen beoefenen om tot proeven te komen en beoefenen om te onthechten. Het één versterkt het ander. Het nu al onthechten versterkt de kans op proeven. Het proeven versterkt dan weer het onthechten, en het onthechten versterkt dan weer de blijvende smaak, wanneer de smaak niet meer weggaat doordat er niets meer is waar men aan hecht (ook niet meer "ik ben") is verlichting (niet-zelf) blijvend gerealiseerd. Het doel van Boeddhisme.

En ook al heb je het zelf nog niet geproefd, ga gewoon na: iedereen die het wel geproefd heeft is er vol van. Het is dus niets negatiefs, het is enkel iets wat je niet kan bevatten en dus negatief klinkt, tot je het geproefd hebt. Eens je de smaak kent weet je echter dat er geen enkele smaak in het leven, dit kan overtreffen.

« Laatst bewerkt op: 16-02-2020 14:43 door Dorje »

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 631
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #4 Gepost op: 16-02-2020 21:32 »
Als ik nadenk over hoe ik bij het boeddhisme ben gekomen, is er enigszins wel een verwantschap, maar toch eerder door teksten over het eeuwig leven.

Over welke teksten heb je het dan? Het begrip eeuwige leven is mij onbekend in Boeddhistische zin.



Ondertussen begrijp ik dat het tak is van het nichiren boeddhisme, maar als ik het volgende lees, is het toch breder dan dat.

In een commentaar op de Mahayana Mahaparinirvana Sutra schrijft Guang Xing: "Een van de hoofdthema's van de Mahayana Mahaparinirvana Sutra is dat de Boeddha eeuwig is, een thema dat sterk contrasteert met het Hinayana-idee dat de Boeddha voor altijd vertrok na zijn laatste nirvana De Mahayanisten beweren de eeuwigheid van de Boeddha op twee manieren in de Mahaparinirvana Sutra .
Ze stellen dat de Boeddha de dharmakaya is en dus eeuwig.
Vervolgens herinterpreteren ze de bevrijding van de Boeddha als mahaparinirvana met vier attributen: eeuwigheid, geluk , zelf en zuiverheid.
Met andere woorden, volgens de Mahayanisten, het feit dat de Boeddha in demahaparinirvana verblijft betekent niet dat hij voor altijd is vertrokken, maar dat hij zich voortdurend in intrinsieke rust bevindt.
De Boeddha die in intrinsieke rust blijft, is niets anders dan de dharmakaya [...] Deze dharmakaya is de echte Boeddha. Het is op deze leerstellige basis dat de Mahaparinirvana Sutra verklaart:

"de dharmakaya heeft [de attributen van] eeuwigheid ( nitya ), geluk ( sukha ), zelf ( atman ) en zuiverheid ( subha ) en is voortdurend vrij van geboorte, ouderdom, ziekte, dood en al het andere lijden [...]

Het bestaat eeuwig zonder verandering. ""[3]
« Laatst bewerkt op: 16-02-2020 21:39 door gouden middenweg & de wilde natuur »
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 631
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #5 Gepost op: 16-02-2020 21:58 »


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Doodloos is nochtans een vrij accurate verwijzing: dat wat geen dood kent. In andere tradities, zoals in Advaita bijvoorbeeld, wordt het ook aangeduid als "dat wat nooit geboren is en nooit zal sterven."

Eigenlijk betreft het buiten categorie van sterfte, geboorte, leven en dood.



Je moet eens aan de man/vrouw in de straat eens vragen of ze het boeddhisme identificeren met "doodloos".
Als het boeddhisme moet geïdentificeerd worden met "doodloos" dan ze hebben ze toch een slechte marketingstrategie toegepast,want niemand identificeert het boeddhisme met doodloos.


Ik vrees dat het woord doodloos iets te academisch klinkt.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1343
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #6 Gepost op: 17-02-2020 10:55 »


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Doodloos is nochtans een vrij accurate verwijzing: dat wat geen dood kent. In andere tradities, zoals in Advaita bijvoorbeeld, wordt het ook aangeduid als "dat wat nooit geboren is en nooit zal sterven."

Eigenlijk betreft het buiten categorie van sterfte, geboorte, leven en dood.



Je moet eens aan de man/vrouw in de straat eens vragen of ze het boeddhisme identificeren met "doodloos".
Als het boeddhisme moet geïdentificeerd worden met "doodloos" dan ze hebben ze toch een slechte marketingstrategie toegepast,want niemand identificeert het boeddhisme met doodloos.


Ik vrees dat het woord doodloos iets te academisch klinkt.

Daar haal je de kern van de zaak aan. Boeddhisme is geen marketingsstrategie, maar kan er noodgedwongen wel in vallen. Als wat je te vertellen hebt aanstoot geeft en man/vrouw in de straat gaat het verwerpen, dan is je boeddhisme ten dode op geschreven en bereik je allerminst het vooroopgezette doel (in Mahayana toch): zoveel mogelijk wezens te bevrijden. In die zin ontstaan er wel degelijk marketingstrategieën, lagen van leringen noem ik ze liever. Op een bepaald moment in je proces is het voordeliger niet afgeschrikt te worden door te directe verwijzingen, die niet meer tegemoet komen aan de houvast die een mens nodig heeft. In die zin bestaan er vooral in het Mahaya, enorm veel lagen, enorm veel scholen, naast elkaar, ze "proberen" niet te bekvechten door ze te respecteren als systemen die in zichzelf juist zijn, maar waarvan er systemen zijn die gewoon dieper of directer naar de waarheid verwijzen. Dat maakt het bestuderen van Mahayana juist zo aarstmoeilijk. Je kan het niet benaderen als één coherent geheel, waarin wat er hier eens staat representatief is voor Mahayana, en wat er ergens anders staat ook. Je hebt grote kans dat die twee zaken uit hun context getrokken (uit hun axioma getrokken) mekaar volledig tegenspreken. Dus, nog minder als bij het Theravada, moet je teksten in het Mahayana letterlijk, juist, als waarheid gaan nemen. Het zijn stelsels van verwijzingen die sluitend zijn binnen de laag waarin ze gelden, maar geen absolute geldigheid hebben.

Bijvoorbeeld: de Mahayana Mahaparinirvana sutra zou ontstaan zijn in een periode dat het Mahayana Boeddhisme dreeg uit te strerven. Welnu, daar heb je een mooie marketingstrategie nodig om het Mahayana weer te doen opleven: geef de mensen de houvast die ze nodig hebben, totdat ze ze niet meer nodig hebben: vertaal het afstotelijke lege gat waar boeddhisme naar "lijkt" te verwijzen (omdat het menselijk verstand enkel kan denken in gapende leegte, of overvolle volte) naar een aantrekkelijker beeld dat voor het doel dat het heeft niet echt onjuist is, maar daarom ook niet echt juist. Het is een vertaling van de leer naar hoe dat mensen er enthousiast over kunnen blijven. En dat heeft zijn nut, daarom mag in Mahayana dit alles naast elkaar bestaan: voor elk wat wils. Maar gaan bepaalde beoefenaars wel voorrangsregels inbouwen: deze sutra gaat voor op deze sutra, beter vertaald: deze sutra die directer, meer ononwonden de kern van de zaak aanduid, gaat voor op deze sutra die wel juist is in zijn systeem, maar meer tegemoet komt aan de noden van de toehoorders en dus meer omweg, meer verhaal, meer vertaling inhoudt om te verwijzen naar het zelfde, maar op een bevattelijkere, aantrekkelijkere manier.

Ik doe gewoon niet mee aan die marketingstrategieën. Ik verwijs op een directere manier naar waar boeddhisme naar toe gaat: elke houvast opgeven, ook die aan bestaan/leven/eeuwigheid. Dit wordt mij vaak niet in dank afgenomen, maar ik kan het niet meer anders, het is voor mij te helder, dat het niet goed aanvoelt, dit terug te bedekken met allerlei omwegen. Als het te verwarrend overkomt, trek ik mij misschien beter terug of leer ik enkel te reageren op de minder zelf-bedreigende thema's.

Hetgeen jij aanhaalt, wordt door de meeste scholen binnen Mahayana er niet zo uitgehaald. Wat vanuit deze sutra wel, ik durf haast zeggen unaniem, is overgenomen, is het idee van boeddhanatuur. Dit kom je terug in heel Mahayana en zelfs in Theravada vind je er opening voor. Tenminste als het zo wordt begrepen zodat het nog steeds in lijn in met de pali sutta's.

Sta mij daarom even toe, hetgeen jij aanhaalt als het eeuwige leven even te vertalen zoals het door de meeste huidige Mahayana strekkingen wordt opgenomen.

De kern van de sutra, en het meest vernieuwende, niet vernieuwend in inzicht, maar in hoe een inzicht uitgedrukt wordt, zit hem vooral in het beginsel van boeddhanatuur. Iets, in tegenstelling tot wat tot dan toe werd aangenomen, dat de verlichting voorstelt, als iets dat niet gecreëerd moet worden, maar al aanwezig is. In die zin is het eeuwig, onveranderlijk, tijdloos, doodloos, geboorteloos. In de pali sutta's wordt dit aangeduid met het ongeconditioneerde.

Waar de pali sutta's de nadruk lijken te leggen op het toewerken naar verlichting, dat er nog niet is, en dus gecultiveerd moet worden, kan je dit ook anders bekijken, nl. als methoden en aanwijzingen om alles wat nibbana, het ongeconditioneerde, boeddhanatuur bedekt, weg te nemen. Het schijnbaar cultiveren, is dan eerder een wegnemen van smetten. Het bereiken van volmaakte heiligheid is dan eerder het weggenomen hebben van alle smetten, inclusief de meest hardnekkige de gehechtheid aan zelf, "ik ben".

Het vernieuwende zit er nu in, om even terug de vergelijking met de stilte te nemen, dat de stilte er al is, ook al is er geluid. Als je er van uitgaat dat stilte en geluid elkaar uitsluiten, wat binnen dit uitgangspunt ook geldig is, dan kan je de stilte maar ontdekken als alle geluid eerst is weggenomen. Dat is een geldig uitgangspunt en één die een invloed heeft op de manier waarop je de stilte gaat benaderen: door het cultiveren van stilte, nl. door steeds meer geluid weg te gaan halen, zo lijk je de stilte te cultiveren. Een "ander" daarom niet geldiger (even geldig in zijn uitgangspunt, en even ongeldig daarbuiten), maar wel directer uitgangspunt is, het uitgangspunt dat de stilte er al is, dat stilte de drager is van het geluid (geluid kan maar bestaan door de stilte). In dat uitgangspunt is de stilte niet weg, als er geluid is, is de stilte gewoon bedekt als er geluid is. De stilte is niet meer waarneembaar, als er geluid is, maar daarom nog niet weg. Een ook, de stilte moet niet gecultiveerd worden, de stilte is er al. Om de stilte te ontdekken is het wel nuttig om even zo veel mogelijk geluid weg te nemen, maar eens je hem dan ontdekt hebt, moet het geluid daarom nog niet volledig weg te zijn, om de stilte te kunnen blijven realiseren. Dit uitgangspunt gaat niet uit van een cultiveren van stilte, maar een ontdekken, realiseren van.

Vervang stilte door verlichting/boeddhanatuur/ongeconditioneerde en geluid door samsara/zelf/geconditioneerde en je hebt Mahayana Boeddhisme, en niet enkel Mahayana Boeddhisme, want zo vernieuwend is het nu ook weer niet, ook in het Theravada, ook in de pali sutta's kom je beschrijvingen tegen van bvb. die mens die heel veel mensen had vermoord, ook hij had de potentie tot verlichinting in zich (boeddhanatuur), ook hij had dit kunnen realiseren en dit nog voor lichaam/geest ontdaan was van al het karma dat het bedekte. Het karma was nog steeds geldig, hij is nog steeds gestenigd geworden door zij die hem herinnerde als moordenaar.

Het vernieuwende zit hem gewoon in dat verlichting ook anders kan aangeduid worden, als iets dat er al is, ook al is er nog hechting aan zelf, ook al is er moorden, ook al is er liegen, stelen, bedriegen, … . Het is er al, maar het is bedekt en dus niet waarneembaar. En het is bedekt door dat moorden, liegen, stelen, bedriegen, … dus … hoe ga je het ooit kunnen ontdekken als je maar door blijft gaan met moorden, liegen, stelen, bedriegen… en vandaar wat is nuttig je JEZELF voor te schrijven voor je tot de ontdekking ervan kan komen: vermijden te moorden, liegen, stelen, bedriegen, …

Wat je werkelijk ontdekt is het ongeconditioneerde, dat wat nooit geboren is, en dus ook nooit gestorven is, en dus ook nooit zal sterven. Het is eeuwig in de zin dat het er vroeger al was (voor je geboren was, voor je ouders geboren waren), nu al is, en er altijd zal zijn (ook na de dood van jou, van ieder gewoon mens, en na de dood van een boeddha). Maar het is geen leven, leven is geconditioneerd, leven is veranderlijk, leven komt en gaat, wordt geboren, gaat door, wordt wedergeboren. En, het verschil met de boeddha is, dat de hechting aan dit leven opgeheven is, zodat er geen wedergeboorte meer is, en dat is het einde aan lijden.

Maar voor als je hier niet van geproefd hebt, dan klinkt dit verschrikkelijk. Als je enkel in termen van zelf en gehechtheid er aan kan denken, als nooit "niet-zelf" geproefd is, klinkt dit als een zwart gat waarin alles opgezogen en vernietigd wordt. Wie wil zo'n pad gaan? Het is als op de rand van een klif staan en de leer is: "je moet springen". Niemand zal springen zonder een idee te hebben van wat er met je gebeurd. Dus… en dan gaat de marketingstrategie aan het draaien: "je moet niet bang zijn, je springt het eeuwige leven in, alleen kan je niet bevatten dat dit eeuwige leven zonder jou is en zonder leven, dus stel het gerust voorlopig voor als jouw eeuwig leven, loop alsjeblieft niet weg van wat je niet vatten kan".

En zo ontsaan er verschillende strekingen binnen Mahayana, voor elk wat wils, allemaal geldig binnen hun laag, maar de mogelijkheid is er te springen naar een steeds diepere laag, als je daar klaar voor bent. De mogelijkheid is er om nog meer houvast op te geven, als je daar klaar voor bent, en wanneer ben je daar klaar voor? Net als bij die klif, als je geproefd hebt van de bestemming, als je weet/ervaart/voelt dat "niet-zelf" de bervrijding is van lijden, niet enkel jouw lijden, maar het lijden van alle levende wezens. Stilaan wordt leegte dan geen gapende leegte, maar een leegte die er nu al is, een leegte die de drager is van de volte, een leegte waarin alles kan verschijnen, zonder zelf te verschijnen. Gehechtheid aan verschijning bedekt deze leegte, gehechtheid aan verschijning is lijden, gehechtheid opgeven is terugvallen in de stilte die er altijd al was, is eeuwig stil zijn, niet meer gehecht zijn aan een geluid tussen de vele geluiden te zijn en dus steeds terug te verschijnen als geluid, als zelf, als gehechtheid aan zelf, hetgeen lijden is, geen bevrijding. Eeuwig gehecht zijn aan zelf/Zelf is geen bevrijding, het is blijven geluid zijn, en niet drager worden van alle geluid. Een drager die alle geluiden stilaan terug naar zijn ware aard kan dragen: stilte.

Het is maar hoe je het bekijkt, of beter: hoe je het op dit moment kan bekijken.



« Laatst bewerkt op: 17-02-2020 11:03 door Dorje »

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 536
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #7 Gepost op: 17-02-2020 15:17 »
Je moet eens aan de man/vrouw in de straat eens vragen of ze het boeddhisme identificeren met "doodloos".
Als het boeddhisme moet geïdentificeerd worden met "doodloos" dan ze hebben ze toch een slechte marketingstrategie toegepast, want niemand identificeert het boeddhisme met doodloos.

Wat marketing betreft, wat het boeddhisme vaak belooft is een verbetering van lijden en geluk in dit leven. Dan moet je een scheiding maken tussen fysiek lijden, waar geen ontkomen aan is... als men met een hamer op mens duim mept, dan doet dat eventjes zeer, of je nu verlicht bent of niet... en mentaal lijden. Vaak is het zo dat het merendeel van het lijden mentaal is, en daar kan men wel een einde aan maken. Voor veel mensen is dat genoeg, dat is al het beoefenen waard.

Als je wat dieper graaft dan kom je allerlei leer tegen, inclusief de leer over hoe je de leer moet toetsen. Dus wat het boeddhisme belooft over het leven na de dood lijkt mij moeilijk te toetsen voor de normale mens, of zelfs voor iemand die gevorderd is in de leer en in meditatie. Je kan de man op de straat van alles gaan vertellen vanuit verschillende boeddhistische tradities over het hiernamaals maar het lijkt mij niet wijs om je daar te zeer in te verdiepen of er teveel geloof of gevolgen aan vast te hangen. Je loopt de kans dat je grote luchtkastelen construeert, enorme oorzaak en gevolg structuren die geen enkele realiteit hebben.

Wat nou juist mooi is aan de negen contemplaties van Atisha is dat het je richt op de tijdelijkheid van dit leven, en dat het je dus aanspoort om na te denken over wat werkelijk belangrijk is in dit leven. Het brengt een zekere urgentie naar het hier-en-nu.

Mijn persoonlijke overtuiging is dat er zeker iets is in het hiernamaals, dat het leven niet eindigt. Dus de vraag is eigenlijk wat je in dit leven nog wilt bereiken. Ik geloof ook dat het leven van een oprecht en liefdevol leven een effect heeft op het hiernamaals. Dus het verdere leven zou daarbij moeten passen, ik denk dat je op die manier bij inzicht-rijke condities uitkomt.
« Laatst bewerkt op: 17-02-2020 16:39 door Bodhiboom »
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 536
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #8 Gepost op: 18-02-2020 14:18 »
Dus als je al gelooft dat het leven zich voortzet na de dood, dan is zoiets als Atisha’s negen contemplaties van minder belang. Het is mogelijk dat je naar de dood kijkt als een onbelangrijk iets, een fysieke verhandeling zoals een nies maar dan dat de geest naar buiten komt.

Maar ik denk dat de meeste mensen toch wel een bepaalde angst hebben voor de dood, of een soort gevoel ervoor, wat er toch voor zorgt dat de contemplaties van Atisha je terugbrengen bij een intens hier-en-nu. Want zelfs als het leven doorgaat, laat je toch veel dingen achter van dit leven. Je vrienden, je familie, je werk, al die dingen laat je achter, en de contemplaties drukken je met je neus op de feiten dat dat moment er vroeg of laat aankomt.

Die barrière, de dood, blijft toch een speciale mening hebben voor iedereen die er doorheen gaat. Het is een soort scheidingslijn tussen het leven en wat erop volgt.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 631
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #9 Gepost op: 18-02-2020 19:31 »
Dus wat het boeddhisme belooft over het leven na de dood lijkt mij moeilijk te toetsen voor de normale mens, of zelfs voor iemand die gevorderd is in de leer en in meditatie.



De Cula Malunkya Sutta
Zo heb ik gehoord:
Eens, toen de Boeddha in Savatthi was, vroeg de monnik Malunkyaputta "Als de Gezegende weet of de wereld eeuwig is, of de wereld eindig is, of het levensbeginsel en het lichaam hetzelfde zijn, of een verlichte persoon blijft bestaan ​​na de dood, leer me alsjeblieft over deze dingen. "
De Boeddha antwoordde: "Malunkyaputta, ik heb nooit gezegd:" Volg mij en ik zal uw vragen beantwoorden ", noch zei u:" Ik zal de Gezegende volgen omdat hij deze zaken zal uitleggen. "
"Wat is dan je positie? Je bent als een persoon geschoten met een vergiftigde pijl, die zegt:" Ik zal deze pijl niet laten verwijderen totdat ik weet wie hem heeft neergeschoten, zijn naam, zijn familie, of hij lang of kort is, jong of oud ... 'Deze persoon zou sterven voordat al deze vragen konden worden beantwoord.
"Malunkyaputta, het religieuze leven is niet afhankelijk van dogma. Of de wereld eeuwig is of niet, of de wereld eindig is of niet, of het levensbeginsel en het lichaam al dan niet hetzelfde zijn en of een verlichte persoon al dan niet doorgaat om na de dood te bestaan, bestaat er ongetwijfeld verdriet, ontevredenheid, verdriet en wanhoop, waarvan ik het overwinnen ken.
"Waarom heb ik je vragen dan niet beantwoord? Omdat ze niet winstgevend zijn, geen religieuze praktijken betreffen en niet tot verlichting leiden."
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1343
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #10 Gepost op: Gisteren om 11:00 »
Dus als je al gelooft dat het leven zich voortzet na de dood, dan is zoiets als Atisha’s negen contemplaties van minder belang.

Atisha ziet het leven dat zich voortzet na de dood als samsara. Daarom dient de dood overwonnen te worden: het doodloze realiseren. Hij zegt het niet in die woorden, maar daar komt het wel op neer. Hij zegt het in volgende woorden:

Slogan 3. Onderzoek de aard van ongeboren bewustzijn.

Slogan 55. Bevrijd jezelf door te onderzoeken en analyseren: Ken je eigen geest met eerlijkheid en onverschrokkenheid.

Dood, veranderlijkheid is onvermijdelijk voor het lichaam/geest-mechanisme, hou er daarom niet aan vast. Hou aan niets meer vast, ook niet aan iets dat na de dood verder gaat (dat doet het alleen maar door er aan vast te houden en er aan vasthouden is oorzaak tot wedergeboorte en is samsara, het is GEEN bevrijding, maar ellende).

Hoe bevrijdt je je van vasthouden? Door de aard van je eigen geest met eerlijkheid en onverschrokkenheid te onderzoeken en analyseren en te ontdekken dat het niets identificeerbaar is: steeds veranderlijk, niet-zelf en door dit niet alsdusdanig te zien oorzaak tot gehechtheid en lijden. Als de hechting dan opgehoffen wordt, ontdek je wat ongeboren is, doodloos is, de oorspronkelijke zuivere natuur van de geest. Deze ontdekking en enkel deze ontdekking kan je bevrijden uit jezelf (uit het luchtkasteel een zelf te zijn). Deze ontdekking is de ontdekking van leegte (het loslaten van elk luchtkasteel).

Citaat
Son, originally pure nature of mind is imbued with an overwhelming compassion for all beings. That compassion is born from emptiness, and it is to emptiness that it returns.

Son, all things of samsara and nirvana arise from mind-in-itself, in which no one has ever seen the least cause or condition.

On examination, the mind is seen to be like a rainbow in the sky. Know that emptiness and compassion are like the sky and the rainbow.

Son, see everything like waves in motion, that ruffle the surface of the deep ocean: they arise from the ocean itself, and sink back into the ocean. Nobody has ever seen the least demarcation between the moving waves and the depths of the ocean.

Likewise compassion for beings immersed in illusion arises spontaneously out of emptiness. It springs forth from emptiness and to emptiness it returns.

Atisha
Bron: https://www.reddit.com/r/Buddhism/comments/exqddl/atisha_on_emptiness_and_compassion/

Atisha verwijst naar leegte (niet-zelf). Het is die leegte die ontdekt moet worden, vandaaruit ontstaat "spontaan" mededogen. Leegte is te ontdekken. Leegte en ongeboren bewustzijn zijn hetzelfde. Leegte en doodloos is hetzelfde. Leegte en nirvana is hetzelfde.

Jij bent nogal fan van Osho, welnu, aan de hand van Atisha's aanwijzingen zegt hij hetzelfde:

Citaat
Atisha says: Abandon poisoned food. Physical, psychological, spiritual. Let your physiological body be pure of all poisons, toxins, and your mind unburdened from all kinds of rubbish, junk. And let your soul be free from the idea of the self. When the soul is free from the idea of “I” you have arrived at that inner space called no-self, anatta. That is freedom, that is nirvana, that is enlightenment. You have come home. Now there is nowhere to go; now you can settle, rest, relax. Now you can enjoy the millions of joys that are being showered upon you by existence.
Bron: https://books.google.be/books?id=eJJ1CAAAQBAJ&pg=PT143&lpg=PT143#v=onepage&q&f=false

Het enige luchtkasteel dat hier nog is, is dat er een "you" is die van de "millions of joys that are being showered upon you" kan genieten. Leegte gaat nog voorbij aan die "you", maar dat is niet te bevatten, en onmogelijk uit te drukken. Dus dit luchtkasteel houdt Osho hier in stand om tegemoet te komen aan wij die nog zo gehecht zijn aan dit zelf, gehecht zijn aan de vruchten van verlichting voor onszelf te kunnen opstrijken, en dus als een soort marketingstrategie: "als ik er ook nog bij vertel dat de jij die er van geniet ook verdwijnt in die leegte, dan kiest niemand nog voor dit pad".

Daarom herhaal ik.


Maar voor als je hier niet van geproefd hebt, dan klinkt dit verschrikkelijk. Als je enkel in termen van zelf en gehechtheid er aan kan denken, als nooit "niet-zelf" geproefd is, klinkt dit als een zwart gat waarin alles opgezogen en vernietigd wordt. Wie wil zo'n pad gaan? Het is als op de rand van een klif staan en de leer is: "je moet springen". Niemand zal springen zonder een idee te hebben van wat er met je gebeurd. Dus… en dan gaat de marketingstrategie aan het draaien: "je moet niet bang zijn, je springt het eeuwige leven in, alleen kan je niet bevatten dat dit eeuwige leven zonder jou is en zonder leven, dus stel het gerust voorlopig voor als jouw eeuwig leven, loop alsjeblieft niet weg van wat je niet vatten kan".

En ...

En ook al heb je het zelf nog niet geproefd, ga gewoon na: iedereen die het wel geproefd heeft is er vol van. Het is dus niets negatiefs, het is enkel iets wat je niet kan bevatten en dus negatief klinkt, tot je het geproefd hebt. Eens je de smaak kent weet je echter dat er geen enkele smaak in het leven, dit kan overtreffen.

Niet-zelf, zielloosheid, anatta, geen "you" meer die ergens van kan genieten is enkel bedreigend voor dat wat zich hecht aan zelf, ziel, "I". Die bedreiging valt "gedeeltelijk" weg als niet-zelf werkelijk geproefd is, gedeeltelijk, want het proeven is nog niet de blijvende smaak. Het blijft moeilijk, het blijft opspelen: gehechtheid aan zelf. Maar het wordt veel sneller doorzien als maar droom, illusie, zonder de angst voor de leegte waarin deze illusie kan opkomen.
 
Vandaar oefen gewoon, maak geen luchtkasteel van een leven na de dood, noch in een sequentieel ander leven (wedergeboorte), noch in een blijvende toestand van een Zelf die geniet van de voordelen van zijn realisatie, beiden zijn luchtkastelen, wat niet wil zeggen dat ze zich niet kunnen voordoen, maar beiden zijn geen bevrijding.

Echte bevrijding is het loslaten van elk luchtkasteel, en hiervan kan je proeven, en dit proeven geeft je vertrouwen, dit geeft je de zekerheid dat er geen enkele wereldse of bovenwereldse smaak de smaak van verlichting/bevrijding/leegte/dooloze/buiten-categorie-van-werelds-en-bovenwerelds kan overtreffen.

En... het proeven hiervan is niet in contrast met het mededogen dat uit deze leegte die geproefd wordt ontstaat. Het enige verschil is dat je dan weet waaruit het ontstaat: uit leegte, niet uit jezelf, niet uit iets bereiken, niet uit iets ontwikkelen. Het enige wat ontwikkeld kan worden is de stabiliteit om de leegte te kunnen toelaten. Die stabiliteit ontwikkelen is het pad.

Ga het pad, niet het pad van het bouwen van een luchtkasteel dat houvast geeft, maar ga het pad van het onderzoeken, ontleden, van elk luchtkasteel, zelfs het meest hardnekkige dat we "ik" noemen. En ontwikkel via de zogezegde "postitieve" en "negatieve" voorschriften (voor jezelf) die staibiliteit om dit onderzoek echt met met eerlijkheid en onverschrokkenheid te kunnen volbrengen. Dan en pas dan trek je de gifpijl uit, in plaats van eerst houvast te willen vinden in wie de pijl geschoten heeft.

« Laatst bewerkt op: Gisteren om 11:13 door Dorje »

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 536
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #11 Gepost op: Gisteren om 16:29 »
Beste Dorje, je betrekt in één post het doodloze, loslaten, leegte, Nirvana, niet-zelf, en nog een paar dingen. Dit zijn stuk voor stuk grote onderwerpen waar je enige jaren op kan studeren en mediteren. Maar jij conflateerd ze als je zegt, leegte en ongeboren bewustzijn is hetzelfde, leegte en doodloos is hetzelfde, leegte en Nirvana is hetzelfde. Dat past niet zozeer in mijn begrip van deze concepten, misschien dat ik er niet genoeg van af weet. Het klinkt wel erg enthousiast en geimpassioneerd, dat wel.

Dat Atisha je zou aanmanen om het ongeboren bewustzijn te onderzoeken, als een gevolg van de negen contemplaties, dat lijkt mij vrij redelijk. Maar de ontdekking van de leegte is niet iets dat zo een-twee-drie gedaan word, eerst zit je met het probleem van hoe moet ik dat ontdekken? In het oog van de geest? Door middel van een lichamelijk zintuig? Hoe... wat... waar? Als ik mediteer dan kom ik bijna altijd toch terug bij het lichaam.

Hoe men dan bij niet-zelf terecht moet komen is iets heel anders. In mijn begrip betekent niet-zelf niet de gehele absentie van zelf, maar dat er niet iets is in een gecombineerd object dat te erkennen is als een essentieel zelf.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 536
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #12 Gepost op: Gisteren om 17:04 »
De Cula Malunkya Sutta

De boeddha heeft het zeker goed gegrepen, en ik denk er ook zo over, dat veel van de vragen van wat er in het hiernamaals behoren tot de categorie niet-helpvolle vragen. Maar wat de negen contemplaties je brengen over denken over wat de dood betekent in het hier en nu kan je zeker helpen.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 631
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #13 Gepost op: Gisteren om 23:08 »


Dood, veranderlijkheid is onvermijdelijk voor het lichaam/geest-mechanisme, hou er daarom niet aan vast.[size=78%] Hou aan niets meer vast, ook niet aan iets dat na de dood verder gaat .[/size]

Hoe bevrijdt je je van vasthouden? [/size][size=78%]Hoe bevrijdt je je van[/size][/size][size=78%] [/size][/size][size=0px]gehechtheid aan zelf ?[/size]


 Door de aard van je eigen geest met eerlijkheid en onverschrokkenheid te onderzoeken en analyseren


 en te ontdekken dat het niets identificeerbaar is: steeds veranderlijk, niet-zelf





Op welke wijze herken jij bij jezelf dat er gehechtheid is aan zelf ? Hoe heb jij bij jezelf ontdekt dat er gehechtheid is aan zelf ?


Ik weet dat er gehechtheid aan zelf moet zijn, maar zie het niet. ik zie wel bepaalde symptomen. bv. gekwetstheid als iemand iets negatiefs zegt over mij.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

 


+-Laatste berichten

[Denk je het of weet je het...] Re: De negen contemplaties van Atisha by gouden middenweg & de wilde natuur Gisteren om 23:08
[Denk je het of weet je het...] Re: De negen contemplaties van Atisha by Bodhiboom Gisteren om 17:04
[Denk je het of weet je het...] Re: De negen contemplaties van Atisha by Bodhiboom Gisteren om 16:29
[Algemeen] Re: De vijf voorschriften en de liefde by Dorje Gisteren om 13:33
[Algemeen] Re: De vijf voorschriften en de liefde by Bodhiboom Gisteren om 13:00
Powered by EzPortal