Auteur Topic: Papaji over boeddhistische monniken  (gelezen 370 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Bodhiboom

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1116
Papaji over boeddhistische monniken
« Gepost op: 30-08-2020 12:42 »
Beste allen,

Ik kwam een uitspraak tegen van H. W. L. Poonja, ookwel Papaji genoemd, die ging:

Citaat
Alle boeddhistische monniken die ik heb gezien waren droog, en dat is omdat het boeddhisme de liefde slecht leert. Liefde heb je nodig.

Ik vond het een belangrijk punt, omdat het boeddhisme mensen aanmoedigd om naar vrede en rust te zoeken, maar vaak toch de sjeuigheid van het leven negeert. De liefde is daar een belangrijk onderdeel van, tederheid, genegenheid, vreugde bij het zien van een ander, liefkozendheid.

Denken jullie dat een westerling, die zo het boeddhisme bestudeert en praktiseert, die neigingen ook tot zich neemt? Wij zijn per slot van rekening geen monniken, maar toch zitten veel westerlingen meer te kijken naar de praktijk van de monniken dan naar de leken opvattingen van het boeddhisme.

Met winderige groet,
Bodhiboom
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Ujukarin

  • Global Moderator
  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 803
    • Triratna Boeddhistisch Centrum Amsterdam
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #1 Gepost op: 30-08-2020 20:23 »
Geen idee ;-)

Mijn intuïtie, en (beperkte) ervaring met Westerse beoefenaren van tradities met monnikken/nonnen (Theravada, Tibetaans) is dat de studenten veel meer hebben met lerarenressen die wél Metta (naastenliefde) uitstralen. Dus die erin slagen om Vrede en Rust te combineren met Metta en vreugde; en misschien ook fysieke tederheid/genegenheid naar andere mensen toe, afhankelijk van of men het celibaat heeft en hoe dan.
En jazeker, ik ken met name in Azië best wel wat 'droge' monnikken. Die zouden m.i. in het Westen weinig volgelingen aantrekken.

Dus ik ben bang dat de uitspraak die je citeert weinig nut heeft voor boeddhisme in het westen?

With folded palms,

<Ujukarin>

Offline Bodhiboom

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1116
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #2 Gepost op: 31-08-2020 08:30 »
Ach ja, uiteindelijk kunnen mensen het beste hun eigen mening erover formuleren. De uitspraak kwam uit een satsang boek waar iemand die tien jaar lang een boeddhistische monnik was geweest een vraag stelde aan Papaji... deze ex-monnik zei dat hij zich droog en onderdrukt voelde, en vroeg hoe hij zijn eigen innerlijke natuur weer terug kon krijgen.

Het kwam bij mij wel aan, want ik stel me al een tijdje vragen over het boeddhisme en de liefde, zoals jullie al wel weten.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Buddha Amitabha

  • Mahayana boeddhisme
  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Boeddha Forumganger
  • *
  • Berichten: 107
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #3 Gepost op: 31-08-2020 09:23 »
Voor zover ik het kan zien, is de liefde het enige wat de mens kan redden van alle onzin, haat, eigenbelang, etcetera. Liefde is echter op talloze wijzen gedefinieerd en het woord is oneindig vaak geplakt op de emotionele gevoelens die koppels voor elkaar voelen. Natuurlijk is dat een vorm van liefde, maar het is maar een facet van de rijke diamant die de liefde daadwerkelijk is.

Het is lastig om hier eenduidige criteria voor aan te leggen, omdat dat beperkend kan werken. In het boeddhisme wordt vaak gesproken over compassie, mededogen, liefdevolle vriendelijkheid, enzovoort. Het is een uiterst lastig onderwerp, en dat wat vaak liefde genoemd wordt, is het niet, net niet of helemaal niet, in spiritueel opzicht.

Erich Fromm, een zeer authentieke en intelligente psychoanalyticus, heeft ooit een boek geschreven met als titel "Liefhebben, een kunst, een kunde." Een zeer lezenswaardig werk. Met andere woorden: daadwerkelijke liefde is verre van 'gemakkelijk'. Terwijl het normale standpunt is, dat de liefde overal is, wijdverbreid en gemakkelijk. Liefde betekent groei, zonder liefde groeit de mens niet uit tot wat hij of zij kan zijn. Het is een basisbehoefte.

Er is veel leed, onuitsprekelijk veel lijden. Slechts de liefde kan genezend werken, omdat we niet zonder liefde kunnen leven.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1646
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #4 Gepost op: 31-08-2020 14:04 »
Liefde stroom vanzelf aan als het geloof een zelf te zijn volledig is weggevallen.
Als dat geloof er niet meer is, is er geen onderscheid meer tussen Dorje, BA, Boddhiboom, Ujukarin, ... en dus liefde voor alles en iedereen.

De monnik gaat het pad van aan alles onthechten dat verschijnt. Tot zolang niet-zelf niet gerealiseerd is, lijkt dit een droog en vlak pad. Het niet-zelf realiseren is hier het resultaat van uiteindelijk aan alles onthechten en daarmee uiteindelijk ook aan het hechten zelf.

De yogi gaat het pad van onthechten aan de gehechtheid zelf. Liefde, levendigheid, en dergelijke worden dan niet gemeden, enkel de gehechtheid aan liefde en aan leven worden dan aangepakt, vandaar dat het pad van de yogi levendiger en liefdevoller lijkt (maar ook andere, soms minder mooie gevoelens zijn aanvankelijk nog sterker aanwezig bij de yogi). Echter eens de gehechtheid aan hechting volledig is opgeheven, zal ook, en pas dan, de ware liefde vanzelf stromen (en is de wortel van al die negatievere neigingen ook uitgetrokken).

Uiteindelijk komen beiden op hetzelfde uit, zolang ze maar nergens blijven steken.

« Laatst bewerkt op: 31-08-2020 14:07 door Dorje »

Offline Buddha Amitabha

  • Mahayana boeddhisme
  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Boeddha Forumganger
  • *
  • Berichten: 107
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #5 Gepost op: 31-08-2020 15:34 »
Liefde stroom vanzelf aan als het geloof een zelf te zijn volledig is weggevallen.
Als dat geloof er niet meer is, is er geen onderscheid meer tussen Dorje, BA, Boddhiboom, Ujukarin, ... en dus liefde voor alles en iedereen.

De monnik gaat het pad van aan alles onthechten dat verschijnt. Tot zolang niet-zelf niet gerealiseerd is, lijkt dit een droog en vlak pad. Het niet-zelf realiseren is hier het resultaat van uiteindelijk aan alles onthechten en daarmee uiteindelijk ook aan het hechten zelf.

De yogi gaat het pad van onthechten aan de gehechtheid zelf. Liefde, levendigheid, en dergelijke worden dan niet gemeden, enkel de gehechtheid aan liefde en aan leven worden dan aangepakt, vandaar dat het pad van de yogi levendiger en liefdevoller lijkt (maar ook andere, soms minder mooie gevoelens zijn aanvankelijk nog sterker aanwezig bij de yogi). Echter eens de gehechtheid aan hechting volledig is opgeheven, zal ook, en pas dan, de ware liefde vanzelf stromen (en is de wortel van al die negatievere neigingen ook uitgetrokken).

Uiteindelijk komen beiden op hetzelfde uit, zolang ze maar nergens blijven steken.

Dat zal dan wel... Wat je hier weergeeft, staat altijd zo mooi in de boekjes. Waarbij ik niet beweer dat het niet waar zou zijn. Maar in de praktijk is dit toch een hele andere koek. Ik meen en voel zelfs dat dat hele gedoe om maar te willen komen tot geen-zelf of niet-zelf maar één kant van de medaille is.

Dat hele geval van de negatie van het ik of ego klinkt mij heden ten dage nogal gevaarlijk in de oren. Ik dacht vroeger ook dat dit de Weg zou zijn. Maar dat bleek toch niet helemaal uit te pakken zoals ik gedacht had. Misschien is het inderdaad een verdiept inzicht, maar een dergelijk besef betekent niet dat we niet meer in deze wereld functioneren. Integendeel, we kunnen nog immer gebruik maken van hetzelfde denken, dezelfde menselijkheid.

Wellicht is het een en ander wat duidelijker geworden, als je diepaand ervaart en weet dat het zelf maar zeer relatief is. Maar in deze wereld maak je toch gewoon gebruik van het ik, van hoe we met elkaar omgaan in sociaal opzicht. Misschien is er geen obsessie meer met het zelf. Maar volgens mij is dat dan ook alles...

Waarschijnlijk zal wat ik nu heb geschreven voer zijn om er boeddhistische teksten overheen te bombarderen. Maar dat maakt mij niet zoveel uit... ;D

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1646
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #6 Gepost op: 31-08-2020 16:23 »
Dat zal dan wel... Wat je hier weergeeft, staat altijd zo mooi in de boekjes.

Geen idee, over welke boekjes heb je het dan juist?
Ik spreek enkel uit de directe ervaring, momentaal weliswaar, want de blijvende realisatie van niet-zelf heeft zich hier bij mij nog lang niet voorgedaan. M.a.w. er is nog steeds terug veliezen in dit zelf te zijn, met alle gevolgen vandien.

Waarbij ik niet beweer dat het niet waar zou zijn. Maar in de praktijk is dit toch een hele andere koek. Ik meen en voel zelfs dat dat hele gedoe om maar te willen komen tot geen-zelf of niet-zelf maar één kant van de medaille is.

Geen-zelf en niet-zelf zijn dan ook twee totaal verschillende dingen. Geen zelf is inderdaad geen houdbare toestand. Vanuit geen zelf is geen functioneren in deze wereld mogelijk. Niet-zelf sluit het verschijnen van een zelf gewoon niet uit, het gaat alleen gepaard met dat het zelf dat verschijnt geen zelf heeft, m.a.w. geen essentie heeft, niets blijvends is, komt en gaat. Leeg, maar toch verschijnend, wordt het in sommige teksten wel aangewezen.

Dat hele geval van de negatie van het ik of ego klinkt mij heden ten dage nogal gevaarlijk in de oren. Ik dacht vroeger ook dat dit de Weg zou zijn.

Ik heb dit nooit gedacht dat dit de weg was. Voor mij is er, sinds het tijdelijk wegvallen van het zelf en opnieuw zien verschijnen van het zelf, altijd duidelijk geweest dat het niet gaat om een negatie van het zelf, maar om een niet meer identificatie met het zelf dat verschijnt als dat het iets stabiels, blijvends, met een essentie zou zijn. Vandaar het gaat niet om de negatie van het ego, het gaat, zoals ik het al schreef, om het opheffen van het geloof dat je dat ego wat verschijnt bent. Het verschijnt, en is nodig te verschijnen om het voedsel dat nodig is in de juiste mond te steken, om de juiste kinderern van school te halen, om te schrijven zoals op dit forum hier, maar het geloof dat dit iets blijvends is en iets dat je in essentie bent, dat kan wel wegvallen, is echt zo gevaarlijk niet. Het gebeurt hier soms en dan lopen de dingen gewoon zonder belasting, en blijft alles nog gebeuren dat moet gebeuren, een ik dat verantwoordelijkheid opneemt,  zorg voor lichaam, in leven houden, enzovoort.

Maar dat bleek toch niet helemaal uit te pakken zoals ik gedacht had. Misschien is het inderdaad een verdiept inzicht, maar een dergelijk besef betekent niet dat we niet meer in deze wereld functioneren. Integendeel, we kunnen nog immer gebruik maken van hetzelfde denken, dezelfde menselijkheid.

Het is geen verdiept inzicht, het is een wegvallen van een geloof, tijdelijk (daar kan ik van getuigen) of blijvend (daar kan ik nog niet van getuigen, maar vanuit het eerste groeit gewoon het vertrouwen dat dit tweede mogelijk moet zijn, dat is alles). Het volledig wegvallen van zelf is ook mogelijk, tijdelijk toch, maar dan is er geen functioneren meer mogelijk. Daarom het volledig wegvallen van zelf is geen toestand of niet-toestand waarin gebeleven moet worden, het van daaruit weer zien opkomen van subject (ik) en objecten (ervaar alles), is het zien in wijsheid! Wat dan in de directe ervaring gezien wordt is dat zowel de objecten (alles wat ervaren is) en het subject (die wat ervaart) allemaal opgekomen zijn, dus komen en gaan en geen essentie hebben. Het ik dat weer opkomt kan zich benutten van denken en menselijkheid. Functioneren kan dan weer plaats vinden, maar het ik dat hiervoor nodig is, wordt niet meer gehouden voor wat je werkelijk bent. Dat is alles.

Wellicht is het een en ander wat duidelijker geworden, als je diepaand ervaart en weet dat het zelf maar zeer relatief is. Maar in deze wereld maak je toch gewoon gebruik van het ik, van hoe we met elkaar omgaan in sociaal opzicht. Misschien is er geen obsessie meer met het zelf. Maar volgens mij is dat dan ook alles...

Klinkt helemaal ok zo. Dat komt lijkt mij ook zo ongeveer neer op het wegvallen van het geloof een zelf te zijn, niet meer en niet minder.

Waarschijnlijk zal wat ik nu heb geschreven voer zijn om er boeddhistische teksten overheen te bombarderen. Maar dat maakt mij niet zoveel uit... ;D

Helemaal niet, de meeste boeddhistische teksten gaan helemaal uit van een zelf, het niet-zelf is iets dat niet in teksten beschreven kan worden, het is enkel te ervaren als alles even wegvalt en er zien in wijsheid is van het terug verschijnen van dit alles. Dit zien in wijsheid wordt vaak aangehaald in de teksten, maar "wat gezien wordt" en "wat ziet", dat blijft vaag omschreven als anicca, anatta en dukkha. Want dat is iets wat niet te beschrijven valt. Het valt alleen maar te ervaren. Dan komen zulke vage omschrijvingen tot leven.

Maar ik merk dat velen moeite of weerstand hebben tegen aanwijzingen naar niet-zelf, Siebe heeft het forum er zelfs voor verlaten. Misschien moet ik er voortaan beter over zwijgen?

« Laatst bewerkt op: 31-08-2020 16:37 door Dorje »

Offline Bodhiboom

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1116
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #7 Gepost op: 31-08-2020 16:54 »
Persoonlijk denk ik dat het niet-zelf moet komen als een realisatie. Het begrip dat de geest uit componenten bestaat is intellectueel een stap daarnaar toe, maar ik denk zelfs al zou je het niet-zelf op een makkelijk te begrijpen manier onderbouwen, dan nog blijft het een oppervlakkig begrip.

Ik denk dat het zoeken naar niet-zelf niet voor iedereen is. Als je er echt in detail over wilt praten dan zou ik er een aparte topic van maken, zodat mensen erover kunnen reageren, in plaats van dat het van andere gesprekken afleidt. Maar een verwijzing hier of daar heb ik geen bezwaar tegen.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline Buddha Amitabha

  • Mahayana boeddhisme
  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Boeddha Forumganger
  • *
  • Berichten: 107
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #8 Gepost op: 31-08-2020 17:28 »
@Dorje: nee hoor, ik vind het juist goed om over niet-zelf te discussiëren. We kunnen slechts van elkander leren. Werkt verhelderend en verrijkend. Enne... ik ben Siebe niet, met alle respect voor Siebe.

@Bodhiboom: ik snap dat je niet te veel afleiding wilt van het originele onderwerp, maar er is eenmaal een connectie gelegd met het niet-zelf en de liefde. Ik vraag me echter af of al die goeroes, die getuigen van het feit dat ze niet-zelf zijn nu zo overlopen van de liefde. Ik zie bij hun vaak namelijk dat ze ook ontzettend egocentrisch en ijdel kunnen zijn. Ik heb dat bij Osho duidelijk waargenomen. Blijkbaar ligt het allemaal niet zo zwart-wit, althans... en is het maar zeer de vraag wie nu werkelijk Verlicht is... ;D

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1646
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #9 Gepost op: 31-08-2020 21:46 »
Ik vraag me echter af of al die goeroes, die getuigen van het feit dat ze niet-zelf zijn nu zo overlopen van de liefde. Ik zie bij hun vaak namelijk dat ze ook ontzettend egocentrisch en ijdel kunnen zijn. Ik heb dat bij Osho duidelijk waargenomen. Blijkbaar ligt het allemaal niet zo zwart-wit, althans... en is het maar zeer de vraag wie nu werkelijk Verlicht is... ;D

Daar ben ik het je met je eens. Vandaar dat ikzelf altijd een onderscheid maak tussen ontwaakt zijn en verlicht zijn.

Je kan ontwaken uit een zelf te zijn, en dit leidt daarom nog niet automatisch tot het aanstromen van liefde, daar heb je wel gelijk in. Het leidt maar tot het aanstromen van liefde als het ontwaakte inzicht geen inzicht blijft, maar belichaamd wordt. En daar wringt vaak het schoentje.

Daarom zijn beiden nodig, zowel de experimentele yogi's, als de meer volgzame monikken.

Deze laatsten worden soms de toehoorders genoemd. Zij horen de leer toe en proberen ze in de praktijk te zetten zoals ze het horen. Eigenlijk is dit wat hier soms wat minachtend kopiëren van de boeddha genoemd wordt. Het heeft echt enorm veel waarde, moesten er geen toehoorders zijn, die de leer zoals die overgedragen is door de Boeddha zo goed mogelijk proberen door te geven van generatie tot generatie, dan hadden we nu geen pali sutta's meer om toch als mijlpaal te gebruiken.

De eersten worden soms de eenzame realiseerders genoemd. Zij verwerpen meestal alles wat je kan leren, maar gaan eerder zelf, experimenteel op zoek, zij gaan de weg van niets aannemen, niet door hoe dat het voorgeschreven is gaan gedragen, maar bevrijding zoeken door juist alle gedragingen te onderzoeken zoals ze verschijnen, eerder dan ze aan te passen of onderdrukken.

Dit zijn natuurlijk karikaturen, meestal zijn het meer mengvormen van de twee. Maar hoe dan ook, de eenzame realiseerders komen vaker tot een "vroegtijdig" ontwaken, ontwaken uit zelf te zijn, zonder dat er al een goede basis is in neigingen ontworteld te hebben. Het inzicht in niet-zelf is dan niet belichaamd, maar kan dan juist leiden tot arrogantie, ijdelheid, egocentriteit in de zin van: alles is leeg, alle gedragingen en neigingen dus ook, dus er hoeft helemaal niets ontworteld te worden... "ik ben vrij en de rest niet...", met alle gevolgen van dien.

Daarom zijn de toehoorders dan weer van zo belang, zij blijven er op hameren dat de Boeddha verlichting echt aanwees als volledig vrij zijn van neigingen. Wat zich vertaald als na het ontwaken het inzicht dat alles leeg is, dat dit ook daadwerkelijk belichaamd wordt door alle neigingen die nog opkomen uit te zuiveren en echt in het leven te staan vanuit het opgedane inzicht (nl. dat men alles en iedereen is, en dus alles en iedereen het beste toewenst en wil geven). Pas dan stroomt liefde spontaan toe.

Er zijn veel ontwaakten, velen die ontwaakt zijn uit van de wereld te zijn (wijsheid), maar zeer weinigen die dit ontwaakt inzicht echt belichamen door terug liefdevol in de wereld te zijn (liefde). Het is maar als alle neigingen die nog steeds verschijnen uitgezuiverd zijn, dat men een echt licht kan zijn voor de wereld (verlichting).

Daarom... en dat was mijn punt in mijn reactie op de vraag van Boddhiboom: uiteindelijk dienen beide wegen samen te komen: de wat droge, vlakke weg van het gekunsteld vrij proberen zijn van neigingen van de monniken en de weg van spontane wijsheid van de yogi's. Pas als er ook spontaan vrij zijn van alle neigingen is, is er sprake van echte verlichting zoals de Boeddha die aangewezen heeft, en deze verlichting is zowel spontaan in wijsheid als vriendelijk in liefde.

Zoiets, toch. Zijn we hiermee niet te ver afgeweken?

« Laatst bewerkt op: 31-08-2020 21:53 door Dorje »

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 873
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #10 Gepost op: 31-08-2020 22:46 »
Beste allen,

Ik kwam een uitspraak tegen van H. W. L. Poonja, ookwel Papaji genoemd, die ging:

Citaat
Alle boeddhistische monniken die ik heb gezien waren droog, en dat is omdat het boeddhisme de liefde slecht leert. Liefde heb je nodig.

Ik vond het een belangrijk punt, omdat het boeddhisme mensen aanmoedigd om naar vrede en rust te zoeken, maar vaak toch de sjeuigheid van het leven negeert. De liefde is daar een belangrijk onderdeel van, tederheid, genegenheid, vreugde bij het zien van een ander, liefkozendheid.

Denken jullie dat een westerling, die zo het boeddhisme bestudeert en praktiseert, die neigingen ook tot zich neemt? Wij zijn per slot van rekening geen monniken, maar toch zitten veel westerlingen meer te kijken naar de praktijk van de monniken dan naar de leken opvattingen van het boeddhisme.

Met winderige groet,
Bodhiboom


Ik zou het niet kunnen.
Ik zag laatst een docu over een monnik in Thailand, volledig alleen, in de bergen.
Is er gemis, vraagt de reporter, en ja, hij is niet verlicht dus is er gemis.


De middenweg spreekt over het midden tussen zelfkwelling en leven voor de lust. Is een leven zonder partner geen zelfkwelling ? OK, als je er  geen nood is. Maar normaal, valt partnership niet onder de rubriek "nood".
Je kunt niet zonder eten, en slapen en drinken enz.


Tussen leven voor de lust en zelfkwelling ligt nog een breed spectrum.
Religie is de reflectie van de zoektocht van de mensheid naar algemeen geldende waarheden, om de mens te helpen in zijn zoektocht naar zijn persoonlijke waarheid. Zodat de mens kan zeggen : ik heb gevonden  wat ik zocht.

Offline Dorje

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1646
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #11 Gepost op: 01-09-2020 08:50 »
In het kader van het bovenstaande zou ik graag mijn eerdere verwoording nuanceren. Eenzame realiseerder slaat niet altijd op het echt eenzaam zijn in de (seksuele) omgang. Sommige eenzame realiseerders hebben zelfs een partner.

Het eenzame slaat daarbij enkel op het "alleen", "op eigen kracht", niet door het volgen van een voorbeeld, niet door aan te sluiten bij een Sangha met allerlei regels, met realisatie bezig te zijn.

Vaak komt dat neer op echt alleen zijn, maar dit hoeft niet. Op eigen kracht realiseerders vertrekken gewoon niet van wat je kan aanhoren, ze vertrekken van de eigen directe ervaring. Ze hebben vaak wel een leraar, maar niet een leraar die hen onderwijst in wat men kan ontdekken, maar een leraar die instructies geeft in hoe het pad van ontdekken te gaan. En met die instructies trekken zij er op uit om zelf tot realisatie te komen. Niet door dingen geforceerd te laten, noch door dingen geforceerd op te zoeken, noch door dingen te manipuleren, noch door dingen te onderdrukken, maar enkel door dingen die opkomen zoals ze opkomen te zien zoals ze werkelijk zijn en zo door zien (realisatie) er bevrijdt van worden.

Maar dit heeft zijn valkuil van op eigen kracht op iets uit te komen dat volledig bevrijdend lijkt, maar het nog niet helemaal is. Bvb. Iemand die ontwaakt uit al zijn neigingen (dat ben ik niet, dat is niet mijn, dat is niet mijn zelf) kan tijdelijk, in dit leven, ontlast zijn, zelfs van de neigingen die zich nog blijven voortdoen. Maar op die manier anderen blijven belasten en toekomstige belasting in stand houden. Want als ook niet alle neigingen uitgezuiverd worden in dit leven, daarvan heeft de Boeddha wel degelijk en terecht aangeduidt dat nog niet alles erop zit dat erop moet zitten, dat de keten van toekomstig terugvallen in lijden (Samsara, wedergeboorte) nog niet doorbroken is en.dus dat lijden nog niet met wortel en al opgeheven is.

Dit laatste is maar toch het geval, als niet alleen men ontwaakt is uit iemand te zijn, maar als de iemand die noch verschijnt, zoals Marcel in 2013 zeer juist onder de aandacht bracht, "niet meer voor het eigen belang instaat, maar enkel en alleen nog voor het welzijn van anderen werkt.". Dan en pas dan is men echt een licht voor de wereld, verlicht.

''Gewone wezens werken alleen voor hun eigen belang, terwijl de boeddha's enkel en alleen voor het welzijn van anderen werken''.

En iemand voor wie dit een stap te ver is, en gewoon al tevreden is met de bevrijding van dit leven, daarvoor blijven de Pali sutta's (doorgegeven en in stand gehouden door de trouwe toehoorders) waarschuwen dat zonder die stap er bij te zetten en geen sprake is van volledige bevrijding, bevrijding die nooit meer gaat.

Ook al kiest niet iedereen voor dit volledige, vind ik wel dat ik het recht heb of zelfs de plicht heb dit te blijven benadrukken op een forum waar ook misschien mensen die wel zover willen gaan ook langskomen en juist afgeleid zouden kunnen raken van het volledige plaatje.

Hopelijk is hiermee de motivatie van mijn bijdrage wat verduidelijkt, wat niet wegneemt dat het je iets hoeft te doen, of dat het nuttig moet zijn voor jou, de lezer ervan. Zo niet, gewoon de prullemand in. Het is maar een mening. Een mening die wat mij betreft wel het midden houdt tussen toehoorders en op eigen kracht realiseerders, maar ook dat is maar een mening. Het doet je iets of het doet je niets.






Offline bolletje

  • Sangha Nieuweling
  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 416
  • Freedom can not be granted. It must be taken
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #12 Gepost op: 07-09-2020 12:15 »
Wat bedoel je precies met 'droog' ? Hoe definieer je dat ?

Ik ken geen monniken, eigenlijk.

Offline Bodhiboom

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1116
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #13 Gepost op: 07-09-2020 13:12 »
Wat bedoel je precies met 'droog' ? Hoe definieer je dat ?

Ik ken geen monniken, eigenlijk.

Dat ze vaak heel rustig zijn, dat ze een beetje hun spontaniteit en juiciness hebben verloren. Ik ken wel een paar monniken dus mijn ervaring is beperkt maar ik denk dat Papaji er wel meer zou hebben ontmoet.
Bij elke inademing breng ik kalmte tot mijn lichaam;
Bij elke uitademing glimlach ik naar de wereld.

Offline bolletje

  • Sangha Nieuweling
  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 416
  • Freedom can not be granted. It must be taken
Re: Papaji over boeddhistische monniken
« Reactie #14 Gepost op: 08-09-2020 19:45 »
Ja, ik weet niet

De vraag is dan, is het erg om droog te zijn ? Wil je droog zijn of nat ?



Im so wet, that a pussy gets mad at me

- lil B

(kuch)

Zo kan ie wel weer

Nee, maar even serieus. Het is maar net wat je voor ogen hebt. Vind je het erg om een droogkloot te worden ? Hoe erg is dat ?


 


Laatste berichten

[Varia] Re: Forum Waarheidvinding by Dorje Gisteren om 19:42
[Varia] Re: Forum Waarheidvinding by Bodhiboom Gisteren om 19:19
[Algemeen] Re: Dharma toepassing bevindingen door je boy by Dorje Gisteren om 18:52
[Varia] Re: Forum Waarheidvinding by Dorje Gisteren om 17:45
[Varia] Re: Forum Waarheidvinding by Bodhiboom Gisteren om 16:16
Powered by EzPortal