Auteur Topic: De negen contemplaties van Atisha  (gelezen 457 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
De negen contemplaties van Atisha
« Gepost op: 14-02-2020 14:40 »
Besten,

Ik wou hier een kort stukje over schrijven. Ik kwam deze meditatie tegen in een boek over Tibetaanse wijsheden, en dacht dat het wel waard zou zijn deze te vertalen en bespreken. Het word ook wel de negen punt meditatie over de dood genoemd. De negen contemplaties zijn deze:

1. Wij zullen allen vroeg of laat doodgaan
2. De dood komt continu dichterbij, wij worden allemaal ouder
3. De dood komt of je voorbereid bent of niet
4. Je levensduur staat niet vast
5. De dood heeft velen oorzaken
6. Je lichaam is broos en makkelijk breekbaar
7. Je geliefden kunnen de dood niet stoppen
8. Materiële dingen zullen je niet helpen bij de dood
9. Je lichaam kan je niet helpen bij de dood

Er zijn dus drie punten over de onvermijdelijkheid van de dood, drie over het niet weten wanneer deze arriveert, en drie over het feit dat niks je kan helpen. Het enige wat je wel enigszins kan helpen is een spirituele leer, dus deze contemplatie zet aan tot het praktiseren van de dharma.

Met heldere doch koele groet,
Bodhiboom
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 654
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #1 Gepost op: 14-02-2020 23:14 »
Besten,

Ik wou hier een kort stukje over schrijven. Ik kwam deze meditatie tegen in een boek over Tibetaanse wijsheden, en dacht dat het wel waard zou zijn deze te vertalen en bespreken. Het word ook wel de negen punt meditatie over de dood genoemd. De negen contemplaties zijn deze:

1. Wij zullen allen vroeg of laat doodgaan
2. De dood komt continu dichterbij, wij worden allemaal ouder
3. De dood komt of je voorbereid bent of niet
4. Je levensduur staat niet vast
5. De dood heeft velen oorzaken
6. Je lichaam is broos en makkelijk breekbaar
7. Je geliefden kunnen de dood niet stoppen
8. Materiële dingen zullen je niet helpen bij de dood
9. Je lichaam kan je niet helpen bij de dood

Er zijn dus drie punten over de onvermijdelijkheid van de dood, drie over het niet weten wanneer deze arriveert, en drie over het feit dat niks je kan helpen. Het enige wat je wel enigszins kan helpen is een spirituele leer, dus deze contemplatie zet aan tot het praktiseren van de dharma.

Met heldere doch koele groet,
Bodhiboom


Als ik nadenk over hoe ik bij het boeddhisme ben gekomen, is er enigszins wel een verwantschap, maar toch eerder door teksten over het eeuwig leven.
Toen dacht ik nog dat het eeuwig leven in een letterlijke zin moest begrepen worden, maar nu begrijp ik dat het in een spirituele zin moet begrepen worden.
Je kunt reeds als leek het eeuwig leven binnentreden, zonder volmaakt te zijn, door ogen en hart te openen voor Boeddha, Sangha en Dharma. Maar natuurlijk is dat nonsens wanneer ogen en hart nog niet open zijn.


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #2 Gepost op: 14-02-2020 23:47 »
Je kunt reeds als leek het eeuwig leven binnentreden, zonder volmaakt te zijn, door ogen en hart te openen voor Boeddha, Sangha en Dharma. Maar natuurlijk is dat nonsens wanneer ogen en hart nog niet open zijn.


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Het eeuwige leven... het is toch wel ironisch dat sommige mensen op zoek gaan naar het eeuwige leven hier op aarde, alleen om dan door zoiets als Atisha’s contemplaties erop te worden gewezen dat het niet bestaat en dat het beste wat men kan doen is zich goed voorbereiden op de dood.

Eigenlijk heeft iedereen het eeuwige leven al, mits je in reïncarnatie gelooft. Het mag dan wel samsara zijn, en schommelen met een incarnatie hier of daar, maar het leven gaat wel door. Het boeddhisme echter probeert je daar juist vanaf te krijgen, dat men niet meer het schommelende samsara bestaan ervaart.

Wat er nou na de dood van een verlicht mens gebeurt, daar heeft niemand geen flauw idee van. De bestemming van zulke wezens is geheel onbekend. Het lijkt mij sowieso dat bij een diepe realisatie van niet-zelf dat verdere bestemmingen verdwijnen...
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #3 Gepost op: 16-02-2020 14:14 »
Als ik nadenk over hoe ik bij het boeddhisme ben gekomen, is er enigszins wel een verwantschap, maar toch eerder door teksten over het eeuwig leven.

Over welke teksten heb je het dan? Het begrip eeuwige leven is mij onbekend in Boeddhistische zin.

Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Doodloos is nochtans een vrij accurate verwijzing: dat wat geen dood kent. In andere tradities, zoals in Advaita bijvoorbeeld, wordt het ook aangeduid als "dat wat nooit geboren is en nooit zal sterven."

Eigenlijk betreft het buiten categorie van sterfte, geboorte, leven en dood.

Wat er nou na de dood van een verlicht mens gebeurt, daar heeft niemand geen flauw idee van. De bestemming van zulke wezens is geheel onbekend. Het lijkt mij sowieso dat bij een diepe realisatie van niet-zelf dat verdere bestemmingen verdwijnen...

Ik ben het daar niet mee eens. De bestemming van zulke wezens is zelfs gewoon via de sutta's gekend. Het wezen (persoon, zelf) is wat sterft, de bestemming van zulke wezens is dus dood van lichaam/feest-mechanisme/persoon en geen wedergeboorte meer (parinibbana), dat is klaarduidelijk beschreven. In die zin treed ik Boddhiboom dus bij: het doel is niet om eeuwig leven te bereiken, het gaat eerder om de eeuwige cyclus van leven (geboorte en wedergeboorte) stop te zetten. De persoon gevormd en in stand gehouden en steeds opnieuw gecreerd door hechting, dooft dan voorgoed uit, het wezen ("dit wezen ben ik") is wat sterft en niet meer opnieuw gevormd wordt (nooit meer herboren wordt).

Wat onbekend is omdat het niet gekend kan worden is wat er met het ontwaakte bewustzijn gebeurt. Dit kan niet gekend worden omdat het buiten categorie is. En kennen is categoriseren. In die zin kan een wezen (persoon, gevoel van een zelf te zijn) nooit kennen wat er met ontwaakt bewustzijn gebeurt na de dood, en zal het dat nooit rechtstreeks kunnen kennen. Maar dat wil niet zeggen dat het er niet van kan proeven. Een "flauw" idee ervan hebben is dus wel degelijk mogelijk. Maar ook hier weer, is zo'n flauw idee, niet te delen als kennis, net als je de smaak van een appel niet kan delen door iemand anders jouw kennis hierover over te brengen. De smaak is als kennis, als beschrijving, niet te delen. Je kan er zelf maar een idee van hebben door het zelf te proeven en eens geproefd kan je dan wel uitwisselen met iemand anders die ook geproefd heeft van een appel, ook al zal die er misschien heel andere woorden aan geven: "een appel is zoet en sappig" zal de ene zeggen, iemand die ook een appel geproefd heeft zal daarop misschien zeggen "ik weet waar je naar verwijst, maar ikzelf beschrijf het liever als zoet-zuur en knapperig". Iemand die geen appel geproefd heeft begrijpt niet hoe dat zo tegengestelde verwoordingen naar hetzelfde kunnen verwijzen.

Hetzelfde geldt voor verlichting. Het is te proeven en dan heb je er een flauw idee van dat de één gaat beschrijven als "buiten categorie", de ander als "dat wat nooit geboren is en nooit sterft", nog een ander als "onpersoonlijk bewustzijn" of "puur gewaarzijn", enz....

Maar het ligt jammer genoeg niet zo makkelijk als bij een appel. Je kan niet zeggen: "hier is verlichting, bijt er gewoon in en dan heb je een idee van zijn smaak". Proeven van verlichting kan je niet doen door in iets te bijten, het overkomt je plots of niet. De kans dat het je overkomt wordt wel steeds groter door de beoefening. Dus beoefening is hetgeen nodig is: vóór het proeven, om de kans groter te maken en ná het proeven, om dat wat geproefd is blijvend te krijgen: door hechting volledig op te heffen.

In andere tradities ligt de nadruk soms teveel of enkel maar op het eerste, Boeddhisme lijkt soms teveel nadruk te leggen op het laatste: onthechten, ook al heb je nog niet geproefd waar onthechting echt voor staat. Maar eigenlijk staat Boeddhisme voor de middenweg tussen beoefenen om tot proeven te komen en beoefenen om te onthechten. Het één versterkt het ander. Het nu al onthechten versterkt de kans op proeven. Het proeven versterkt dan weer het onthechten, en het onthechten versterkt dan weer de blijvende smaak, wanneer de smaak niet meer weggaat doordat er niets meer is waar men aan hecht (ook niet meer "ik ben") is verlichting (niet-zelf) blijvend gerealiseerd. Het doel van Boeddhisme.

En ook al heb je het zelf nog niet geproefd, ga gewoon na: iedereen die het wel geproefd heeft is er vol van. Het is dus niets negatiefs, het is enkel iets wat je niet kan bevatten en dus negatief klinkt, tot je het geproefd hebt. Eens je de smaak kent weet je echter dat er geen enkele smaak in het leven, dit kan overtreffen.

« Laatst bewerkt op: 16-02-2020 14:43 door Dorje »

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 654
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #4 Gepost op: 16-02-2020 21:32 »
Als ik nadenk over hoe ik bij het boeddhisme ben gekomen, is er enigszins wel een verwantschap, maar toch eerder door teksten over het eeuwig leven.

Over welke teksten heb je het dan? Het begrip eeuwige leven is mij onbekend in Boeddhistische zin.



Ondertussen begrijp ik dat het tak is van het nichiren boeddhisme, maar als ik het volgende lees, is het toch breder dan dat.

In een commentaar op de Mahayana Mahaparinirvana Sutra schrijft Guang Xing: "Een van de hoofdthema's van de Mahayana Mahaparinirvana Sutra is dat de Boeddha eeuwig is, een thema dat sterk contrasteert met het Hinayana-idee dat de Boeddha voor altijd vertrok na zijn laatste nirvana De Mahayanisten beweren de eeuwigheid van de Boeddha op twee manieren in de Mahaparinirvana Sutra .
Ze stellen dat de Boeddha de dharmakaya is en dus eeuwig.
Vervolgens herinterpreteren ze de bevrijding van de Boeddha als mahaparinirvana met vier attributen: eeuwigheid, geluk , zelf en zuiverheid.
Met andere woorden, volgens de Mahayanisten, het feit dat de Boeddha in demahaparinirvana verblijft betekent niet dat hij voor altijd is vertrokken, maar dat hij zich voortdurend in intrinsieke rust bevindt.
De Boeddha die in intrinsieke rust blijft, is niets anders dan de dharmakaya [...] Deze dharmakaya is de echte Boeddha. Het is op deze leerstellige basis dat de Mahaparinirvana Sutra verklaart:

"de dharmakaya heeft [de attributen van] eeuwigheid ( nitya ), geluk ( sukha ), zelf ( atman ) en zuiverheid ( subha ) en is voortdurend vrij van geboorte, ouderdom, ziekte, dood en al het andere lijden [...]

Het bestaat eeuwig zonder verandering. ""[3]
« Laatst bewerkt op: 16-02-2020 21:39 door gouden middenweg & de wilde natuur »
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 654
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #5 Gepost op: 16-02-2020 21:58 »


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Doodloos is nochtans een vrij accurate verwijzing: dat wat geen dood kent. In andere tradities, zoals in Advaita bijvoorbeeld, wordt het ook aangeduid als "dat wat nooit geboren is en nooit zal sterven."

Eigenlijk betreft het buiten categorie van sterfte, geboorte, leven en dood.



Je moet eens aan de man/vrouw in de straat eens vragen of ze het boeddhisme identificeren met "doodloos".
Als het boeddhisme moet geïdentificeerd worden met "doodloos" dan ze hebben ze toch een slechte marketingstrategie toegepast,want niemand identificeert het boeddhisme met doodloos.


Ik vrees dat het woord doodloos iets te academisch klinkt.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #6 Gepost op: 17-02-2020 10:55 »


Nu begrijp ik ook dat het eeuwig leven, een slechte vertaling is van het doodloze, maar of het doodloze een goede vertaling is betwijfel ik ook.

Doodloos is nochtans een vrij accurate verwijzing: dat wat geen dood kent. In andere tradities, zoals in Advaita bijvoorbeeld, wordt het ook aangeduid als "dat wat nooit geboren is en nooit zal sterven."

Eigenlijk betreft het buiten categorie van sterfte, geboorte, leven en dood.



Je moet eens aan de man/vrouw in de straat eens vragen of ze het boeddhisme identificeren met "doodloos".
Als het boeddhisme moet geïdentificeerd worden met "doodloos" dan ze hebben ze toch een slechte marketingstrategie toegepast,want niemand identificeert het boeddhisme met doodloos.


Ik vrees dat het woord doodloos iets te academisch klinkt.

Daar haal je de kern van de zaak aan. Boeddhisme is geen marketingsstrategie, maar kan er noodgedwongen wel in vallen. Als wat je te vertellen hebt aanstoot geeft en man/vrouw in de straat gaat het verwerpen, dan is je boeddhisme ten dode op geschreven en bereik je allerminst het vooroopgezette doel (in Mahayana toch): zoveel mogelijk wezens te bevrijden. In die zin ontstaan er wel degelijk marketingstrategieën, lagen van leringen noem ik ze liever. Op een bepaald moment in je proces is het voordeliger niet afgeschrikt te worden door te directe verwijzingen, die niet meer tegemoet komen aan de houvast die een mens nodig heeft. In die zin bestaan er vooral in het Mahaya, enorm veel lagen, enorm veel scholen, naast elkaar, ze "proberen" niet te bekvechten door ze te respecteren als systemen die in zichzelf juist zijn, maar waarvan er systemen zijn die gewoon dieper of directer naar de waarheid verwijzen. Dat maakt het bestuderen van Mahayana juist zo aarstmoeilijk. Je kan het niet benaderen als één coherent geheel, waarin wat er hier eens staat representatief is voor Mahayana, en wat er ergens anders staat ook. Je hebt grote kans dat die twee zaken uit hun context getrokken (uit hun axioma getrokken) mekaar volledig tegenspreken. Dus, nog minder als bij het Theravada, moet je teksten in het Mahayana letterlijk, juist, als waarheid gaan nemen. Het zijn stelsels van verwijzingen die sluitend zijn binnen de laag waarin ze gelden, maar geen absolute geldigheid hebben.

Bijvoorbeeld: de Mahayana Mahaparinirvana sutra zou ontstaan zijn in een periode dat het Mahayana Boeddhisme dreeg uit te strerven. Welnu, daar heb je een mooie marketingstrategie nodig om het Mahayana weer te doen opleven: geef de mensen de houvast die ze nodig hebben, totdat ze ze niet meer nodig hebben: vertaal het afstotelijke lege gat waar boeddhisme naar "lijkt" te verwijzen (omdat het menselijk verstand enkel kan denken in gapende leegte, of overvolle volte) naar een aantrekkelijker beeld dat voor het doel dat het heeft niet echt onjuist is, maar daarom ook niet echt juist. Het is een vertaling van de leer naar hoe dat mensen er enthousiast over kunnen blijven. En dat heeft zijn nut, daarom mag in Mahayana dit alles naast elkaar bestaan: voor elk wat wils. Maar gaan bepaalde beoefenaars wel voorrangsregels inbouwen: deze sutra gaat voor op deze sutra, beter vertaald: deze sutra die directer, meer ononwonden de kern van de zaak aanduid, gaat voor op deze sutra die wel juist is in zijn systeem, maar meer tegemoet komt aan de noden van de toehoorders en dus meer omweg, meer verhaal, meer vertaling inhoudt om te verwijzen naar het zelfde, maar op een bevattelijkere, aantrekkelijkere manier.

Ik doe gewoon niet mee aan die marketingstrategieën. Ik verwijs op een directere manier naar waar boeddhisme naar toe gaat: elke houvast opgeven, ook die aan bestaan/leven/eeuwigheid. Dit wordt mij vaak niet in dank afgenomen, maar ik kan het niet meer anders, het is voor mij te helder, dat het niet goed aanvoelt, dit terug te bedekken met allerlei omwegen. Als het te verwarrend overkomt, trek ik mij misschien beter terug of leer ik enkel te reageren op de minder zelf-bedreigende thema's.

Hetgeen jij aanhaalt, wordt door de meeste scholen binnen Mahayana er niet zo uitgehaald. Wat vanuit deze sutra wel, ik durf haast zeggen unaniem, is overgenomen, is het idee van boeddhanatuur. Dit kom je terug in heel Mahayana en zelfs in Theravada vind je er opening voor. Tenminste als het zo wordt begrepen zodat het nog steeds in lijn in met de pali sutta's.

Sta mij daarom even toe, hetgeen jij aanhaalt als het eeuwige leven even te vertalen zoals het door de meeste huidige Mahayana strekkingen wordt opgenomen.

De kern van de sutra, en het meest vernieuwende, niet vernieuwend in inzicht, maar in hoe een inzicht uitgedrukt wordt, zit hem vooral in het beginsel van boeddhanatuur. Iets, in tegenstelling tot wat tot dan toe werd aangenomen, dat de verlichting voorstelt, als iets dat niet gecreëerd moet worden, maar al aanwezig is. In die zin is het eeuwig, onveranderlijk, tijdloos, doodloos, geboorteloos. In de pali sutta's wordt dit aangeduid met het ongeconditioneerde.

Waar de pali sutta's de nadruk lijken te leggen op het toewerken naar verlichting, dat er nog niet is, en dus gecultiveerd moet worden, kan je dit ook anders bekijken, nl. als methoden en aanwijzingen om alles wat nibbana, het ongeconditioneerde, boeddhanatuur bedekt, weg te nemen. Het schijnbaar cultiveren, is dan eerder een wegnemen van smetten. Het bereiken van volmaakte heiligheid is dan eerder het weggenomen hebben van alle smetten, inclusief de meest hardnekkige de gehechtheid aan zelf, "ik ben".

Het vernieuwende zit er nu in, om even terug de vergelijking met de stilte te nemen, dat de stilte er al is, ook al is er geluid. Als je er van uitgaat dat stilte en geluid elkaar uitsluiten, wat binnen dit uitgangspunt ook geldig is, dan kan je de stilte maar ontdekken als alle geluid eerst is weggenomen. Dat is een geldig uitgangspunt en één die een invloed heeft op de manier waarop je de stilte gaat benaderen: door het cultiveren van stilte, nl. door steeds meer geluid weg te gaan halen, zo lijk je de stilte te cultiveren. Een "ander" daarom niet geldiger (even geldig in zijn uitgangspunt, en even ongeldig daarbuiten), maar wel directer uitgangspunt is, het uitgangspunt dat de stilte er al is, dat stilte de drager is van het geluid (geluid kan maar bestaan door de stilte). In dat uitgangspunt is de stilte niet weg, als er geluid is, is de stilte gewoon bedekt als er geluid is. De stilte is niet meer waarneembaar, als er geluid is, maar daarom nog niet weg. Een ook, de stilte moet niet gecultiveerd worden, de stilte is er al. Om de stilte te ontdekken is het wel nuttig om even zo veel mogelijk geluid weg te nemen, maar eens je hem dan ontdekt hebt, moet het geluid daarom nog niet volledig weg te zijn, om de stilte te kunnen blijven realiseren. Dit uitgangspunt gaat niet uit van een cultiveren van stilte, maar een ontdekken, realiseren van.

Vervang stilte door verlichting/boeddhanatuur/ongeconditioneerde en geluid door samsara/zelf/geconditioneerde en je hebt Mahayana Boeddhisme, en niet enkel Mahayana Boeddhisme, want zo vernieuwend is het nu ook weer niet, ook in het Theravada, ook in de pali sutta's kom je beschrijvingen tegen van bvb. die mens die heel veel mensen had vermoord, ook hij had de potentie tot verlichinting in zich (boeddhanatuur), ook hij had dit kunnen realiseren en dit nog voor lichaam/geest ontdaan was van al het karma dat het bedekte. Het karma was nog steeds geldig, hij is nog steeds gestenigd geworden door zij die hem herinnerde als moordenaar.

Het vernieuwende zit hem gewoon in dat verlichting ook anders kan aangeduid worden, als iets dat er al is, ook al is er nog hechting aan zelf, ook al is er moorden, ook al is er liegen, stelen, bedriegen, … . Het is er al, maar het is bedekt en dus niet waarneembaar. En het is bedekt door dat moorden, liegen, stelen, bedriegen, … dus … hoe ga je het ooit kunnen ontdekken als je maar door blijft gaan met moorden, liegen, stelen, bedriegen… en vandaar wat is nuttig je JEZELF voor te schrijven voor je tot de ontdekking ervan kan komen: vermijden te moorden, liegen, stelen, bedriegen, …

Wat je werkelijk ontdekt is het ongeconditioneerde, dat wat nooit geboren is, en dus ook nooit gestorven is, en dus ook nooit zal sterven. Het is eeuwig in de zin dat het er vroeger al was (voor je geboren was, voor je ouders geboren waren), nu al is, en er altijd zal zijn (ook na de dood van jou, van ieder gewoon mens, en na de dood van een boeddha). Maar het is geen leven, leven is geconditioneerd, leven is veranderlijk, leven komt en gaat, wordt geboren, gaat door, wordt wedergeboren. En, het verschil met de boeddha is, dat de hechting aan dit leven opgeheven is, zodat er geen wedergeboorte meer is, en dat is het einde aan lijden.

Maar voor als je hier niet van geproefd hebt, dan klinkt dit verschrikkelijk. Als je enkel in termen van zelf en gehechtheid er aan kan denken, als nooit "niet-zelf" geproefd is, klinkt dit als een zwart gat waarin alles opgezogen en vernietigd wordt. Wie wil zo'n pad gaan? Het is als op de rand van een klif staan en de leer is: "je moet springen". Niemand zal springen zonder een idee te hebben van wat er met je gebeurd. Dus… en dan gaat de marketingstrategie aan het draaien: "je moet niet bang zijn, je springt het eeuwige leven in, alleen kan je niet bevatten dat dit eeuwige leven zonder jou is en zonder leven, dus stel het gerust voorlopig voor als jouw eeuwig leven, loop alsjeblieft niet weg van wat je niet vatten kan".

En zo ontsaan er verschillende strekingen binnen Mahayana, voor elk wat wils, allemaal geldig binnen hun laag, maar de mogelijkheid is er te springen naar een steeds diepere laag, als je daar klaar voor bent. De mogelijkheid is er om nog meer houvast op te geven, als je daar klaar voor bent, en wanneer ben je daar klaar voor? Net als bij die klif, als je geproefd hebt van de bestemming, als je weet/ervaart/voelt dat "niet-zelf" de bervrijding is van lijden, niet enkel jouw lijden, maar het lijden van alle levende wezens. Stilaan wordt leegte dan geen gapende leegte, maar een leegte die er nu al is, een leegte die de drager is van de volte, een leegte waarin alles kan verschijnen, zonder zelf te verschijnen. Gehechtheid aan verschijning bedekt deze leegte, gehechtheid aan verschijning is lijden, gehechtheid opgeven is terugvallen in de stilte die er altijd al was, is eeuwig stil zijn, niet meer gehecht zijn aan een geluid tussen de vele geluiden te zijn en dus steeds terug te verschijnen als geluid, als zelf, als gehechtheid aan zelf, hetgeen lijden is, geen bevrijding. Eeuwig gehecht zijn aan zelf/Zelf is geen bevrijding, het is blijven geluid zijn, en niet drager worden van alle geluid. Een drager die alle geluiden stilaan terug naar zijn ware aard kan dragen: stilte.

Het is maar hoe je het bekijkt, of beter: hoe je het op dit moment kan bekijken.



« Laatst bewerkt op: 17-02-2020 11:03 door Dorje »

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #7 Gepost op: 17-02-2020 15:17 »
Je moet eens aan de man/vrouw in de straat eens vragen of ze het boeddhisme identificeren met "doodloos".
Als het boeddhisme moet geïdentificeerd worden met "doodloos" dan ze hebben ze toch een slechte marketingstrategie toegepast, want niemand identificeert het boeddhisme met doodloos.

Wat marketing betreft, wat het boeddhisme vaak belooft is een verbetering van lijden en geluk in dit leven. Dan moet je een scheiding maken tussen fysiek lijden, waar geen ontkomen aan is... als men met een hamer op mens duim mept, dan doet dat eventjes zeer, of je nu verlicht bent of niet... en mentaal lijden. Vaak is het zo dat het merendeel van het lijden mentaal is, en daar kan men wel een einde aan maken. Voor veel mensen is dat genoeg, dat is al het beoefenen waard.

Als je wat dieper graaft dan kom je allerlei leer tegen, inclusief de leer over hoe je de leer moet toetsen. Dus wat het boeddhisme belooft over het leven na de dood lijkt mij moeilijk te toetsen voor de normale mens, of zelfs voor iemand die gevorderd is in de leer en in meditatie. Je kan de man op de straat van alles gaan vertellen vanuit verschillende boeddhistische tradities over het hiernamaals maar het lijkt mij niet wijs om je daar te zeer in te verdiepen of er teveel geloof of gevolgen aan vast te hangen. Je loopt de kans dat je grote luchtkastelen construeert, enorme oorzaak en gevolg structuren die geen enkele realiteit hebben.

Wat nou juist mooi is aan de negen contemplaties van Atisha is dat het je richt op de tijdelijkheid van dit leven, en dat het je dus aanspoort om na te denken over wat werkelijk belangrijk is in dit leven. Het brengt een zekere urgentie naar het hier-en-nu.

Mijn persoonlijke overtuiging is dat er zeker iets is in het hiernamaals, dat het leven niet eindigt. Dus de vraag is eigenlijk wat je in dit leven nog wilt bereiken. Ik geloof ook dat het leven van een oprecht en liefdevol leven een effect heeft op het hiernamaals. Dus het verdere leven zou daarbij moeten passen, ik denk dat je op die manier bij inzicht-rijke condities uitkomt.
« Laatst bewerkt op: 17-02-2020 16:39 door Bodhiboom »
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #8 Gepost op: 18-02-2020 14:18 »
Dus als je al gelooft dat het leven zich voortzet na de dood, dan is zoiets als Atisha’s negen contemplaties van minder belang. Het is mogelijk dat je naar de dood kijkt als een onbelangrijk iets, een fysieke verhandeling zoals een nies maar dan dat de geest naar buiten komt.

Maar ik denk dat de meeste mensen toch wel een bepaalde angst hebben voor de dood, of een soort gevoel ervoor, wat er toch voor zorgt dat de contemplaties van Atisha je terugbrengen bij een intens hier-en-nu. Want zelfs als het leven doorgaat, laat je toch veel dingen achter van dit leven. Je vrienden, je familie, je werk, al die dingen laat je achter, en de contemplaties drukken je met je neus op de feiten dat dat moment er vroeg of laat aankomt.

Die barrière, de dood, blijft toch een speciale mening hebben voor iedereen die er doorheen gaat. Het is een soort scheidingslijn tussen het leven en wat erop volgt.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 654
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #9 Gepost op: 18-02-2020 19:31 »
Dus wat het boeddhisme belooft over het leven na de dood lijkt mij moeilijk te toetsen voor de normale mens, of zelfs voor iemand die gevorderd is in de leer en in meditatie.



De Cula Malunkya Sutta
Zo heb ik gehoord:
Eens, toen de Boeddha in Savatthi was, vroeg de monnik Malunkyaputta "Als de Gezegende weet of de wereld eeuwig is, of de wereld eindig is, of het levensbeginsel en het lichaam hetzelfde zijn, of een verlichte persoon blijft bestaan ​​na de dood, leer me alsjeblieft over deze dingen. "
De Boeddha antwoordde: "Malunkyaputta, ik heb nooit gezegd:" Volg mij en ik zal uw vragen beantwoorden ", noch zei u:" Ik zal de Gezegende volgen omdat hij deze zaken zal uitleggen. "
"Wat is dan je positie? Je bent als een persoon geschoten met een vergiftigde pijl, die zegt:" Ik zal deze pijl niet laten verwijderen totdat ik weet wie hem heeft neergeschoten, zijn naam, zijn familie, of hij lang of kort is, jong of oud ... 'Deze persoon zou sterven voordat al deze vragen konden worden beantwoord.
"Malunkyaputta, het religieuze leven is niet afhankelijk van dogma. Of de wereld eeuwig is of niet, of de wereld eindig is of niet, of het levensbeginsel en het lichaam al dan niet hetzelfde zijn en of een verlichte persoon al dan niet doorgaat om na de dood te bestaan, bestaat er ongetwijfeld verdriet, ontevredenheid, verdriet en wanhoop, waarvan ik het overwinnen ken.
"Waarom heb ik je vragen dan niet beantwoord? Omdat ze niet winstgevend zijn, geen religieuze praktijken betreffen en niet tot verlichting leiden."
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #10 Gepost op: 19-02-2020 11:00 »
Dus als je al gelooft dat het leven zich voortzet na de dood, dan is zoiets als Atisha’s negen contemplaties van minder belang.

Atisha ziet het leven dat zich voortzet na de dood als samsara. Daarom dient de dood overwonnen te worden: het doodloze realiseren. Hij zegt het niet in die woorden, maar daar komt het wel op neer. Hij zegt het in volgende woorden:

Slogan 3. Onderzoek de aard van ongeboren bewustzijn.

Slogan 55. Bevrijd jezelf door te onderzoeken en analyseren: Ken je eigen geest met eerlijkheid en onverschrokkenheid.

Dood, veranderlijkheid is onvermijdelijk voor het lichaam/geest-mechanisme, hou er daarom niet aan vast. Hou aan niets meer vast, ook niet aan iets dat na de dood verder gaat (dat doet het alleen maar door er aan vast te houden en er aan vasthouden is oorzaak tot wedergeboorte en is samsara, het is GEEN bevrijding, maar ellende).

Hoe bevrijdt je je van vasthouden? Door de aard van je eigen geest met eerlijkheid en onverschrokkenheid te onderzoeken en analyseren en te ontdekken dat het niets identificeerbaar is: steeds veranderlijk, niet-zelf en door dit niet alsdusdanig te zien oorzaak tot gehechtheid en lijden. Als de hechting dan opgehoffen wordt, ontdek je wat ongeboren is, doodloos is, de oorspronkelijke zuivere natuur van de geest. Deze ontdekking en enkel deze ontdekking kan je bevrijden uit jezelf (uit het luchtkasteel een zelf te zijn). Deze ontdekking is de ontdekking van leegte (het loslaten van elk luchtkasteel).

Citaat
Son, originally pure nature of mind is imbued with an overwhelming compassion for all beings. That compassion is born from emptiness, and it is to emptiness that it returns.

Son, all things of samsara and nirvana arise from mind-in-itself, in which no one has ever seen the least cause or condition.

On examination, the mind is seen to be like a rainbow in the sky. Know that emptiness and compassion are like the sky and the rainbow.

Son, see everything like waves in motion, that ruffle the surface of the deep ocean: they arise from the ocean itself, and sink back into the ocean. Nobody has ever seen the least demarcation between the moving waves and the depths of the ocean.

Likewise compassion for beings immersed in illusion arises spontaneously out of emptiness. It springs forth from emptiness and to emptiness it returns.

Atisha
Bron: https://www.reddit.com/r/Buddhism/comments/exqddl/atisha_on_emptiness_and_compassion/

Atisha verwijst naar leegte (niet-zelf). Het is die leegte die ontdekt moet worden, vandaaruit ontstaat "spontaan" mededogen. Leegte is te ontdekken. Leegte en ongeboren bewustzijn zijn hetzelfde. Leegte en doodloos is hetzelfde. Leegte en nirvana is hetzelfde.

Jij bent nogal fan van Osho, welnu, aan de hand van Atisha's aanwijzingen zegt hij hetzelfde:

Citaat
Atisha says: Abandon poisoned food. Physical, psychological, spiritual. Let your physiological body be pure of all poisons, toxins, and your mind unburdened from all kinds of rubbish, junk. And let your soul be free from the idea of the self. When the soul is free from the idea of “I” you have arrived at that inner space called no-self, anatta. That is freedom, that is nirvana, that is enlightenment. You have come home. Now there is nowhere to go; now you can settle, rest, relax. Now you can enjoy the millions of joys that are being showered upon you by existence.
Bron: https://books.google.be/books?id=eJJ1CAAAQBAJ&pg=PT143&lpg=PT143#v=onepage&q&f=false

Het enige luchtkasteel dat hier nog is, is dat er een "you" is die van de "millions of joys that are being showered upon you" kan genieten. Leegte gaat nog voorbij aan die "you", maar dat is niet te bevatten, en onmogelijk uit te drukken. Dus dit luchtkasteel houdt Osho hier in stand om tegemoet te komen aan wij die nog zo gehecht zijn aan dit zelf, gehecht zijn aan de vruchten van verlichting voor onszelf te kunnen opstrijken, en dus als een soort marketingstrategie: "als ik er ook nog bij vertel dat de jij die er van geniet ook verdwijnt in die leegte, dan kiest niemand nog voor dit pad".

Daarom herhaal ik.


Maar voor als je hier niet van geproefd hebt, dan klinkt dit verschrikkelijk. Als je enkel in termen van zelf en gehechtheid er aan kan denken, als nooit "niet-zelf" geproefd is, klinkt dit als een zwart gat waarin alles opgezogen en vernietigd wordt. Wie wil zo'n pad gaan? Het is als op de rand van een klif staan en de leer is: "je moet springen". Niemand zal springen zonder een idee te hebben van wat er met je gebeurd. Dus… en dan gaat de marketingstrategie aan het draaien: "je moet niet bang zijn, je springt het eeuwige leven in, alleen kan je niet bevatten dat dit eeuwige leven zonder jou is en zonder leven, dus stel het gerust voorlopig voor als jouw eeuwig leven, loop alsjeblieft niet weg van wat je niet vatten kan".

En ...

En ook al heb je het zelf nog niet geproefd, ga gewoon na: iedereen die het wel geproefd heeft is er vol van. Het is dus niets negatiefs, het is enkel iets wat je niet kan bevatten en dus negatief klinkt, tot je het geproefd hebt. Eens je de smaak kent weet je echter dat er geen enkele smaak in het leven, dit kan overtreffen.

Niet-zelf, zielloosheid, anatta, geen "you" meer die ergens van kan genieten is enkel bedreigend voor dat wat zich hecht aan zelf, ziel, "I". Die bedreiging valt "gedeeltelijk" weg als niet-zelf werkelijk geproefd is, gedeeltelijk, want het proeven is nog niet de blijvende smaak. Het blijft moeilijk, het blijft opspelen: gehechtheid aan zelf. Maar het wordt veel sneller doorzien als maar droom, illusie, zonder de angst voor de leegte waarin deze illusie kan opkomen.
 
Vandaar oefen gewoon, maak geen luchtkasteel van een leven na de dood, noch in een sequentieel ander leven (wedergeboorte), noch in een blijvende toestand van een Zelf die geniet van de voordelen van zijn realisatie, beiden zijn luchtkastelen, wat niet wil zeggen dat ze zich niet kunnen voordoen, maar beiden zijn geen bevrijding.

Echte bevrijding is het loslaten van elk luchtkasteel, en hiervan kan je proeven, en dit proeven geeft je vertrouwen, dit geeft je de zekerheid dat er geen enkele wereldse of bovenwereldse smaak de smaak van verlichting/bevrijding/leegte/dooloze/buiten-categorie-van-werelds-en-bovenwerelds kan overtreffen.

En... het proeven hiervan is niet in contrast met het mededogen dat uit deze leegte die geproefd wordt ontstaat. Het enige verschil is dat je dan weet waaruit het ontstaat: uit leegte, niet uit jezelf, niet uit iets bereiken, niet uit iets ontwikkelen. Het enige wat ontwikkeld kan worden is de stabiliteit om de leegte te kunnen toelaten. Die stabiliteit ontwikkelen is het pad.

Ga het pad, niet het pad van het bouwen van een luchtkasteel dat houvast geeft, maar ga het pad van het onderzoeken, ontleden, van elk luchtkasteel, zelfs het meest hardnekkige dat we "ik" noemen. En ontwikkel via de zogezegde "postitieve" en "negatieve" voorschriften (voor jezelf) die staibiliteit om dit onderzoek echt met met eerlijkheid en onverschrokkenheid te kunnen volbrengen. Dan en pas dan trek je de gifpijl uit, in plaats van eerst houvast te willen vinden in wie de pijl geschoten heeft.

« Laatst bewerkt op: 19-02-2020 11:13 door Dorje »

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #11 Gepost op: 19-02-2020 16:29 »
Beste Dorje, je betrekt in één post het doodloze, loslaten, leegte, Nirvana, niet-zelf, en nog een paar dingen. Dit zijn stuk voor stuk grote onderwerpen waar je enige jaren op kan studeren en mediteren. Maar jij conflateerd ze als je zegt, leegte en ongeboren bewustzijn is hetzelfde, leegte en doodloos is hetzelfde, leegte en Nirvana is hetzelfde. Dat past niet zozeer in mijn begrip van deze concepten, misschien dat ik er niet genoeg van af weet. Het klinkt wel erg enthousiast en geimpassioneerd, dat wel.

Dat Atisha je zou aanmanen om het ongeboren bewustzijn te onderzoeken, als een gevolg van de negen contemplaties, dat lijkt mij vrij redelijk. Maar de ontdekking van de leegte is niet iets dat zo een-twee-drie gedaan word, eerst zit je met het probleem van hoe moet ik dat ontdekken? In het oog van de geest? Door middel van een lichamelijk zintuig? Hoe... wat... waar? Als ik mediteer dan kom ik bijna altijd toch terug bij het lichaam.

Hoe men dan bij niet-zelf terecht moet komen is iets heel anders. In mijn begrip betekent niet-zelf niet de gehele absentie van zelf, maar dat er niet iets is in een gecombineerd object dat te erkennen is als een essentieel zelf.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #12 Gepost op: 19-02-2020 17:04 »
De Cula Malunkya Sutta

De boeddha heeft het zeker goed gegrepen, en ik denk er ook zo over, dat veel van de vragen van wat er in het hiernamaals gebeurt behoren tot de categorie niet-helpvolle vragen. Maar wat de negen contemplaties je brengen over denken over wat de dood betekent in het hier en nu kan je zeker helpen.
« Laatst bewerkt op: 22-02-2020 13:24 door Bodhiboom »
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 654
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #13 Gepost op: 19-02-2020 23:08 »


Dood, veranderlijkheid is onvermijdelijk voor het lichaam/geest-mechanisme, hou er daarom niet aan vast.[size=78%] Hou aan niets meer vast, ook niet aan iets dat na de dood verder gaat .[/size]

Hoe bevrijdt je je van vasthouden? [/size][size=78%]Hoe bevrijdt je je van[/size][/size][size=78%] [/size][/size][size=0px]gehechtheid aan zelf ?[/size]


 Door de aard van je eigen geest met eerlijkheid en onverschrokkenheid te onderzoeken en analyseren


 en te ontdekken dat het niets identificeerbaar is: steeds veranderlijk, niet-zelf





Op welke wijze herken jij bij jezelf dat er gehechtheid is aan zelf ? Hoe heb jij bij jezelf ontdekt dat er gehechtheid is aan zelf ?


Ik weet dat er gehechtheid aan zelf moet zijn, maar zie het niet. ik zie wel bepaalde symptomen. bv. gekwetstheid als iemand iets negatiefs zegt over mij.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #14 Gepost op: 20-02-2020 09:11 »
Beste Dorje, je betrekt in één post het doodloze, loslaten, leegte, Nirvana, niet-zelf, en nog een paar dingen. Dit zijn stuk voor stuk grote onderwerpen waar je enige jaren op kan studeren en mediteren.
...

Ik had gisteren op mijn smartphone een uitgebreide reactie geschreven, maar door een verkeerde swipe-beweging was alles opeens weg.

Ik ga rustig mijn tijd nemen om hier nog eens, een hopelijk nuttige, reactie op te formuleren. Wordt dus vervolgd...
Ook op Gouden middeweg's vraag ga ik later nog terugkomen.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #15 Gepost op: 20-02-2020 15:21 »
Ik had gisteren op mijn smartphone een uitgebreide reactie geschreven, maar door een verkeerde swipe-beweging was alles opeens weg.

Duivelse apparaten zijn het, die smartphones, die zomaar al je tijd opslokken.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #16 Gepost op: 21-02-2020 17:12 »
Beste Dorje, je betrekt in één post het doodloze, loslaten, leegte, Nirvana, niet-zelf, en nog een paar dingen. Dit zijn stuk voor stuk grote onderwerpen waar je enige jaren op kan studeren en mediteren. Maar jij conflateerd ze als je zegt, leegte en ongeboren bewustzijn is hetzelfde, leegte en doodloos is hetzelfde, leegte en Nirvana is hetzelfde. Dat past niet zozeer in mijn begrip van deze concepten, misschien dat ik er niet genoeg van af weet.

Het probleem is misschien niet dat je er niet genoeg van af weet, het probleem is misschien eerder dat je er teveel van af weet, teveel invulling aan geeft. Als je vol bent met concepten en de invulling die je er aan geeft en je gehecht bent aan die invulling, kan leegte niet ontdekt worden.

Concepten zijn maar verwijzingen en in dit geval (doodloos, enz…) naar iets dat met geen concepten te vatten valt. Het willen weten is een grijpen (gehechtheid), be-"grijpen", het woord zegt het al zelf.

Het is maar in het loslaten van dit be-grijpen, in het loslaten van grijpen naar concepten, in het loslaten van invulling, in het loslaten van de gehechtheid er aan, dat dat wat niet be-grepen en ge-grepen kan worden in al zijn leegte, leeg aan concepten, leeg aan zelf, leeg aan object en leeg aan subject zich kan openbaren.

Leegte ontdekken heeft dus alles te maken met loslaten: concepten loslaten, het loslaten van het willen be-grijpen, grijpen naar kennis loslaten, en uiteindelijk zelfs het meest hardnekkige concept "ik ben" loslaten. Als je dit alles zou kunnen loslaten, laat de die wat loslaat ook zichzelf los. Dan blijft er enkel leegte over, leeg van "je", leeg van "ik", leeg van Dorje, leeg van Boddhiboom, leeg van concepten, leeg van invulling, leeg van vasthouden aan dat wat opkomt (geboren is) en weer weggaat (sterft), dan blijft over wat nooit geboren is, en nooit zal sterven (doodloos), en dan blijft bevrijding, Nirvana over.

En in dat lege kunnen er dingen opkomen, ook het gevoel "ik ben", maar zonder dat er nog hechting aan is, dan blijft de stilte gerealiseerd ook al wordt het weer opgevuld door geluid. De geluiden komen en gaan, maar de stilte komt niet, noch gaat, noch blijft, het is buiten categorie.

Velen zien het wel nog zitten de essentieloosheid der dingen rond ons te erkennen. Dat is nog op een bepaalde manier te vatten. Zo kunnen velen wel nog erkennen dat een boom geen essentie heeft waardoor het op zichzelf zou kunnen bestaan. Maar niet zo velen durven dit ook door te trekken naar het lichaam. Vandaar dat de contemplaties van Atisha, over de vergankelijkheid van het lichaam en de onvermijdelijkheid van de dood zo nuttig zijn. Niet om tot een voller leven hier en nu te komen, maar om te komen tot een nog moeilijkere erkenning, nl. de essentieloosheid van de geest zelf, van die wat erkent. Ook daar is geen blijvende essentie terug te vinden. Hier raakt het zelf in kortsluiting met zichzelf, en wordt het onderzoek dan ook meestal, uit angst dat het onderzoek zichzelf en de onderzoeker gaat opheffen, afgebroken, of terug op de dingen rond ons geslingerd.

Als "je" zou kunnen doorgaan in dit onderzoek, zou de "je" zich-zelf op den duur opheffen in het onderzoek en is wat overblijft leeg aan "je", leeg aan "ik", leeg aan Dorje, leeg aan Boddhiboom, leeg aan geboorte, leeg aan dood, doodloos, bevrijd, Nirvana. Dit wordt dan niet begrepen als een concept, dit wordt dan gesmaakt als realiteit, alleen is er dan niemand meer die smaakt (het smaken ervan is juist het wegvallen van de iemand die kan smaken), de smaak wordt wel na-gesmaakt, geproefd door de "je" die daar, uit gehechtheid aan zichzelf en angst om te verdwijnen, terug in opkomt, en de na-smaak van zijn niet-zelf, van zijn essentieloosheid proeft. De "je" die dan weer opgekomen is, proeft dan zijn niet-"je", zijn leegte, zijn essentieloosheid, zijn niet-kunnen-bestaan-op-zichzelf, zijn niet-kunnen-bestaan-zonder-gehechtheid-aan-zichzelf. De gehechtheid is daar dan weer terug, maar met de na-smaak van wat het is om niet gehecht te zijn, en die na-smaak is erg belovend, het overtreft elke smaak die je als zelf kan hebben, maar toch, de gehechtheid aan zelf is zo sterk dat het zichzelf niet zomaar zal opgeven. Dat is iets dat tijd nodig heeft. Maar eens geproefd is van niet-zelf, wordt die gehechtheid echter niet meer blijvend gevoed. Iets wat je niet meer voedt, zal op den duur afsterven. Daar gaat het om… die zelf-gehechtheid niet te blijven voeden.   

Dat Atisha je zou aanmanen om het ongeboren bewustzijn te onderzoeken, als een gevolg van de negen contemplaties, dat lijkt mij vrij redelijk. Maar de ontdekking van de leegte is niet iets dat zo een-twee-drie gedaan word, eerst zit je met het probleem van hoe moet ik dat ontdekken? In het oog van de geest? Door middel van een lichamelijk zintuig? Hoe... wat... waar? Als ik mediteer dan kom ik bijna altijd toch terug bij het lichaam.

Niet in een oog, niet met een zintuig, niet ergens, niet in het lichaam, noch daarbuiten. Zoals Atisha aanspoort gebeurt het in het onderzoek van het ongeboren bewustzijn, de aard van bewustzijn. Bewustzijn van een lichaam is mee geboren met het lichaam, en sterft ook weer. Maar wat is nu eigenlijk de aard van dit bewustzijn, waar komt het vandaan? Is de aard van bewustzijn zelf geboren? Kan het sterven? Heeft het een locatie? Een kleur? Een vorm? Is het iets? Heeft het een essentie? Kan je het bezitten. Is het mijn? Is het mijn zelf? Ben ik het? Of komt het "ik" er gewoon in op en kan dat "ik" er dan ook gewoon weer in verdwijnen?

Als je mediteert kom je altijd toch terug bij het lichaam zeg je? Dat is je lichaamsbewustzijn, geboren bewustzijn. Het is niet slecht om hier op uit te komen, maar onderzoek nog wat verder… Waarin wordt het lichaam ervaren? Het lichaam en zelfs de ervaring ervan moet niet weg, het gaat ooit weg, dat is zeker, maar in wat verschijnt het? En verschijnt dat zelf ook? Aan wat dan? Verschijnt het in je hoofd? In je hersenen? Als dat zo is, dan zal dat waarin het verschijnt ook verdwijnen wanneer het hoofd en dus de hersenen verdwijnen. Onderzoek het ongeboren bewustzijn, zegt Atisha, niet het geboren bewustzijn dat geboren is samen met het lichaam en ook weer zal sterven, onderzoek dat wat niet geboren is, en nooit zal sterven, het doodloze? Maar de onderzoeker staat het onderzoek steeds in de weg, de onderzoeker is geboren, hoe kan het ongeborene onderzocht worden door iets dat zelf geboren is? Uiteindelijk moet de onderzoeker wegvallen in het onderzoek. Er is geen andere oplossing. Vandaar dat leegte ontdekken niet zo makkelijk is, die wat leegte wil ontdekken maakt het ontdekken ervan onmogelijk. Of zoals Maha Boowa, een thai woudmeester het zegt: zolang er een referentiepunt is, iets dat de leegte bewondert, is er nog geen leegte. Het referentiepunt moet ook nog verdwijnen om echt leegte leeg te laten zijn:

Een inmiddels overleden Thai Forest meester  Maha Boowa zegt het zo:
...
"The difference between the emptiness of the avijjã-citta (de citta doordrenkt van onwetendheid) and the emptiness of the pure citta, free of avijjã (vrij van onwetendheid) can be illustrated by imagining a person in an empty room. Standing in the middle of the room, admiring its emptiness, that person forgets about himself. Seeing that there is nothing around him in the room, he reflects only on the emptiness he perceives and not on the fact that he is occupying a central position in that space. As long as someone is in the room, it is not truly empty

Hoe men dan bij niet-zelf terecht moet komen is iets heel anders. In mijn begrip betekent niet-zelf niet de gehele absentie van zelf, maar dat er niet iets is in een gecombineerd object dat te erkennen is als een essentieel zelf.

In "jouw" begrip ja. Dat zijn twee obstabels: "jouw/mijn", be-"grijpen".
Het is geen verkeerd begrip, alleen maar beperkt, omdat er grijpen in zit, grijpen naar willen begrijpen. Het niet-zelf waar jij over spreekt heeft enkel betrekking op de objecten, en dat is juist, dat is ook een betekenis van niet-zelf, een zeer zinvolle, maar als je er aan vasthoudt, kan je niet ontdekken dat het ook op het subject slaat. Als je erkent dat in het subject ook niets is dat te erkennen is als een essentieel zelf, dan kom je dichterbij de niet-zelf waar leegte naar verwijst (de leegte zonder referentiepunt). Maar nogmaals, het "ik", hoeft hier in niet volledig te verdwijnen, het moet alleen gezien worden voor wat het werkelijk is: leeg aan zelf, iets dat maar verschijnt, steeds verandert en dus ook verdwijnt. In die zin is het ongeboren bewustzijn, het doodloze, wel volledig vrij van zelf, net as stilte vrij is (onaangetast is) door geluid,  alleen, net als geluiden in stilte, verschijnen er veel zelven in leegte, dus geen volledige absentie van zelf, maar wel: alles wat verschijnt als schijnbaar zelf, heeft werkelijk geen zelf, het verschijnt wel, maar is in werkelijkheid leeg (droom), en dit inclusief het persoonlijk bewustzijn, bewustzijn/ervaring van lichaam:

Slogan 2. Beschouw alle dharma als dromen; hoewel ervaringen solide lijken, zijn ze voorbijgaande herinneringen.

Onderzoek ongeboren bewustzijn, de aard van het persoonlijk bewustzijn. Dat wat leeg is en zelf niet komt en gaat, dat wat niet geboren is en nooit zal sterven, dat wat doodloos is: dat is bevrijding, Nirvana.

Slogan 3. Onderzoek de aard van ongeboren bewustzijn.

Hopelijk kan (wil/durf) je er iets aan knopen.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #17 Gepost op: 21-02-2020 21:36 »
Op welke wijze herken jij bij jezelf dat er gehechtheid is aan zelf ? Hoe heb jij bij jezelf ontdekt dat er gehechtheid is aan zelf ?

Ik weet dat er gehechtheid aan zelf moet zijn, maar zie het niet. ik zie wel bepaalde symptomen. bv. gekwetstheid als iemand iets negatiefs zegt over mij.

De eerste keer dat ik die gehechtheid nogal erg evident ontdekt heb, was toen ik, na een Vipassana 10 daagse, op een strand in Thailand, een ervaring had van geen ervaring meer te hebben of te zijn. De gehechtheid kwam toen nogal heftig opeens weer aanzetten: doodsangst, verdriet, bang dat ik er niet meer kon zijn als vroeger.

De gehechtheid was zo groot dat ik mij volledig afgekeerd heb van de bevrijding die net er voor zo immens was. Ik was niet klaar om mijzelf los te laten en nog steeds niet, maar gaandeweg ben ik hier vrede mee gaan vinden, vrede met het feit dat je hier nooit klaar voor kan zijn, niet in de vorm van "je", "ik" te zijn. Daarom… het is voldoende die "je/ik" niet meer intens te blijven voeden. Of ie ooit vanzelf wegvalt, of beter, of de gehechtheid hier aan ooit vanzelf wegvalt, is een open vraag, waar ik op dit moment geen antwoord meer op zoek. Ik weet dat het de weg is, en dat is voldoende. De weg vinden is belangrijker dan het doel willen bereiken. In het willen bereiken van het doel zit er altijd iemand die het wil bereiken, en die was er juist niet in dat moment van immense bevrijding, dus ben ik gestopt die iemand te voeden.

Maar zo overdonderend evident hoeft het niet te zijn. Je kan je gehechtheid aan jezelf gewoon elk moment opmerken. Je merkt het op als je angst hebt voor iets, als je je gekwetst voelt, zoals je aangaf, of als je stress hebt (stress slaat tegenwoordig altijd op of je het beeld dat je van jezelf hebt wel in stand kan houden, het gaat haast nooit om echt levensbedreigende zaken), als je aan dingen, personen, zaken, ideeën, theorieën vast houdt. Je merkt het op aan je behoeftes, aan je dromen, zelfs aan je dromen ooit bevrijding te bereiken. Alles wat we doen en zelfs wat we laten, is wel om één of andere manier terug te brengen op onze gehechtheid aan onszelf, en daar vallen dan ook "onze" dierbaren onder, die we van "ons" maken (mijn-maken), onze omgeving, onze stad, ons land, … .

Het mooie is, je hoeft er niet eens tegen te vechten, want ook dat is dan weer terug te brengen tot een gehechtheid, een gehechtheid aan wat je niet wilt, je kan op den duur zo gehecht geraken aan "geen-ik" te willen zijn, dat die gehechtheid jou erg parten gaat spelen en jou erg ver weg brengt van werkelijk bevrijd zijn van trekken en afstoten van jezelf.
 
Het enige dat nodig is, is dit trekken en afstoten steeds beter te zien, in helderheid, in wijsheid, zien en steeds dieper zien, en door te zien ga je het niet meer onbewust blijven voeden en kan er langzaam iets losser komen in die zelf-gehechtheid. Dit heeft een impact op je leven, maar op een manier dat je het niet voor kan stellen. De angst is dat je leven stopt als die gehechtheid aan jezelf er niet meer is, dat alles in het honderd loopt, dat je je dierbaren in de steek gaat laten, dat je je kinderen gaat verwaarlozen, dat je je baan gaat opgeven, dat je jezelf gaat verwaarlozen, dat je in stilte gaat verdwijnen in de wereld en je iedereen verweesd gaat achterlaten. Maar gaandeweg kom je tot de vaststelling dat dit de gehechtheid is, die deze angst induceert om zichzelf in stand te kunnen houden. Gaandeweg kom je tot de vaststelling dat de wereld beter draait als er geen gehechtheid is, dat je juist meer beschikbaar wordt voor de wereld als er geen gehechtheid is aan beschikbaar te willen zijn, dat je baan, het zorgen voor je kinderen, het zorgen voor jezelf allemaal gewoon doorgaat, maar met minder en minder hechting, verwachting en dus mentale belasting die er op wordt geprojecteerd.

En zo wordt het leven boeiend, het leven wordt je pad. Het fout lopen, weer helemaal opgaan in je gehechtheid, wordt dan ook niet iets om jezelf voor af te straffen, maar het wordt je pad, je kans om weer maar eens tot zien te komen, en weer los te laten.

Zoiets... Voor mij toch. Misschien kan iemand er iets aan hebben, misschien niet, ook goed.
Voor wat het waard is.
 


Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 654
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #18 Gepost op: 21-02-2020 23:34 »
Op welke wijze herken jij bij jezelf dat er gehechtheid is aan zelf ? Hoe heb jij bij jezelf ontdekt dat er gehechtheid is aan zelf ?

Ik weet dat er gehechtheid aan zelf moet zijn, maar zie het niet. ik zie wel bepaalde symptomen. bv. gekwetstheid als iemand iets negatiefs zegt over mij.

De eerste keer dat ik die gehechtheid nogal erg evident ontdekt heb, was toen ik, na een Vipassana 10 daagse, op een strand in Thailand, een ervaring had van geen ervaring meer te hebben of te zijn. De gehechtheid kwam toen nogal heftig opeens weer aanzetten: doodsangst, verdriet, bang dat ik er niet meer kon zijn als vroeger.


Als ik het goed begrijp dan kun je het ook (nog) niet aanduiden, alleen de symptomen wijzen erop dat het er is.


Ik stel me de vraag
als je zegt : Hoe bevrijdt je je van gehechtheid aan zelf ?

dan moeten we het het toch kunnen aanduiden , tot de kern van de zaak doorstoten . Dat we zo diep moeten doorstoten dat we het kunnen zien als iets waarvan we ons ook echt van kunnen bevrijden.
Want anders doen we aan symptoom bestrijding en niet echt bevrijding.

En hier knelt het toch, dat we niet zien hoe het werkelijk is. Dat we de onstoffelijke realiteiten weliswaar als abstractie, in ons hoofd kennen , we zien ook de symptomen, maar we kunnen de onstoffelijke realiteiten nog niet observeren, we zien de processen nog niet zoals het werkt op dat level.

het zijn gewoon maar een paar bedenkingen.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #19 Gepost op: 22-02-2020 13:05 »
Op welke wijze herken jij bij jezelf dat er gehechtheid is aan zelf ? Hoe heb jij bij jezelf ontdekt dat er gehechtheid is aan zelf ?

Ik weet dat er gehechtheid aan zelf moet zijn, maar zie het niet. ik zie wel bepaalde symptomen. bv. gekwetstheid als iemand iets negatiefs zegt over mij.

De eerste keer dat ik die gehechtheid nogal erg evident ontdekt heb, was toen ik, na een Vipassana 10 daagse, op een strand in Thailand, een ervaring had van geen ervaring meer te hebben of te zijn. De gehechtheid kwam toen nogal heftig opeens weer aanzetten: doodsangst, verdriet, bang dat ik er niet meer kon zijn als vroeger.


Als ik het goed begrijp dan kun je het ook (nog) niet aanduiden, alleen de symptomen wijzen erop dat het er is.


Ik stel me de vraag
als je zegt : Hoe bevrijdt je je van gehechtheid aan zelf ?

dan moeten we het het toch kunnen aanduiden , tot de kern van de zaak doorstoten . Dat we zo diep moeten doorstoten dat we het kunnen zien als iets waarvan we ons ook echt van kunnen bevrijden.
Want anders doen we aan symptoom bestrijding en niet echt bevrijding.

En hier knelt het toch, dat we niet zien hoe het werkelijk is. Dat we de onstoffelijke realiteiten weliswaar als abstractie, in ons hoofd kennen , we zien ook de symptomen, maar we kunnen de onstoffelijke realiteiten nog niet observeren, we zien de processen nog niet zoals het werkt op dat level.

het zijn gewoon maar een paar bedenkingen.

Je oorspronkelijke vraag was:

Op welke wijze herken jij bij jezelf dat er gehechtheid is aan zelf ? Hoe heb jij bij jezelf ontdekt dat er gehechtheid is aan zelf ?

Het antwoord hierop was:

De eerste keer dat ik die gehechtheid nogal erg evident ontdekt heb, was toen ik, na een Vipassana 10 daagse, op een strand in Thailand, een ervaring had van geen ervaring meer te hebben of te zijn. De gehechtheid kwam toen nogal heftig opeens weer aanzetten: doodsangst, verdriet, bang dat ik er niet meer kon zijn als vroeger.


Je nieuwe vraag is:

Ik stel me de vraag
als je zegt : Hoe bevrijdt je je van gehechtheid aan zelf ?

dan moeten we het het toch kunnen aanduiden , tot de kern van de zaak doorstoten . Dat we zo diep moeten doorstoten dat we het kunnen zien als iets waarvan we ons ook echt van kunnen bevrijden.
Want anders doen we aan symptoom bestrijding en niet echt bevrijding.

En hier knelt het toch, dat we niet zien hoe het werkelijk is. Dat we de onstoffelijke realiteiten weliswaar als abstractie, in ons hoofd kennen , we zien ook de symptomen, maar we kunnen de onstoffelijke realiteiten nog niet observeren, we zien de processen nog niet zoals het werkt op dat level.

het zijn gewoon maar een paar bedenkingen.

Mijn antwoord hierop is:

Ik heb het niet over onstoffelijke realteiten, ik heb het over de aard van de realiteit die noch stoffelijk, noch onstoffelijk is. De aard van de realiteit is: anicca, anatta en als dat niet gezien is dukkha. Deze aard is vast te stellen, maar enkel op zijn diepste door die wat vaststelt los te laten. Als die niet losgelaten is, is er iets/iemand die anicca, anatta en dukkha vaststelt, is er iets/iemand die zijn realiteit (hetgeen hij ziet) vaststelt als anicca, anatta en dukkha. Er is dan nog steeds gehechtheid, gehechtheid aan die wat dit vaststelt. Gehechtheid aan het kunnen aanduiden ervan, en dus geen bevrijding.

Waar ik het over heb is dat bevrijding vast te stellen is, maar niet door iemand. De iemand en vooral het vasthouden er aan, is wat verdwijnt in de vastelling. De werkelijkheid zoals die is (leegte, anatta, anicca) stelt zichzelf maar vast als er niemand meer is die vaststelt. Dit klopt natuurlijk niet, want de werkelijkheid zoals die is (leegte, anatta, anicca) is geen zelf, dus kan het zichzelf niet vaststellen. Maar dat is toch wel de beste aanduiding die ik gevonden heb in taal om er naar te verwijzen. Het is alsof leegte zijn ware aard ziet. Leegte, niet ik, niet Dorje, niet Gouden middenweg. Als "ik", Dorje, Gouden middenweg wegvalt, doordat er "even" geen gehechtheid meer aan is, dan is er ook geen "ik", Dorje, Gouden middenweg die iets kan vastellen, daarmee, in taal kan dit enkel uitgedrukt worden dat leegte leegte vaststelt, en dat is bevrijding. Wil er vaststelling van leegte zijn (van niet gehechtheid aan zelf, van bevrijding), dan moet die wat vaststelt (het referentiepunt) eerst wegvallen. Dan en pas dan is er vastelling van leegte, en die vastelling blijft, ook als doordat de situatie het vereist er terug "ik", Dorje, Gouden middenweg in verschijnt, tenminste als de gehechtheid er aan niet mee verschijnt. Als de ik er in verschijnt door de gehechtheid er aan, dan is het vaststellen er niet meer, hoogstens eens nasmaak er van.

Maar de "ik" die verschijnt, kan nooit de "niet-ik" aanduiden, want door te verschijnen staat het voor wat het wil aanduiden. De "ik" die verschijnt en vooral die schijnbaar niet verschijnt en terug verdwijnt omdat gehechtheid er aan vast probeert te houden, staat steeds voor dat wat het wil aanduiden. Niet het verschijnen van het "ik" is het symptoom, "ikken" verschijnen en verdwijnen weer, maar de gehechtheid er aan is het symptoom, want daardoor wordt het "vaststellen van leegte" aaneen lopend bedekt.

M.a.w. "vaststellen van leegte" is steeds beschikbaar, het is zelfs nu beschikbaar als je dit hier leest, nu is er dus ook bevrijding aanwezig, ook al kan "ik/jij" dat niet vaststellen zolang "ik/jij" gehecht blijft aan zichzelf. Die bevrijding is de afwezigheid aan gehechtheid aan wat verschijnt (niet alleen aan wat verschijnt als object, maar ook aan wat verschijnt als subject). Vastellen van leegte ontdekt zichzelf als gehechtheid aan alles en aan "ik" even wegvalt in de gaten tussen gehechtheid. Als het "ik" dat gehecht is aan iets te kunnen aanduiden, al iets zou kunnen aanduiden, is het zo'n gat. Het "ik" dat gehecht is aan zijn verschijnen, kan immers doordat het zichzelf voelt opkomen uit die leegte, inzien dat het zelf iets is dat komt en gaat, en op die manier kan de gehechtheid aan zichzelf losweken. Het is dan als gehecht zijn aan een illusie. Het lost zich eens de illusie ervan doorzien is.

Het gaat dus niet, voor mij toch niet, om onstoffelijke realiteiten, het gaat niet om abstracties in je hoofd te maken, het gaat niet om het bouwen van luchtkastelen, maar juist om het loslaten van elk luchtkasteel, inclusief het luchtkasteel, de abstractie een zelf te zijn, stoffelijk of onstoffelijk:

Hoe bevrijdt je je van vasthouden? Door de aard van je eigen geest met eerlijkheid en onverschrokkenheid te onderzoeken en analyseren en te ontdekken dat het niets identificeerbaar is: steeds veranderlijk, niet-zelf en door dit niet alsdusdanig te zien oorzaak tot gehechtheid en lijden. Als de hechting dan opgehoffen wordt, ontdek je wat ongeboren is, doodloos is, de oorspronkelijke zuivere natuur van de geest. Deze ontdekking en enkel deze ontdekking kan je bevrijden uit jezelf (uit het luchtkasteel een zelf te zijn). Deze ontdekking is de ontdekking van leegte (het loslaten van elk luchtkasteel).

En het gaat ook niet om symptoom bestrijding:

Het mooie is, je hoeft er niet eens tegen te vechten, want ook dat is dan weer terug te brengen tot een gehechtheid, een gehechtheid aan wat je niet wilt, je kan op den duur zo gehecht geraken aan "geen-ik" te willen zijn, dat die gehechtheid jou erg parten gaat spelen en jou erg ver weg brengt van werkelijk bevrijd zijn van trekken en afstoten van jezelf.
 
Het enige dat nodig is, is dit trekken en afstoten steeds beter te zien, in helderheid, in wijsheid, zien en steeds dieper zien, en door te zien ga je het niet meer onbewust blijven voeden en kan er langzaam iets losser komen in die zelf-gehechtheid. Dit heeft een impact op je leven, ...

Het gaat om de ziekte (gehechtheid) aan te pakken door realiteit te zien zoals het is: anicca, anatta, en door dit niet te zien dukkha.

Kan je volgen?
« Laatst bewerkt op: 22-02-2020 14:10 door Dorje »

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #20 Gepost op: 22-02-2020 14:41 »
Het probleem is misschien niet dat je er niet genoeg van af weet, het probleem is misschien eerder dat je er teveel van af weet, teveel invulling aan geeft. Als je vol bent met concepten en de invulling die je er aan geeft en je gehecht bent aan die invulling, kan leegte niet ontdekt worden.

Concepten zijn maar verwijzingen en in dit geval (doodloos, enz…) naar iets dat met geen concepten te vatten valt. Het willen weten is een grijpen (gehechtheid), be-"grijpen", het woord zegt het al zelf.

Dat is zeker waar, en verschillende leraren geven verschillende interpretaties aan die concepten, dus afhankelijk van je geschiedenis in lezen en luisteren kan je wel of niet makkelijk communiceren met een ander over deze dingen. Zelf ben ik niet zozeer bezig met begrijpen op het ogenblik, meer met het ervaren.

Als je mediteert kom je altijd toch terug bij het lichaam zeg je? Dat is je lichaamsbewustzijn, geboren bewustzijn.

Bij het mediteren kom ik terug bij bepaalde sensaties in mijn lichaam, een soort tintelen in en door mijn lichaam heen. Het voelt als een soort energielichaam, dat ook met genot te maken heeft. Maar het reageert op mijn gedachten en woorden, dus het staat niet helemaal los van mijn geest. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken.

Ik heb er wel mee gewerkt, het proberen te verenigen in een soort van ring met mijn waarneming in het middelpunt, en dat is een keer ook wel gelukt, maar niet blijvend. Het lijkt mij nu niet een weg naar de jhana’s of de leegte, omdat het relatief weinig effect heeft op mijn geest, alhoewel het wel eens dingen heeft gecommuniceerd over verhalen of vragen.

Misschien moet ik proberen me nu een tijdje bij de geest te blijven, in plaats van dat ik me door het lichaam laat bepalen. maar dat zal lastig zijn, ik voel die dingen in mijn lichaam terwijl ik naar mijn gedachten kijk in meditatie. Het komt en het gaat een beetje, als ik me een tijdje ergens anders op concentreer, zoals het maken van een fotoboek, dan verkleint de sensatie naar bijna niks en komt er een soort stilte voor in de plaats.

Slogan 3. Onderzoek de aard van ongeboren bewustzijn.

Hopelijk kan (wil/durf) je er iets aan knopen.

Dat kan ik denk ik alleen door te kijken naar mijn vroege jeugd, naar hoe mijn bewustzijn eruit zag voor dat het allerlei conditioneringen opnam vanuit de sociale kring. Hoe is je bewustzijn als je twee bent? Als je nog in de baarmoeder bent? Die vragen zijn essentieel. Van wat ik me herinner waren dat mooie tijden, omringd door liefde en warme gevoelens. De aard van ongeboren bewustzijn lijkt haast een koan.

Maar mijn belevenissen zijn niet zo gericht op gedachten, ik voel me met die lichaamsensaties net alsof ik een andere wereld betreed.
« Laatst bewerkt op: 22-02-2020 15:40 door Bodhiboom »
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #21 Gepost op: 22-02-2020 20:24 »
Bij het mediteren kom ik terug bij bepaalde sensaties in mijn lichaam, een soort tintelen in en door mijn lichaam heen. Het voelt als een soort energielichaam, dat ook met genot te maken heeft. Maar het reageert op mijn gedachten en woorden, dus het staat niet helemaal los van mijn geest. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken.

Ik ook niet.
In het Tibetaans Boeddhisme heb je wel een streking die zich sterk met energieën bezig houdt, vajrayana (tantrayana). Heb me daar ook een tijd mee bezig gehouden en inderdaad je kan dan allerlei soorten energiestromen leren voelen, opwekken en sturen in je lichaam. Het hangt inderdaad sterk samen met genot, en seksualiteit, seksuele energie. In vajrayana wordt alles gebruikt, ook zaken die door andere strekkingen als negatief worden bestempeld, zoals woede, verlangen, seksuele energie, enzovoort, om om te buigen naar bevrijding.

Tummo, is zo'n energetische beoefening. Maar niet zonder gevaar.

Het is minder gevaarlijk en tevens directer om bezig te zijn met dat waaraan en waardoor al die energieën, onstoffelijke, fijnstoffelijke en grofstoffelijke ervaringen kunnen verschijnen.

Misschien moet ik proberen me nu een tijdje bij de geest te blijven, in plaats van dat ik me door het lichaam laat bepalen. maar dat zal lastig zijn, ik voel die dingen in mijn lichaam terwijl ik naar mijn gedachten kijk in meditatie.

Waaraan verschijnt dit gevoel? Het verschijnt toch niet aan je lichaam, het is het lichaam dat verschijnt aan je geest en de gevoelens van dat lichaam ook. Dus als je je richt op waar het aan verschijnt, of het nu een gedachte is, of een lichamelijke sensatie, of een geluid, of een smaak, richt het je altijd weer op die geest.

Heb je het niet al eens meegemaakt dat je hoofdpijn had, of zeer in je maag, en dat dit jou maar bleef plagen, tot je op één of andere manier toch in slaap gesukkeld geraakte. De pijn kan dan toch niet zomaar weg zijn? En toch wordt het niet meer gevoeld. Het bewustzijn aan wat de pijn verschijnt is op dat moment weg, in diepe slaap, in rust. Dat bewijst dat het niet lichaam is aan wie de pijn verschijnt, maar dat het bewustzijn is aan wie de pijn verschijnt. Dus als je zoekt naar dat waar lichaamsgevoel aan verschijnt, dan richt je je wel degelijk op de geest.

Het is maar hoe je het bekijkt en naar wat je kijkt. Als je steeds naar de inhouden kijkt en vergeet te kijken naar waarin de inhouden verschijnen, ben je nooit naar je geest aan het kijken, zelfs niet als je naar je gedachten kijkt, ook gedachten zijn inhoud, onstoffelijke zaken die verschijnen en weer verdwijnen… waarin? Dat is de vraag die je steeds bij de geest zelf brengt.

Waar je dan op uitkomt is het persoonlijk bewustzijn, het geboren bewustzijn, het waak-bewustzijn, dat wat komt en gaat (in diepe slaap bijvoorbeeld). Als je daar op uitgekomen bent kan je de aard van dit bewustzijn ontdekken… en dan kan je uitkomen tot ongeboren bewustzijn.

In Zen hebben ze een mooie koan: "Wat was je gelaat voor je geboren was?", of om te vermijden dat je dan in het concrete geborene blijft hangen, de toestand in de baarmoeder, bijvoorbeeld, hetgeen ook al een geboren bewustzijn is, stelt men de vraag soms zo: "Wat was je gelaat voor je ouders geboren waren?".

Het ongeborene, dat wat niet geboren is, en ook niet sterft (doodloos), was er al voor je ouders geboren waren, voor jij geboren was, is er nu ook al, en zal er nog zijn na je dood. Persoonlijk bewustzijn wordt geboren en sterft ook weer. Alles wat geboren is en wat sterft, dat is lijden… Wat is bevrijding dan?

Dat kan ik denk ik alleen door te kijken naar mijn vroege jeugd, naar hoe mijn bewustzijn eruit zag voor dat het allerlei conditioneringen opnam vanuit de sociale kring. Hoe is je bewustzijn als je twee bent? Als je nog in de baarmoeder bent? Die vragen zijn essentieel.

Toch niet Boddhiboom, vanaf dat bewustzijn ontstaat in een cel is het al geconditioneerd, nog niet door allerlei gedachten en concepten, maar door de cel, door het vormend lichaam, door allerlei onstoffelijke (karma), fijnstoffelijke (enerigiën) en grofstofelijke (lichaam) factoren. De vraag is: wat is de aard van dit ontstaan bewustzijn? Hoe kan het ontstaan? Uit wat? En is dat ook beïnvloed door al die factoren?

Het ongeboren bewustzijn moet je niet zoeken in het verleden, de koan lijkt dit te suggereren, maar dat is maar schijn, de koan stelt de vraag naar het gelaat? Hoe zag je er uit voor je een aangezicht had? Het is een strikvraag. Het antwoord kan niet aangeduid worden, niet in het verleden, niet in het nu, niet in de toekomst, maar is al die tijd wel daar. Het antwoord ligt in de ontdekking van iets dat in geen enkel antwoord is te vatten.

Maar mijn belevenissen zijn niet zo gericht op gedachten, ik voel me met die lichaamsensaties net alsof ik een andere wereld betreed.

Als je niet genoeg hebt aan één wereld, dan is dat nuttig. Als je de wereld ziet voor wat hij is, heb je genoeg aan dat waar deze en alle werelden aan verschijnen. Wat is dat?

Ik ga het hier verder bij laten. Ik ben weer te sterk op dreef aan het geraken. De vraag is of dit wel nuttig is? Misschien niet. Daarom keer ik weer even terug naar de stilte. Stilte is altijd nuttig, veel nuttiger dan al die zever hier. Vergeef mij dus, en vergeet het dus maar. Het heeft geen waarde op zich, tenzij het waarde krijgt in jou of in iemand anders die mee zou lezen.

Voor wat het waard is dus.

De groeten,

Dorje.
« Laatst bewerkt op: 22-02-2020 20:36 door Dorje »

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 654
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #22 Gepost op: 22-02-2020 21:47 »


Heb je het niet al eens meegemaakt dat je hoofdpijn had, of zeer in je maag, en dat dit jou maar bleef plagen, tot je op één of andere manier toch in slaap gesukkeld geraakte. De pijn kan dan toch niet zomaar weg zijn? En toch wordt het niet meer gevoeld. Het bewustzijn aan wat de pijn verschijnt is op dat moment weg, in diepe slaap, in rust. Dat bewijst dat het niet lichaam is aan wie de pijn verschijnt, maar dat het bewustzijn is aan wie de pijn verschijnt. Dus als je zoekt naar dat waar lichaamsgevoel aan verschijnt, dan richt je je wel degelijk op de geest.



De groeten,

Dorje.
sterk beeld




Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #23 Gepost op: 23-02-2020 19:55 »
Dat bewijst dat het niet het lichaam is aan wie de pijn verschijnt, maar dat het bewustzijn is aan wie de pijn verschijnt. Dus als je zoekt naar dat waar lichaamsgevoel aan verschijnt, dan richt je je wel degelijk op de geest.

Of je je dat bewust bent of niet, ja dat lijkt duidelijk. In feite gaat alles wat je ervaart door de geest en door het bewustzijn. Dus als je goed onderzoekt wat je doet, dan ervaar je het een in het ander. Het lichaam ervaar je in het bewustzijn, en het fijnstoffelijke binnen het lichaam, en de fijnstoffelijke tintelingen op de tong daarbinnen.

Het ongeboren bewustzijn moet je niet zoeken in het verleden, de koan lijkt dit te suggereren, maar dat is maar schijn, de koan stelt de vraag naar het gelaat? Hoe zag je er uit voor je een aangezicht had? Het is een strikvraag. Het antwoord kan niet aangeduid worden, niet in het verleden, niet in het nu, niet in de toekomst, maar is al die tijd wel daar. Het antwoord ligt in de ontdekking van iets dat in geen enkel antwoord is te vatten.

Daar schiet men dus niet zo heel veel mee op. Als je je brein vrijelijk koppelt aan de inzichten die uit meditatie voortkomen, dan bereik je misschien meer op een geestverruimend vlak. Maar zover zijn mijn meditaties nog nooit gekomen, het zijn bij sensaties gebleven.

Ik ben weer te sterk op dreef aan het geraken. De vraag is of dit wel nuttig is? Misschien niet. Daarom keer ik weer even terug naar de stilte. Stilte is altijd nuttig, veel nuttiger dan al die zever hier.

Het is te merken dat je schrijft met veel enthousiasme, en ik ga er ook altijd even voor zitten als ik zo een lange post moet doorwerken, ik ben zelf meer gediend van kortere, meer kern-achtige uitspraken in het merendeel. Daarom kost het mij altijd even moeite om de gedachtenstroom achter een lange post te vatten.

Maar ik ben het wel met je eens dat de stilte iets speciaals is, als je erbij kan komen.

Met warme groet,
Bodhiboom
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #24 Gepost op: 26-02-2020 23:17 »
Het is te merken dat je schrijft met veel enthousiasme, en ik ga er ook altijd even voor zitten als ik zo een lange post moet doorwerken, ik ben zelf meer gediend van kortere, meer kern-achtige uitspraken in het merendeel. Daarom kost het mij altijd even moeite om de gedachtenstroom achter een lange post te vatten.

Het is nochtans niet moeilijk. Ik zeg steeds hetzelfde, maar met steeds andere woorden. En ik betwijfel of er minder weerstand zal zijn tegen een kortere, meer kernachtige formulering.

Ziehier:

Het bewustzijn waar alles zich aan voordoet is van aard: anicca (veranderlijk), anatta (niet-zelf) en dukha (lijden). M.a.w. het bestaat niet als iets onveranderlijks, het bestaat niet als iets dat een blijvende essentie heeft, toch is er gehechtheid aan, aan iets dat in essentie niet bestaat. Deze hechting is lijden. Bevrijding is heel eenvoudig: het is de beëindiging van deze gehechtheid.

Het is maar dat wat ik steeds opnieuw schrijf, in steeds weer andere woorden.

Maar dat willen we niet horen. We willen een boeddhisme, een pad waarin die wat ervaart centraal blijft staan, waarin die op kan schieten, waarin die gediend wil zijn, waarin die ergens bij kan komen, waarin die zichzelf kan bevrijden en verlicht worden.

Dit is niet het pad dat ik ga en ook niet het pad dat ik aanduid. Eigenlijk doe ik net als Siebe: de ontnuchterende kant van het pad aanduiden, niet de comfortzone nog wat meer gaan voeden. Alleen doe ik dat zonder depressieve ondertoon. Zoals je juist opmerkt, doe ik het met vol enthousiasme, omdat hetgeen ik er van geproefd heb allerminst negatief is, omdat het juist erg bevrijdend is. En deze bevrijding wens ik dan ook automatisch iedereen toe. Alleen jammer dat niemand wil horen dat bevrijding maar bevrijding is als de gehechtheid aan jezelf opgeheven wordt.

Het bevrijdende is niet dat er geen ik meer opkomt, het bevrijdende is dat je dat ik niet bent, dat er geen je is die is, dat er geen "ik ben" is.

Maar in alle eerlijkheid, en dat is misschien erg verwarrend, moet ik wel bekennen dat de hechting aan dit "ik ben" nog niet weg is. Het is er bij momenten nog even hevig als het er is bij iedereen op straat. Het enige dat er anders is, is dat ik weet dat het die hechting is die bevrijding in de weg staat. Dit weten met 100% zekerheid doorbreekt het daarom zomaar nog niet, maar maakt wel dat je weet wat de weg is. En het is die die ik aanduid, voor mezelf, ter herinnering, en aan zij die het misschien toch ook wel willen aanhoren.



Offline Bodhiboom

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 584
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #25 Gepost op: 27-02-2020 08:48 »
Bevrijding is heel eenvoudig: het is de beëindiging van deze gehechtheid.

Het is maar dat wat ik steeds opnieuw schrijf, in steeds weer andere woorden.

Denk je dat dat de conversatie dient? Laatst kwam ik een door een monnik geleide meditatie tegen op YouTube die ging over mudita, genieten van het geluk van anderen, en dat deed mij zeer veel goed. Zoiets laat je zien dat het pad toch meerdere facetten heeft, en als je telkens over dezelfde elementen van het pad schrijft dan participeer je niet in het wijdere gesprek. Toch?

Citaat
We willen een boeddhisme, een pad waarin die wat ervaart centraal blijft staan, waarin die op kan schieten, waarin die gediend wil zijn, waarin die ergens bij kan komen, waarin die zichzelf kan bevrijden en verlicht worden.

Dat lijkt mij een projectie. Voor mij is het boeddhistische pad iets waaruit telkens andere elementen naar voren komen, geleid door een innerlijke en uiterlijke dialoog waaruit naar voren komt waar je op dit moment aan moet werken. Het zijn telkens kleine stapjes naar vrede en bevrijding.

Citaat
Alleen jammer dat niemand wil horen dat bevrijding maar bevrijding is als de gehechtheid aan jezelf opgeheven wordt.

Mooi gezegd, maar bij mij komt er niet iets op van hoe de geest eruit ziet van binnen zonder gehechtheid aan jezelf. Ik denk niet dat ik heel erg gehecht ben aan mezelf, maar ik heb nog niet de mogelijkheid om bijvoorbeeld iedereen als mijn broeder te beschouwen. Dus er is nog wel een scheiding tussen mij en hun, en tussen mijn familie en hun.

Op een bepaald niveau is die gehechtheid aan mezelf er dus nog wel, ik kan hem observeren in hoe ik denk, maar ik begrijp niet goed de innerlijke manifestatie ervan. Is het angst voor de ander die ervoor zorgt dat ik mij niet met hem kan verenigen?

Met warme groet,
Bodhiboom
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1365
Re: De negen contemplaties van Atisha
« Reactie #26 Gepost op: 27-02-2020 10:03 »
Denk je dat dat de conversatie dient?

Ik ben er mij bewust van dat ik de conversatie niet dien, ook ben ik mij er bewust van dat ik de conversatie niet wil en zelfs niet kan dienen. Daarom, uit respect voor de conversatie, trek ik mij geregeld weer terug.

Er is maar één angst: angst voor het verliezen van je zelf, de angst die Boeddha overwon als hij zichzelf bedreigde in de vorm van Mara's leger en deze bedreiging doorzag als zijn eigen illusie.

Tot later!




 


+-Laatste berichten

[Varia] Re: Over Hein Thijssen by bolletje Vandaag om 00:10
[Varia] Re: Over Hein Thijssen by Bodhiboom Gisteren om 21:32
[Het gewone leven] bolletje zoekt schrijvers of dichters by bolletje Gisteren om 13:08
[Algemeen] Re: Dharma vragen, van je bolletje by bolletje Gisteren om 12:29
[Algemeen] Re: Dharma vragen, van je bolletje by gouden middenweg & de wilde natuur 28-03-2020 23:29
Powered by EzPortal